03-10-17

spijtige illusie

Afbeeldingsresultaat
Michel Onfray -Franse filosoof -  Mediamass

 

 

Vijftien jaar is hij nu al dood.
Mijn apotheker.

Zopas sprak ik met zijn nog immer durende weduwe.

Ze schrok dat ik nog wist
hoelang exact dat geleden was.
Dat was niet zo moeilijk, vertelde ik haar.

Mijn tante overleed op 2-2-2002.
Zo'n datum kies je om te trouwen.
Of te sterven. Rouwen.

Toen ik daarna voor de eerste keer terug in de apotheek kwam,
lag er een doodsprentje. Op de toonbank.
Van de man. Met wie ik uren filosofeerde.

We hielden een beetje van mekaar.

 

 

 

PS.
Er waren nog mensen die haar aanspraken over haar man, zei ze.
Maar ze verdwijnen. Zachtjesaan.
Geen medicijn opgewassen tegen de dood.

'Spijtig, zei ze, 'dat hij niet wist dat ze hem zo apprecieerden.
Hij was ervan overtuigd dat 'hij het niet goed deed. En leed eronder.'
Dààr schrok ik van.

'Hoe kan dat nu?, vroeg ik haar, 'een apotheker. En in die jaren.'


PS.
Spijtige (des)illusie. Voor deze man.

O, ik denk nog vaak aan hem terug. Ik kan niet anders.
In La Grande Librairie passeert Michel Onfray meermaals de revue.
Hij gelijkt sprekend op mijn destijdse apotheker.



Post een commentaar