30-09-17

jij zegt het

Ik ben zoals iedereen niemand minder en vooral niemand meer dan ik. Ik ben mijn enige, eenzame, hulpeloze en onvervreemdbare mogelijkheid in de krappe kantlijn naast al de eindeloze onmogelijkheden die ik dus niet ben.
...
Het is zowat de verhouding van een mier tot de melkweg. Van een glimworm tot het donkere heelal. Ik ben me er dagelijks van bewust, de schaal van mijn nietigheid. De lucifer van mijn bestaan. De vonk, de steekvlam, de waakvlam van mijn voorbijgaan. En meestal kan ik daar best mee leven.

...
Zelden wil iemand het toegeven: ik kan het niet meer. Ik ben opgebrand. Uitgevlamd. Zelfs een dansende kaarsvlam kan ik niet meer zijn. Ik ben nu even alleen nog mijn onmogelijkheden.

...
Uiteindelijk eindigt dat denken zowat altijd bij dezelfde vraag, in de volgende gang van de doolhof of het spiegelpaleis: wie denken we dat we zijn? Ik kan me daar dagelijks over verbazen. Onze pretenties, onze ijdelheden, onze hoogmoed. Sterker zelfs, zowat dagelijks kan er ik heel even razend om worden. Vooral op mezelf.

Want tegelijk: wie verbeeld ik me eigenlijk dat ík ben – dat ik die vraag mag stellen aan u, mijn levendigste onmogelijkheden om me heen?

Uit "Si & la" - Bernard Dewulf
De Standaard - Weekblad - zaterdag 30 september 2017

                                                                      °°°

 

 

Zeg mij niet
wie ik ben
maar steek mij aan

een haperende kaars

in jouw bestaan
een glimwoordje maar
bij valavond

als je niet in slaap geraakt

en blaas dan
even over mijn sluimerend vuur
zodat ik een knetterende genster word

misschien zelfs een ster. Une nuit étoilée.

Afbeeldingsresultaat voor knetterend haardvuur

Immovlam

 

PS.
Misschien is het wel de herfst.
De tijd, de stad of de mensen.
Wellicht ligt het gewoon bij mezelf.

Ik durf amper nog in de spiegel te kijken.
Soms doe ik het stiekem en vluchtig.
In een vitrine. Die ik rakelings passeer.

En wie zie ik dan? ik durf het mij niet te vertellen.



331112

Post een commentaar