30-09-17

jij zegt het

Ik ben zoals iedereen niemand minder en vooral niemand meer dan ik. Ik ben mijn enige, eenzame, hulpeloze en onvervreemdbare mogelijkheid in de krappe kantlijn naast al de eindeloze onmogelijkheden die ik dus niet ben.
...
Het is zowat de verhouding van een mier tot de melkweg. Van een glimworm tot het donkere heelal. Ik ben me er dagelijks van bewust, de schaal van mijn nietigheid. De lucifer van mijn bestaan. De vonk, de steekvlam, de waakvlam van mijn voorbijgaan. En meestal kan ik daar best mee leven.

...
Zelden wil iemand het toegeven: ik kan het niet meer. Ik ben opgebrand. Uitgevlamd. Zelfs een dansende kaarsvlam kan ik niet meer zijn. Ik ben nu even alleen nog mijn onmogelijkheden.

...
Uiteindelijk eindigt dat denken zowat altijd bij dezelfde vraag, in de volgende gang van de doolhof of het spiegelpaleis: wie denken we dat we zijn? Ik kan me daar dagelijks over verbazen. Onze pretenties, onze ijdelheden, onze hoogmoed. Sterker zelfs, zowat dagelijks kan er ik heel even razend om worden. Vooral op mezelf.

Want tegelijk: wie verbeeld ik me eigenlijk dat ík ben – dat ik die vraag mag stellen aan u, mijn levendigste onmogelijkheden om me heen?

Uit "Si & la" - Bernard Dewulf
De Standaard - Weekblad - zaterdag 30 september 2017

                                                                      °°°

 

 

Zeg mij niet
wie ik ben
maar steek mij aan

een haperende kaars

in jouw bestaan
een glimwoordje maar
bij valavond

als je niet in slaap geraakt

en blaas dan
even over mijn sluimerend vuur
zodat ik een knetterende genster word

misschien zelfs een ster. Une nuit étoilée.

Afbeeldingsresultaat voor knetterend haardvuur

Immovlam

 

PS.
Misschien is het wel de herfst.
De tijd, de stad of de mensen.
Wellicht ligt het gewoon bij mezelf.

Ik durf amper nog in de spiegel te kijken.
Soms doe ik het stiekem en vluchtig.
In een vitrine. Die ik rakelings passeer.

En wie zie ik dan? ik durf het mij niet te vertellen.



331112

26-09-17

Hij kuste niemand.


Ik stond in de file op de Tervuursesteenweg. De deur van een rijhuis ging open. Terwijl een moeder een klein blond meisje op haar arm hield, nam een oudere, lichtjes verfomfaaide man afscheid. Hij kuste niemand. Hij stapte weg op het trottoir langs de grijze gevels. Het meisje, veilig bij haar moeder, wuifde hem na. Met de iets te wilde bewegingen van het kleine kind.

Een heel alledaagse scène. Toch greep ze mij diep aan. Misschien juist omdat ze zo terloops plaatsvond, en ik wellicht de enige mens ter wereld was die ze zag.

Het afscheid heeft iets heel bijzonders. Het is een voorafspiegeling van de dood, waarna niets meer komt, of iets geheel anders.

De deur ging zachtjes dicht, het meisje en haar moeder verdwenen in het huis. De man stapte verder over straat, waarbij niet duidelijk was of hij nog aan het meisje dacht, of aan haar moeder. Misschien was hij al verder. Wanneer iemand over straat loopt, weet je niet wat hij denkt. Rustige mensen hebben vaak kolkende gedachten.

Terwijl de file langzaam in beweging kwam en de auto's bumper aan bumper voortschreden als maakten zij een vredige avondwandeling, bleef ik aan het meisje denken en aan de dartele, onbezorgde wijze waarop ze afscheid nam.

Later wordt ze groter, moet ze naar school waar de liefde niet langer onvoorwaardelijk is. Vroeg of laat wil ze weg van haar moeder. Wat vandaag veiligheid heet, is morgen gebrek aan vrijheid. Hoe zal ze dan denken over de man die zopas haar huis verliet en nu geduldig wacht tot het verkeerslicht op groen springt? Blijft hij in haar leven? Hoelang?

Nog even duurt de schoonheid van haar prille kinderjaren. Een wereld zonder vijanden. Honden en katten die een naam dragen en het leven waarvan zij het centrum is herbergzaam maken. Dagen die eindeloos zijn en verdriet dat overgaat.

 Uit HLN - COLUMN | Tervuursesteenweg - RIK TORFS 26 september 2017

 

                                                                        °°°

 

Terwijl de Togati de stad folkloristisch kleurden,
wat archaïsch en carnavalesk,
reed de vroegere Rector Magnificus,
bumper aan bumper door de Tervuursesteenweg.

Diep in gedachten verzonken. Weg van de Ratio. En de Alma Mater.

