23-09-17

Het sprookje van de verdrietige Borsten

 

 https://www.catawiki.nl/stories/1349-de-gruwelijke-verhalen-die-schuilgaan-achter-je-favoriete-disney-sprookjes

 

 

Glazen schoentjes

 

Ik dacht dat ik glazen muiltjes droeg.

Ik weet zeker dat ik glazen schoentjes

had! Een prins die mij kwam redden

uit dit dal, weg van mijn moeder die

mij zelfs geen zevenmijlslaarzen gunt,

galoppeerde mij tegemoet op het paard

dat ik tegen wilde houden. Maar het

rende me voorbij. Ik riep nog: papa,

ik sta hier! Maar hij had in de verte

een stiefmoeder gezien met grote borsten.

Ted van Lieshout

 

Uit: De Standaard der Letteren - vrijdag 22 september 2017

 

                               °°°

 

 

Ik stam nog uit een tijd
dat er geen borsten bestonden.
Die zaten ergens veilig en wel, onzichtbaar opgeborgen.
En een melkflesje speelde voor moeder.

Brigitte Bardot was nog niet geboren. In de cinema.

Toen dus moest ik nog later worden.
Als de borsten groeiden.
Tot ze groot en gewillig waren.
Dat duurde heel lang.

Nog veel langer dan een sprookje.

 

 

 

PS.
En toen mijn handen volgroeid waren, waren ze soms te klein. En soms net niet.
Ze luisterden nauwgezet naar hun verhalen.
Van gemis en verlangen.

Als ze verlaten en verdrietig waren.


Hoe ze zich koesterden. In mijn tastzin.
Hun fluwelen contouren zich nestelden.
In mijn geliefde handpalmen. Alsof ze lagen te zonnen. Prinsessen.

Soms driftig. Dan weer achteloos. Maar altijd een sprookje.





330474

Post een commentaar