07-11-17

haast niemand weet dat ik besta...

 

‘Op mijn familie na weet haast niemand dat ik besta’, zegt ze.
‘Wel dat ik besta, maar niet dat ik nut heb. Of dat er een reden is dat ik er ben. Ik weet zelf ook niet zo goed wat ik hier op aarde kom doen. Ik hoopte dat er iemand zou zijn die het kwam zeggen.’

Dat gevoel van isolement en onzichtbaarheid wordt nog versterkt door de verschillende vormen van afscheid waarvan de bundel doordrongen is.
...
Hoe ontevreden ze ook is over haar uiterlijk, diep vanbinnen is ze een prinses:


‘Ik dacht dat ik zou groeien
in een ander. Misschien
werd ik wel met grote borsten

aan of kreeg een staart
met vin. Helaas kon ik alleen
maar worden wie ik ben.

Stil. Niemand ziet aan
mij wat ik verberg: onder mijn matras de erwt.’

Ted van Lieshout
Onder mijn matras de erwt. Gedichten en portretten. Een erwt voor de prinses -
In Onder mijn matras de erwt gaan woord en beeld een mooie wisselwerking aan. - Kinderpoëzie van de bovenste plank. 

                                                        °°°


Neen, ik heb nooit gehoopt iemand te worden
met grote borsten.
Die kon ik wel van iemand anders lenen. Later.

Als jongetje had ik andere zorgen.

Of mijn neus niet te uitstekend was
en vooral of dat andere uitsteeksel niet te minuscuul was.
Voor later als ik groot zou zijn.

Ach, het was altijd wel wat.

Maar niemand zag
wat ik verborg
onder mijn stoere woorden.

Zoveel wat er niet was.






PS.
Het gaat nooit over. Het gaat niet voorbij.
De twijfel en de angst.
Niemand die mij ziet.

Zelfs ikzelf vergeet al eens te kijken.

En dan tracht je met al je beschikbare middelen
je zichtbaar te maken. Kijk naar mij...
In woord en beeld. Duimen en harten op Facebook.

Maar haast niemand weet dat ik besta...






Post een commentaar