Hij werd geroerd en ontroerd.
Door een alledaagse scène.
Het achteloze afscheid van een dochter. En haar vader.

Mooier inaugurale rede kon de kersverse Rector niet uitspreken.



 

 

PS.
Torfs, over wie veel kan gezegd en geschreven worden,
wordt hier de dichter van het kleine.
Dat hijzelf al vlug verafschuwt en kneuterig noemt.

Keukentafelpoëzie.

Wel, geef mij maar deze cordon bleu.
Zacht en teder als een zomeravond.
Die de dag toedekt met een briesje.

Nog even voor het slapen gaan.

 

 

Veto

330764

 

 

10:19 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

24-09-17

het geklapwiek in de spiegel


Honderden vrienden, of noem ze vogels, heb ik met de jaren – op hun verzoek – toegevoegd, als ornitholoog van ons hopeloos geklapwiek. En zowat allemaal bleken we ineens pauwen te zijn in het diepst van onze gedachten. Dagelijks de staart spreidend en krijsend om mijn aandacht. En de uwe. En de onze. En uiteindelijk die van zichzelf.

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van Facebookland?

Anders gezegd, Facebook heeft me intussen meer geleerd over de medemens dan ik ooit had kunnen vermoeden. Zelfs na het lezen van de somberste misantropen of dagelijks wezenloos turend naar ons journaal.

Nooit, dat kan niemand ontkennen, hebben wij hier op aarde een reusachtiger spiegelpaleis voor onszelf opgericht. Waarin dagelijks en wereldwijd het blootste in ons wordt blootgelegd: onze chronische zelfliefde.

Wij stikken in onze ikken. We sterven starend in onze eigen spiegels. Wij maken ons dagelijks iets wijs in het paradijs van onze flits in de tijd.

Al jaren daarom ga ik er dagelijks, elke ochtend, even naar kijken. gewoon om onder de mensen te zijn. Als ochtendgymnastiek. Als vogelaar onder de vogels.

En nog altijd weet ik niet wat ik zie.

 

Uit "Si & la" - Bernard Dewulf
De Standaard - Weekblad - zaterdag 24 september 2017

 

                                                       °°°

 

Geen spiegel meer voor mij.
Ik zit vol craquelé.
De puistjes van een oude lezer.

Die zich neerlegt op het wit.

Dat laken van papier.
Waarin hij de kreukels telt.
Uit zijn verdwenen leven.

En de vegen die hij achterliet.

 

PS.
Facebook. Het Land van de Glimlach.
En de blinkende duimen.
Waar vriendschap voor het venster hangt. Als gordijnen.

Ik heb er geleerd
hoe eenzaam het ik kan zijn. Tussen al die vrienden.
Achter de luiken.

Waar je enkel geduld wordt om te liken. Likken.

 

https://www.youtube.com/watch?v=Pa58TdbRGJ4

 
 
www.youtube.com
"Three Superstars" Live at the Waldbuhne

 




330566

 

 

23-09-17

Het sprookje van de verdrietige Borsten

 

 https://www.catawiki.nl/stories/1349-de-gruwelijke-verhalen-die-schuilgaan-achter-je-favoriete-disney-sprookjes

 

 

Glazen schoentjes

 

Ik dacht dat ik glazen muiltjes droeg.

Ik weet zeker dat ik glazen schoentjes

had! Een prins die mij kwam redden

uit dit dal, weg van mijn moeder die

mij zelfs geen zevenmijlslaarzen gunt,

galoppeerde mij tegemoet op het paard

dat ik tegen wilde houden. Maar het

rende me voorbij. Ik riep nog: papa,

ik sta hier! Maar hij had in de verte

een stiefmoeder gezien met grote borsten.

Ted van Lieshout

 

Uit: De Standaard der Letteren - vrijdag 22 september 2017

 

                               °°°

 

 

Ik stam nog uit een tijd
dat er geen borsten bestonden.
Die zaten ergens veilig en wel, onzichtbaar opgeborgen.
En een melkflesje speelde voor moeder.

Brigitte Bardot was nog niet geboren. In de cinema.

Toen dus moest ik nog later worden.
Als de borsten groeiden.
Tot ze groot en gewillig waren.
Dat duurde heel lang.

Nog veel langer dan een sprookje.

 

 

 

PS.
En toen mijn handen volgroeid waren, waren ze soms te klein. En soms net niet.
Ze luisterden nauwgezet naar hun verhalen.
Van gemis en verlangen.

Als ze verlaten en verdrietig waren.


Hoe ze zich koesterden. In mijn tastzin.
Hun fluwelen contouren zich nestelden.
In mijn geliefde handpalmen. Alsof ze lagen te zonnen. Prinsessen.

Soms driftig. Dan weer achteloos. Maar altijd een sprookje.





