11-01-18

Poëzie is een verwende dame.

 

23-12-10

 

 

De habitat

 

Gedichten schrijf je niet
met je voeten in het water.
Tenzij het zomer is.

Ook kras je je ziel niet
op papier, als de waterleiding
in je huis bevroren is en op barsten staat.

Poëzie is een verwende dame.

Ze nestelt zich genoegzaam in een fauteuil,
als ze delicieus gegeten heeft.
Met een glas wijn voor het haardvuur.

Dan speurt de Muze
minzaam en welgevallig de hemel af.
Naar sterren of vallende vlokken.

Ze droomt dan van appelbloesem in de lente.
Of pootje baden in de zomer.
Zee en zand, een blauw strand.

Ach, ze is zo breekbaar gevoelig.
Want ze leeft van verlangen.
Naar wat er niet (meer) is.

 

 

                            °°°

 

 

 

PS.2017
Soms loopt ze op hoge hakken. Over de Grote Markt.
Wuift de wind even met haar rokken.
Als ze op de fiets bevallige jamben schrijft.

Soms verschuilt ze zich.
In een ogenblik.
Die even in je herinnering rust.

Soms vlijt ze zich neer.
Als maanlicht op de trap.
Of rozen die staan te dromen.

Terwijl je op haar wacht.



341347

Post een commentaar