01-10-17

Dillemans en de geur van terpentijn...

...

Precies die schilderkundige bedrevenheid mist Dillemans bij veel van zijn collega's. 'Een dictatoriaal regime van wansmaak', noemt hij de hedendaagse kunstwereld. 'Een sekte waarin het idee primeert op het metier en waarin goed kunnen lobbyen belangrijker is dan goed kunnen schilderen.' Dat hij zichzelf met zulke uitspraken vrijwillig isoleert, deert hem niet. "Ik lijd geen seconde onder dat isolement. En ik voel mij ook niet eenzaam: ik word omringd door de oude meesters. Hun werk is voor mij veel eigentijdser dan het werk van kunstenaars die met fallussen smijten in de hoop om erbij te horen."

"Sinds de jaren 60 gaat het barslecht met de kunst. Of toch met de kunst die in the picture staat. Alle aandacht gaat naar de blaaskaken, de marketeers. Van Andy Warhol tot Jeff Koons: de totale willekeur regeert. Het zal niet lang meer duren voor iemand het in zijn hoofd haalt om bij wijze van performance het werk van Veronese (Italiaanse schilder uit de 16de eeuw, red.) te bekladden.

"Salvador Dalí heeft in een tv-programma ooit Piet Mondriaan op zijn plaats gezet. Hij stond naast een werk van Mondriaan en zei: 'Dames en heren, hier ziet u Victory Boogie Woogie van Piet Mondriaan'. Hij wachtte even en voegde er sarcastisch aan toe: 'Piet. Pjet. Njet'." (lacht)
U zei ooit: 'Wat iedereen kan, is voor mij geen kunst.' Als een kritiek op het werk van heel wat hedendaagse kunstenaars. Maar het idee achter Smoking Machine bedenken (de door Kristoffer Myskja bedachte machine die op eigen kracht sigaretten paft, rook uitblaast en as verwijdert), kan ook niet iedereen. En dus is het ...
"Ik moet je onderbreken, Stef. Het idee achter Smoking Machine bedenken, kan wél iedereen. Dat ís helemaal geen inventief idee. Maar nu dwing je mij om iets te zeggen over het werk van een kolderkunstenaar. En daar heb ik geen zin in. Voor je het weet, beland ik na dit interview in een zinloos debat dat mij alleen maar van mijn werk afleidt."
Het gaat mij niet om Myskja, maar om de rekbaarheid van het begrip kunst. Ik heb zowel bewondering voor Smoking Machine als voor uw ...
"Bewondering? Voor de wetenschappers die Smoking Machine gemaakt hebben, bedoel je dan toch? Want die machine heeft niks met kunst te maken. Het is een wetenschappelijke prestatie. En dan nog. Ik heb meer bewondering voor de wetenschappers die de Kanaaltunnel gebouwd hebben dan voor degenen die Smoking Machine in elkaar geknutseld hebben. Als we dan toch over wetenschap gaan praten, laten we het dan over de Kanaaltunnel hebben. "
Het is voor u ondenkbaar dat ik zowel van Sam Dillemans als van Kristoffer Myskja hou?
"Laat ik het zo zeggen: het lijkt mij moeilijk om én van het fietswiel van Duchamp te houden én van Las meninas van Velázquez. Als je dat kunt, heb je in mijn ogen een behoorlijk verwrongen kijk op kunst. Of wil je krampachtig bewijzen dat je ruimdenkend bent. Dat je het begrijpt. Maar er valt helemaal niks te begrijpen. Het werk van Duchamp is de totale leegte. Zelfs zijn kuisvrouw wilde zijn fietswiel weggooien.

"Ik hoop dat ik je ideeën over kunst wat kan bijstellen, Stef. Want je bent misleid. Zullen we samen eens een experiment doen? We spreken hier morgen opnieuw af. We nodigen een paar tv-zenders uit, eten allebei vijftig horloges op, wachten tot ze er langs onze sluitspieren weer uitkomen, boetseren er een beeldhouwwerkje mee en noemen het vervolgens feces art. Wedden dat we luid applaus zullen krijgen? In de hedendaagse kunst is de psychiatrie nooit veraf."
...
Uit een interview in De Morgen. Stef Selfslagh - 30 september 2017 -

In de luwte van zijn atelier werkt Sam Dillemans (52) momenteel aan een compleet nieuw hoofdstuk in zijn oeuvre. Omdat je kunstenaars moet bezoeken wanneer ze nog naar terpentijn ruiken: een gesprek. Over technisch meesterschap en chronische ontevredenheid.