330474

21-09-17

onderdak

... hoe sommigen denken over taal.

Ze zien ze als een instrument. Een middel om ideeën aan anderen bekend te maken. Een nuttig vehikel. Zonder franjes, zonder schoonheid. Klinkt het niet, dan botst het. Zolang iedereen maar begrijpt wat je bedoelt. Dat is het belangrijkste, toch?

Misschien wel wanneer je in een café een koffie bestelt. Maar niet altijd. Jan Jacob Slauerhoff (1898-1936), scheepsarts en dichter, schreef:
"Alleen in mijn gedichten kan ik wonen/ Nooit vond ik ergens anders onderdak."
Voor een wereldreiziger is dat een uitspraak die kan tellen. Wat hij schrijft over gedichten, geldt evengoed voor taal. Zij drukt niet enkel uit wat we willen zeggen, maar ook wie we zijn.
...

Uit ''And the same for the Flemings'. - Rik Torfs

 

                                                            °°°

Afbeeldingsresultaat voor herfstbladeren in bomen
Internet

 ...

Wer jetzt kein Haus hat, baut sich keines mehr.
Wer jetzt allein ist, wird es lange bleiben,
wird wachen, lesen, lange Briefe schreiben
und wird in den Alleen hin und her
unruhig wandern, wenn die Blätter treiben.


dichtte Rilke in zijn Herbsttag ,

want de herfst is de tijd om je terug te trekken en kachels te ontsteken waaromheen je je met geliefden schaart.

 Uit Trouw (Nederlands Dagblad).


                                                            °°°


Nu
het koper van oktober op de loer ligt

in de bomen,
verpopt de zomer.

Tot de herfst.

En schrijf ik je brieven.
Over dromen.
Die nog ongeboren uit mijn jaren vielen.

Te laat de kachel ontstoken. Geen geliefde die het ziet.



PS.
Tijdens de opening van het academiejaar aan de Arteveldehogeschool in Gent
brak VBO-topman Pieter Timmermans een lans voor meer Engels in het hoger onderwijs.
En dus voor minder Nederlands, kan niet anders.

.... hoe sommigen denken over taal. Torfs.


Ik zie de winstmarges in hun ogen. Daar bloeit hun liefde open.
Hun moedertaal.
Van procenten. Venten met een zuurverdiende bonus.
Hoe zij hun moedermelk verloochenen.

En zelfs hun vader zullen ontslaan. Als dit na de komma nog rendeert.
Zij kennen slechts de taal
die hun schimmige balansen spreekt.

330315

 

20-09-17

beginnersgeluk

Theorie

Hij is uit de hoge klimtoren gevallen. Achterover, op de rug. Hij wou nog eens proberen wat hem nog maar twee keer was gelukt. Een halve schroefsprong van de ene balk naar de andere. De derde keer moest de proef op de som zijn, hij wantrouwt beginnersgeluk.

Ik had ‘je bent toch wel voorzichtig?’ gevraagd, toen hij me eerder over zijn hoge kunsten verteld had. Dat had dus niet geholpen.

...

 

 

Veel begin rest er mij niet meer.
Meer einde
dan geluk.

In de verte wacht de eeuwigheid.

Ze lonkt als een overjaarse tippelaarster.
Ik doe mijn ogen dicht.
Voor zoveel niets.


 

 Afbeeldingsresultaat voor oude man schrijft

 

PS.
Terwijl er al zovele woorden rondhossen op schermen en in boeken,
kranten en weekbladen, draag ikzelf, nog bijna elke dag, bij
tot deze visuele pollutie.

God met zijn emmertje naar een zee van woorden.
En scheppen maar: lettertjes om mijn luchtkasteel te schrijven.
Vergeef mij, genadige lezer, mijn onvoorzichtigheid.

 

330207

19-09-17

de reiziger par excellence

 

Wie zich alleen maar thuis voelt in zijn eigen straat is de ware kosmopoliet, de reiziger par excellence. Hem is de gave der verwondering geschonken. Hem is gegeven wat de kenner onthouden wordt: verrassing.

Godfried Bomans

 

 

Afbeeldingsresultaat voor lege straat leuven

Internet - Streetart in Leuven

 

 

Hoe verwonderd ik baad in het alledaagse.
Water is altijd nieuw.
Zo ook de dag. De ochtend en de avond.

Telkens anders. Zoals je hen nog nooit zag.

Het krieken en de schemering.
En wat er tussenin
te wachten staat.

Het niets waarvan je iets mag maken.

Hier in dit huis.
Of in de armen
van een straat.

Wat oud is, maak ik nieuw.





PS.
Zonder verwondering komen we nergens.
De ziekte van deze tijd: vanzelfsprekendheid.
Niets is vanzelfsprekend. Alles is een cadeau.
.


