13-09-17

Hoe

 

 

Hoe ontmantel ik mij.
Kleed ik mijn leed uit.
Laat ik het als een rouwkleed vallen.

Voor de sponde van het bed. Als de nacht mijn weduwe wordt.

Hoe omarm ik de dag.
Ontrafel ik morgen.
Tot een tamme ekster.

Die naar mij luistert.

En sprankeltjes hoop verstopt.
Daar waar ik ze kan vinden.
Alvorens de winter

ze ondersneeuwt. Met wit verdriet.


 

PS.
Ik moet vechten. Met en tegen mezelf.
Of geen enkel uur heeft nog zin.



329547

Commentaren

diep verdriet...

het kruipt niet in je kleren
het kleeft vast aan je huid
en hoe hard je ook mag schrobben
je raakt het nooit meer kwijt

Toch hoop ik dat het, hoe dan ook, mettertijd een beetje dragelijker wordt, Uvi.

Sterkte...
Nina

Gepost door: Nina | 14-09-17

Reageren op dit commentaar

dank Nina,

en hoe hard je ook mag schrobben
je raakt het nooit meer kwijt


dat vrees ik inderdaad. Ook niet met Spic en Span...

Gepost door: Uvi | 14-09-17

Post een commentaar