06-10-17

de brief als uitzicht


Lieve Arnon,

Boventitels zijn te vergeven.

Afgezien van die genade, ben ik er wel van overtuigd dat een papier op podium de onmiddellijkheid van de tekst onmogelijk maakt. Aflezen is de herhaling van het schrijven, uitspreken de illusie van gebeurtenis.

Ik moet toegeven dat ik zelf minder perfectionistisch ben dan pakweg een jaar geleden. Misschien is dat perfectionisme in de eerste plaats de luxe ruimte over te hebben in het hoofd, om het vol van buiten geleerde tekst te stouwen. Het is ondertussen moeilijker om telkens de opslagruimte te vinden.
...

Of we na negen maanden schrijven dichterbij zijn gekomen of eerder op afstand?
Je vraag doet me denken aan de titel van een bundel van de Nederlandse dichteres Bernke Klein Zandvoort: Uitzicht is een afstand die zich omkeert. Dat vind ik zo’n beweeglijke zin. Zoiets geldt ook voor ons schrijven, denk ik: onze brieven zijn een afstand die zich omkeert.

Je hebt me het afgelopen jaar vaker discreet genoemd. Je voorliefde voor nieuwsgierigheid kennende, had ik telkens het gevoel je daarin een beetje teleur te stellen. Daarom verklaar ik onze volgende en laatste brief vogelvrij van discretie.

Discretie en voyeurisme sluiten elkaar niet uit. De beste voyeurs lijken me juist erg discreet, laten misschien net een elleboog achter in het blikveld van de bekekene, om zo de illusie van het betrapt worden spannend te houden, wetende dat ze zich nooit echt zullen laten betrappen. Het is niet zo dat ik nooit iets over mezelf vertel, of benoem – vaak genoeg heb ik hier een elleboog ontbloot. Eerder ben ik nog niet helemaal zeker of een goed verhaal altijd een goede werkelijkheid nodig heeft.
...

Charlotte

Bron:  De Standaard der Letteren - vrijdag 6 oktober 2017

                                                         °°°

Op vrijdag is mijn schrijfhonger altijd groter.
Dat komt omdat ik
op donderdag naar 'La Grande Librairie' kijk.

Een heilig ritueel.


Nergens, in geen enkel ander land,
-ik ben geen reiziger-
ontmoet ik zoveel liefde.

Voor de Taal. Het Woord. Met hoofdletter.

Ik hang aan hun lippen.
Zoals lippenstift kleeft aan een glas.
Geen enkele syllabe laat ik ongehoord ontsnappen.

Ook al versta ik vele woorden niet.

En dàt is mijn literair verdriet.
Hoe ik bliksemsnel hun frases aan mekaar moet knutselen.
Met de gaten die ze achterlieten.

Ik red me wel. Desnoods verdrink ik in hun zinnen.


 

 

 

PS.
Iedere voyageur is een voyeur.
Schrijven is kijken.
Eerst zien en dan het papier.

Opdat ik het niet zou vergeten, schrijf ik dit neer:
Gisterenavond hing ze voor het raam te staren. Een volle maan.
Ze begluurde mij. Ik deed alsof ik het niet merkte.

La Callas stond naast mij. Samen met Puccini
deden wij de afwas.
Het was de mooiste plek op aarde.

Met uitzicht op la Luna.


 

https://www.youtube.com/watch?v=UgaN3vIqJUY&index=9&a...

 
www.youtube.com
TOO MANY STUPID COMMENTS = SORRY, NO MORE COMMENTS Maria Callas Giacomo Puccini- La Boheme "Si, mi chiamano Mimì"

 

331771

 

 

Post een commentaar