Wakker worden. De trappen die mij dragen.
De frigo die voorbeeldig koelt.
De verwarming die voor mij de temperatuur meet. En aanzwengelt.

En dan is er koffie. Met speculoos.
O, wat een wonder.
En seffens dompel ik me onder. Onder stromend water.

Hoe is het mogelijk dat nog elke dag dit vreedzaam gebeurt.



330076

16-09-17

woord & beeld & sluitertijd

 

Afbeeldingsresultaat voor fotografe

Internet

 

 

In een woord kan veel schuilen. In een beeld zit wat je ziet.

Je glimlacht. Ingehouden. Je weet dat er iemand je steelt.
Met zo'n toverdoos. Die je bewaart.
Het tijdelijke dat eeuwig wordt. Bevroren in een moment.
Of gestold.

Zelf ben ik meer verbeelding dan beeld. Voor jou.

De sluiter van een woord wordt opengehouden door de lezer.
Hij filtert het licht. Of verdonkeremaant de overbelichting.
Een schrijver is eerder een schilder dan een fotograaf.

Die archiveert een moment, een dichter zet het wagenwijd open.

 

 

 

 

PS.
Er staat altijd wat je ziet.
Wat je niet ziet, bestaat niet.

 

329926

 

13-09-17

Hoe

 

 

Hoe ontmantel ik mij.
Kleed ik mijn leed uit.
Laat ik het als een rouwkleed vallen.

Voor de sponde van het bed. Als de nacht mijn weduwe wordt.

Hoe omarm ik de dag.
Ontrafel ik morgen.
Tot een tamme ekster.

Die naar mij luistert.

En sprankeltjes hoop verstopt.
Daar waar ik ze kan vinden.
Alvorens de winter

ze ondersneeuwt. Met wit verdriet.


 

PS.
Ik moet vechten. Met en tegen mezelf.
Of geen enkel uur heeft nog zin.



329547

12-09-17

en dan vind je dit

 

 

Geplaatst: Di 06 Jun 2006, 17:04  

 

 

Bootje verdriet


Ik teken
in het water
rimpels
van een gebroken lach

vaar
met natte vingers
naar jou
en raap de druppels samen

lijm
je tot stukjes
vrouw
en zet je over.

 

 

PS.
En dan ga ik nu troost zoeken bij de stofzuiger.
En de afwas.
En bij Klara en Nolens.

 

https://progressive-audio.lwc.vrtcdn.be/content/2017/04/17/31_Leonard_Nolens_170417200229_20170417200237_ondemand_128.mp3

 

verdriet aan tafel

 

En dochter vertelde nog maar eens haar groot verdriet over de kinderen.
En ik verdronk in die treurigheid.
Want ik kan slecht zwemmen.

En dan is de zondagavond een ruïne. Met een stervend hart en een troosteloos hoofd.
En dan staat daar de nacht te wachten.
Die niet wil slapen.

En dan wordt de maandag wakker. En is zij er.
Om mee te gaan wandelen.
En mee weg te zinken. In mijn verdriet.

Maar het is nu dinsdag.
En ik leer weer zwemmen. Om aan de overkant
van zo'n dag te geraken.

Waarin het verdriet wacht. Op de avond. Om te gaan slapen.

 

 

 

 

PS.
Het zal voor iedereen anders zijn. En mijn woorden geraken niet verder dan mezelf.
Jij zal het anders zien. En voelen.
Zo gaat dat.

Je weet pas echt wat water is, als je verdrinkt.

Maar voor mezelf weet ik dit:
wat zou ik een gelukkig(er) man geweest zijn.
Zonder nageslacht.

Nu ben ik niet meer dan wat wrakhout.
Drijvend op een zee van verdriet.
En nergens land in zicht.

329414

 

08-09-17

liefde & lusten op latten

 

 

Het is hier stil sinds Dinska Musca (mijn huisvlieg) verdwenen is
en Mrs. Jones haar wettelijk verplichte dagen uitzit.
Vakantie. Dat gaat zo in echtelijke verbintenissen.

Daarstraks las ik in de bib een artikel over 'de Lat-relatie'.
De interesse ervoor stijgt steiler dan aandelen op de beurs.
Het rendement blijkt immers aantrekkelijk. En veilig.


Komen en gaan. A la carte. Maar wel apart.


Ik ben te vroeg geboren, dacht ik.
Want deze formule lijkt mij best te passen.
Een trage minnaar op jaren.

L'amour. Prêt-à-porter.

In mijn tijd moest je nog naar de kleermaker. Voor de couture.
Die tastte je af om zeker te zijn dat alles goed zat.

Ook op de gevoelige plaatsen.

Desondanks knelde de plek soms meer dan gewenst.


Maar nu zitten we in de confectietijd.
Inclusief scheuren in de nieuwe jeans.
Wat een profetische metafoor voor de liefde.