   °°°



Zelfportret

Ik geraak blind van het licht
dat uit de grond kruipt.
Mijn letters worden gevlekt.

God schildert een ochtend.

Ik moet mijn ogen sluiten
voor zoveel schoonheid.
Dat beweeglijk palet.

Van deze archaïsche Kunstenaar.

Die halsstarrig blijft volhouden
aan de wetten van de verf.
Het gevecht tussen ruimte en canvas.

Het levende Kader. En de souplesse van zijn penseel.


                                            ...


PS.
"Je kunt kunstenaars gaan interviewen wanneer hun harde labeur erop zit. Wanneer ze de verf van hun vingers hebben geschrobd, hun nieuwe werken aan witgekalkte galeriemuren hebben gehangen en het vernissage-applaus in ontvangst hebben genomen. Of je kunt ze gaan interviewen wanneer ze hun dagen nog slijten in zelfgekozen eenzaamheid. Wanneer hun zoektocht naar nieuwe vormen nog volop aan de gang is, het witte doek hen soms nog onbegrijpend aanstaart en de ­genialiteit van het verleden tijdelijk van geen tel meer is."
...

U noemt uw tienerjaren rebelse jaren. Waartegen moest er in uw allesbehalve ­verknechtende omgeving dan gerebelleerd ­worden?
“Tegen de kunstscholen, tiens. Ik had verwacht dat ik er een gedegen technische opleiding zou krijgen. Maar dat was helemaal niet het geval. Er werd zelfs meewarig over Rembrandt gesproken. Daar moest je bij mij niet mee afkomen.

“Het probleem was dat ik op artistiek gebied een heel andere richting uit wilde dan mijn docenten. Ik spiegelde mij aan de oude meesters en wou me bekwamen in mijn ambacht. Maar mijn leraren hadden het over ‘culturele ontvoogding’ en noemden ook ‘happenings’ kunstwerken.

“Ik voelde mij op de kunstschool een dinosauraus in een kwekerij vol debiele kikkers. Een beetje zoals ik mij vandaag voel in de hedendaagse kunstwereld. Maar daar hebben we het al over gehad.” (lacht)
Stef Selfslagh
...

PS.
De jaren zestig verdroegen geen autoriteit. Pedagogen braken ze af. Zelfs de pedagogische tik werd strafbaar.
In de Kunsten werd de Kunstenaar God. Met eigen geboden. En Schepping.
Een Keizer zonder Kleren. Geprezen en gelauwerd door eigentijdse Pausen. Ex cathedra. En onfeilbaar.


PS.
Het is nog niet veranderd. Voorbije week sprak ik met een student uit het 'Kunstonderwijs'.
Hij had met enkele jongeren een tentoonstelling in een 'pop up winkel', weet je wel.
De werken ademden stiekem figuratief.

Tegen de wind in. Zijn docenten waren nog altijd tegen figuratief, vertelde hij me.
Volgende generatie werkt dus weer figuratief, denk ik.
Ze contesteren hun leermeesters. En zo was het steeds doorheen de geschiedenis.

De mens die dacht god te worden.

PS.
Ik spreek de taal van verf niet. Met figuratief bedoel ik eerder:
"de waanzin van het detail". -Naam documentaire-
Figuratief is niet synoniem voor Kunst.
Iedere kunstenaar zet de werkelijkheid naar zijn hand.
Maar met respect voor het meesterschap.

https://www.youtube.com/watch?v=hCeMgtoRago

 
 
www.youtube.com
Sam Dillemans - The Madness in the Detail Awarded biography of Sam Dillemans, a famous Belgian painter living in Antwerp.



331229


08:38 Gepost in Dagboek | Tags: sam dillemans | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

Post een commentaar