Reeds versleten nog voor ze geconsumeerd is.

 



PS.
Misschien zit ik wel mis met die consumptie.
Ik vermoed dat dit eerder right here, right now is.
Voorwaar, ik ben veel te vroeg uit het ei gekropen.

En zeggen dat ik vroeger always too late kwam.


Tussen zonde en lezen


Lezen is geen neutrale bezigheid. Dat bleek weer eens toen ik onlangs terugkwam van vakantie en een collega me grappend vroeg of ik eindelijk de tijd had gevonden om eens geen boeken te lezen. Zelf wilde hij tijdens zijn vakantie wel graag tijd vrijmaken om te lezen, maar het probleem was, vertelde hij, dat hij rusteloos wordt na een halve dag met een boek bij het zwembad, en zich schuldig begint te voelen omdat hij op zijn luie reet zit terwijl er in de buurt zo veel interessants te bezoeken valt.

Mensen voelen zich schuldig omdat ze niet aan lezen toekomen, en als ze dan toch aan het lezen slaan, voelen ze zich alweer schuldig omdat ze niet iets anders aan het doen zijn. Omdat ze, onbewust, lezen associëren met luiheid.

Misschien is lezen wel een anachronistische bezigheid geworden nu we worden geacht goed voor ons lijf te zorgen en veel te sporten, en via de sociale media voortdurend in verbinding horen te staan met tientallen andere mensen. Als je leest, zit je niet alleen stil, je sluit je ook nog eens helemaal af voor je omgeving om je aandacht exclusief te richten op iets waar anderen geen deel aan hebben.
...
Uit: Subversief -
De Standaard der Letteren - vrijdag 8 september 2017

                                                °°°

 

 

Schuld en boete.
Ik ken het fenomeen, ben ermee opgegroeid.
Dat gevoel heeft me nooit verlaten.

Het kleeft aan mijn geweten.

Elke dag moet ik wat nuttigs doen.
Zo niet word ik gestraft.
Met een ontevreden en een malheureus humeur.

En dat nog altijd na die jaren.

Gelukkig wacht er de penitentie na het berouw. Op mij.
Het stof. De afwas. De strijk. Boodschappen en koken.
Valabele boete om mijn luie ledigheid af te kopen. En te vergeven.

Tussen zonde en leven.


 

 

PS.
Zo dadelijk ga ik mijn zonde afspoelen. Onder het warme water.
Vrijdag ben ik nog zondiger dan op andere dagen.
Dan wacht mij de bekoring van De Standaard der Letteren.

Ik laat mij graag verleiden. Door de Muze. Haar lusten en zonden.



328949

07-09-17

zij is (g)een eendagsvlieg

 

 

 
We brachten samen de nacht door.
Onze eerste.
Ik boven, zij beneden. In de keuken.

Het was een gelukkig weerzien deze ochtend.
Ze is goed gemanierd.
En ambeteert me niet. Ze is een wat afstandelijk type.

Geen gebrom. Geen gedol. Ze tippelt eerder.

Schijnbaar achteloos
laat ik wat broodkruimels achter. Boerengrijs op steen.
En van de paté leg ik de vette randjes opzichtelijk op het keukenblad.

Ze is duidelijk een autonome reizigster.

Is niet van het volgzame soort.
Dat slechts herkauwt
wat een ander klaarmaakt.

Het wordt wennen. In dit gedeelde en gevleugelde leven.

 

 

PS.
De woorden hierboven, kon ik gisteren nog schrijven.
Na onze eerste nacht, onze eerste ochtend.
Vandaag is het leeg in de keuken.

Is ze vertrokken door het open venster?
Zag ze een aantrekkelijke huisvlieg daarbuiten, waar de acacia nog groen is?
Of werd ze afgeslacht door zo'n heimelijke herfstspin?

Het zal niet in Het Laatste Nieuws komen.




PS.
Dit daarentegen wel:

Rik Torfs - COLUMN | Advocaat van de duivel

Gisterenmorgen was ik voor het eerst advocaat van de duivel, op Joe, bij Sven & Anke.
De bedoeling is dat ik in een wekelijkse rubriek de presentatoren en de luisteraars een moreel dilemma voorleg.
Bijvoorbeeld: een gezelschap doet in een overdruk restaurant veel moeite om een fles wijn te bestellen. Pas na de derde poging komt ze eraan. Maar kijk, later blijkt ze niet op de rekening te staan. Moet je dat melden of niet?
...



Enzoverder. Moraalles voor gevorderden.

De ex-rector is werkelijk niet te stoppen.

Een Kerkjurist in vrije val?
Of zijn de prangende wereldproblemen op?

 

328874

08:30 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

06-09-17

een nieuwe relatie

 

Musca domestica


Ik zal het je maar meteen bekennen,
hoewel ze nog erg pril is,
ik heb een nieuwe relatie

voor zover ik weet
nu al twee dagen
en het ontroert me

hoe ongestoord en onverschrokken
ze mij aanvaardt
op het keukenaanrecht

wij twee, zij en ik

zij geniet met al haar ledematen
ik kijk en bewonder,
moedig haar aan, ben bang

dat ze van de zijkant valt
maar ze trippelt zelfverzekerd schots en scheef
zowel over een oppervlak als tegen het raam

hoelang zal ze duren onze verhouding, vraag ik me angstig af.





PS.
U mag mij gerust gek verklaren.

Nooit in mijn leven heb ik dit meegemaakt. Ik heb al vele dode exemplaren op mijn geweten.
Maar nu ben ik geboeid door haar.
Hoe ze blijft zitten als ik zachtjes naar haar blaas... aanwakkerend.

Onvoorstelbaar. Werkelijk, ik ben een roerloze reiziger met een gezelschapsdame.
Une amitié amoureuse.


PS
.
"L'amitié est beaucoup plus tragique que l'amour. Elle dure plus longtemps."
Oscar Wilde

lichamen kunnen nooit zwijgen

...

‘Wat met de armen te doen?’ Het blijft een aandoenlijke vraag. Vreemd hoe ledematen te aanwezig kunnen voelen, zeker als ze niet in functie zijn. Het verontrust jezelf al te gewaar te worden. Bewust spreekt niets nog vanzelf.

Zelf heb ik de neiging armen en handen gewoon te laten meepraten, en behoorlijk asymmetrisch. Dat maakt me niet noodzakelijk openhartiger dan een stilgevouwen Merkel. Lichamen kunnen nooit zwijgen.

En handen nog het minst. Ik zie ze graag bezig, ik hou ze ook graag vast. Hand-in-hand is hoe ik het liefst in slaap val. Met verhoogde verbonden concentratie de nacht in.

Guinevere Claeys
De Standaard - 6 september 2017

 

                                                                                °°°

 

Ik zie ze praten.
Elk lichaam
heeft een eigen alphabet.

Op een bank, voor de kerk,
hoor ik hun gejaagde articulatie
luider.

Dan het gezeten gefluister op een terras.

Schoenen en voeten
boetseren
hun elegantie.Of niet.

Hun armen verstillen.
Als ze geringd zijn
aan pakjes.

Lichamen spreken het liefst. Als ze zwijgen in bed.


 

 

PS.
Tussen het gewoel van het nieuws, zoek ik naar de stilte van schoonheid.
Troost en sterkte om de dag door te komen.
Om mijn angst in te tomen. Voor het gewelddadige nieuwe. Van elke dag.

Ik ben een wroetende conservatief. Een archivaris. Van wat goed was.
En luister naar de lichamen die passeren.

 

 

http://uvi.skynetblogs.be/archive/2017/09/02/binnen-handb...

 
uvi.skynetblogs.be
En nu ik erover nadacht, sprak het ineens vanzelf. Waarmee communiceren wij meer dan met onze ogen en onze handen? Samen met onze stem. De...

 328764

04-09-17

mijn heilige tijd met Connie

 

Nooit meer slapen. Is een programma op de Nederlandse radio.
Het is ook de titel van een boek. W.F. Hermans.
Zopas keek ik naar Connie. Na de uitreiking van de Libris Prijs.

Zelfs als ze (slaap)dronken is, geniet ik van Connie.
Ach, stel je voor:
nooit meer gaan slapen zonder haar.

Als je niet kan slapen...
luister dan naar Connie.
Morgen als ik wakker word.

Ben ik weer van haar. Terwijl mijn vingers naar haar zinnen tasten.

 

 

PS.
Totus tuus. Una metafora.
Het is laat en ik ben slaapdronken.

Jarenlang gezocht naar 'Op zoek naar de heilige tijd'.
Was nooit beschikbaar. Niet meer te bekijken. NU via een andere site plots weer wel.
Maar dat is voor morgen.

Dan word ik weer blij wakker. Met en zonder Connie.

 

 

https://www.vpro.nl/nooitmeerslapen/speel~POMS_VPRO_38453...

 
www.vpro.nl
Connie Palmen won dit jaar de Libris Literatuur Prijs, de prijs voor de beste oorspronkelijke Nederlandse literaire roman van het afgelopen kalenderjaar, voor haar ...

 

 

https://www.vpro.nl/speel~WO_VPRO_043130~connie-palmen-op...

 
www.vpro.nl
Voor schrijfster Connie Palmen was 2005 een bewogen jaar. Tien jaar daarvoor, in 1995 overleed haar grote liefde, journalist Ischa Meijer, die begin 2005 groots werd ...

 

22:00 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

hinkelen over het geluk en niemand in de buurt

Als ik de herinnering aan het hinkelen ontleed, bezit het een aantal elementen dat bepalend is geweest voor de rest van mijn leven. Wat ik me herinner is de strijd tussen het verstand en het lichaam, de prikkel van het mogelijke, de angst voor de val en de immense beloning die het nemen van het risico met zich meebracht. En de beloning is het geluk.
...
Het terrein waarop ik me heb begeven, is het terrein van de taal. De taal is het materiaal waarmee ik werk. Elke taaluiting kan alleen betekenis hebben als de gebruiker het risico durft te lopen misverstaan te worden. Je gebruikt het materiaal, maar het is aan de toehoorder of lezer het materiaal te interpreteren. Niet begrepen worden, je woorden terug te horen in een onjuiste samenstelling, geciteerd te worden met een onverwachte nadruk op woorden die jij onbenadrukt liet, te merken hoe de betekenis van een van jouw zinnen voor een lezer een volstrekt andere lading heeft dan voor jou, het is allemaal mogelijk.

Niet begrepen worden is de voorwaarde voor alle pogingen die mensen doen om begrepen te worden. Iedereen heeft de status van een personage in de verhalen van anderen. Je loopt door de straat, wandelt in het dorp, gaat door de stad en er zullen je verhalen aankleven.
...
Uit: En de beloning is het geluk - pag. 346 & pag. 349 - Connie Palmen
Het drama van de afhankelijkheid

 Afbeeldingsresultaat voor connie palmen

 © Kris Van de Voorde

 

                                                                          °°°

 

 

Terwijl ik hinnik als een paard
hinkel jij
over het geluk

hoe het ontstaat
is mij een raadsel
behalve

als ik naast je lig
een klavertje vier
wij met ons twee

en niemand in de buurt.



 

PS.
Hoe schrijf jij mij neer als ik langs de gevels slenter.
Een trage komma of misschien zelfs als een verwaande ampersand.

Zou het kunnen dat ik mij vergis

als ik op een terras naar je hoge hakken kijk.

En denk: zie dat is een zwaluw die daar gaat.

...

Iedereen schrijft zijn eigen verhaal.
Het probleem is dat wij dikwijls slechts een vertaling lezen.
En dat er zoveel ongelezen staat.

Lost in translation.





http://www.uitzendinggemist.net/aflevering/56067/Profiel....

 
www.uitzendinggemist.net
Uitzending gemist van Brandpunt Profiel op Nederland 1. Bekijk deze uitzending van "Brandpunt Profiel" dan nogmaals op Uitzendinggemist.net

328624

 

13:49 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

03-09-17

de wachter

 © Luc Daelemans

Luc Daelemans

 

Wachten

Een van de meest herkenbare verschijningen van verveling én verlangen is het wachten. Op de bus die maar niet komt, een afspraak die maar niet opdaagt of desnoods de prins op het witte paard.
In dat wachten komen verlangen en verveling samen. We verlangen dat de bus snel komt, maar we hebben het niet in de hand. En drentelen, draaien of staan maar wat rond. Of zoals filosoof Coen Simon het verwoordt: de wachtende is “evenveel slaaf als vrij van de tijd”.
Wachten is in die zin een van de meest dubbelzinnige verlangens die we zowat dagelijks ervaren.
Een andere, mij dierbare filosoof, Cornelis Verhoeven, maakt een mooi, veelbetekenend onderscheid tussen ‘wachtenden’ en ‘wachters’. Hun verlangens verschillen wezenlijk van elkaar.
De wachtenden, op de bus bijvoorbeeld, “menen te weten waarop zij wachten”. De wachters daarentegen “weten niet waarop zij wachten of: in werkelijkheid wachten zij alleen maar op het onverwachte dat zich op elk moment kan voordoen”.
Het ultieme wachten zou dan het wachten in een bushokje kunnen zijn zonder te wachten op de bus. Maar op het onverwachte.
En ten slotte toch maar de laatste bus nemen. Naar het volgende hokje. En daar weer wachten. Enzovoort.

Bernard Dewulf - MO Mondiaal nieuws - 1 september 2017

 Tussen schaarste en overvloed: wachten schept tijd

                                               °°°

 

 

In verwachting zit veel wachten.
Maar de duur is gekend. Er kan dus afgeteld worden.
Het wachten wordt meetbaar. En dus beter beheersbaar.

Pas door gemis en verlangen, wordt wachten ongeduldig.
Ook door de aard van 'de verwachting'.
Eerst Sinter Klaas, dan het eerste lief.

Maar zit je in een wachtkamer bij de tandarts, dan krijgt wachten
een andere geur en geluid.
Zoals bij een hongerige maag aan tafel. Thuis of in een restaurant.

Er zijn mensen die een gans leven wachten.
Zij vergeten het NU.
Leven voor morgen. Vandaag is een samengesteld gisteren.

Verveling is voor mij van een andere orde.
Er zitten mensen thuis die zich vervelen.
Er liggen mensen op het strand die zich vervelen.

Ze wachten op niets, doden de tijd met van alles...

 

 

PS.
In de stad lopen mensen langs diagonalen van straten.
Pleintjes als punten. Vluchtheuvels. Om te ademen.
Een parkje. Wat stedelijke verademing. Tussen stenen en beton.

Ik ken haar. Ze is mijn lastig lief.
Kerken op hoge hakken. Torens.
Ze lonken naar de hemel.

Soms schreeuwt ze. Dan weent ze.
Vitrines als schitterende ogen.
Ze lokt me. Verkoopt zich. Als een oude tippelaarster.

De naden van haar kousen scheef. Gehaakt.
Haar mascara traant.
Mijn lieve stad treurt. Over haar groots verleden.

328513

 

02-09-17

binnen handbereik

...

En nu ik erover nadacht, sprak het ineens vanzelf. Waarmee communiceren wij meer dan met onze ogen en onze handen? Samen met onze stem.

De drievuldigheid van onze communicatie, van pragmatisch tot erotisch: ogen, handen, stem. In wisselende volgorde, afhankelijk van de gevoeligheden van de ontvanger.

Ideaal is wanneer ze alle drie volmaakt samenkomen, als in een gelijkzijdige driehoek: stem, blik en handen. Dan ontstaan weleens de gloeiendste herinneringen.

Hoeveel doen wij niet met onze handen. In de eerste plaats wat de ogen en de stem niet letterlijk kunnen: aanraken.

Handen wrijven stoffen los uit onze huid, en dieper. Zelfs een handdruk roept hormonen in ons op. En vervolgens verbondenheid, vertrouwen, saamhorigheid. Of vijandschap. Of misprijzen.

In de handdruk is het hele drama van onze scheiding duidelijk. Evengoed kunnen wij elkaar ‘de hand reiken’ of niet.

Dat is een cruciaal moment.

Soms blijft het een ‘reiken’. In een hand die we geven, kan een ontmoeting weifelen, in een lichaam een overgave aarzelen.

Uit "Si & la" - Bernard Dewulf
De Standaard - Weekblad - zaterdag 2 september 2017


                                                              °°°

Afbeeldingsresultaat voor mensen die handen vasthouden

Soulwoman
- Internet

 

 

 Handen

 

Ik zie ze aarzelen. Ze hebben mijn karakter.
Na zovele jaren
lijken ze volledig op mij.

Ze grijpen niet.

Ook niet naar een onbereikbaar meisje.
Ze berusten eerder.
Bidden soms. In de verte.

Van hun verlangen. Hun achtergelaten gemis.

Ze praten nog.
Nu en dan.
Maar minder heftig dan vroeger. Toen ze nog onstuimig spraken.

Vandaag zwijgen ze eerder. Hardop in hun herinnering.




 PS.
Gisteren nog wees ik Mrs. Jones op de hand van een man die de hand van z'n vrouw vasthield.
Slapjes.
Ik zou kunnen denken: routineus. Zonder vuur of overtuiging.
En zij liet zich gewoon inpalmen. Achteloos.

Bij ieder beeld (tv - foto) kijk ik naar de handen. Vooral hun armen.
Soms maken ze van de hand een vuist. Op een rode meeting.
Zelfs daar heeft de vuist haar kracht verloren.

Ze twijfelt meer dan dat ze een sterke overtuiging uitstraalt.
Beter dan die gebrekkelijke imitatie, zouden ze een rode roos
in hun hand houden.

De meeste mensen op een podium, voor de microfoon,
worden gehinderd door hun armen. En handen.
Ze weten niet hoe ze hen kwijtgeraken.

Soms brengt een broekzak redding. Maar dan pas lijken ze hulpeloos.


328423

01-09-17

het juiste wapen

 

Maar nu rukt de automatische vertaling op. DeepL belooft betere automatische vertaling dan Google Translate. Schaken, schakelen, melomanie, de computers mogen het hebben. Maar het juiste woord met de juiste gevoelswaarde op de juiste plaats, dat mogen we ons niet laten afpakken.

We hebben wapens in ons verzet: de grilligheid en onvoorspelbaarheid van de taal, woorden met meerdere betekenissen, de talrijke uitzonderingen. Elke dag zal ik één zin intypen waarmee ik DeepL kan vernederen. Vanochtend ben ik begonnen met: ‘Zodra het vriest, gaan de vorst en de vorstin schaatsen. Het zorgt telkens voor een dooi in hun ijzige relatie.’

In de hoop dat ook computers de moed kunnen laten zakken.

Uit: DE WITTE BRIGADE -

 

http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=mooiste+misverst...

 
uvi.skynetblogs.be
Jongetje kijkt naar buiten. En naar binnen. Tussen gisteren en morgen.

328282