12-09-17

verdriet aan tafel

 

En dochter vertelde nog maar eens haar groot verdriet over de kinderen.
En ik verdronk in die treurigheid.
Want ik kan slecht zwemmen.

En dan is de zondagavond een ruïne. Met een stervend hart en een troosteloos hoofd.
En dan staat daar de nacht te wachten.
Die niet wil slapen.

En dan wordt de maandag wakker. En is zij er.
Om mee te gaan wandelen.
En mee weg te zinken. In mijn verdriet.

Maar het is nu dinsdag.
En ik leer weer zwemmen. Om aan de overkant
van zo'n dag te geraken.

Waarin het verdriet wacht. Op de avond. Om te gaan slapen.

 

 

 

 

PS.
Het zal voor iedereen anders zijn. En mijn woorden geraken niet verder dan mezelf.
Jij zal het anders zien. En voelen.
Zo gaat dat.

Je weet pas echt wat water is, als je verdrinkt.

Maar voor mezelf weet ik dit:
wat zou ik een gelukkig(er) man geweest zijn.
Zonder nageslacht.

Nu ben ik niet meer dan wat wrakhout.
Drijvend op een zee van verdriet.
En nergens land in zicht.

329414

 

Commentaren

Op de zee van verdriet
drijft een bootje
om je aan vast te klampen.
Aan boord klimmen
blijven roeien
dan....land inzicht
toch...?

Gepost door: tia | 12-09-17

Reageren op dit commentaar

een bootje van verdriet...



Bootje verdriet

Ik teken
in het water
rimpels
van een gebroken lach

vaar
met natte vingers
naar jou
en raap de druppels samen

lijm
je tot stukjes
vrouw
en zet je over.

Gepost door: Uvi | 12-09-17

Ik probeer mee te leven met je verdriet, Uvi. Kinderen en kleinkinderen zouden, naast bron van zorg, ook bron van vreugde moeten zijn. Maar de wanhoop mag niet regeren, noch de onmacht.
Ik hoop dat, in een hoekje, hoop meeschreit, en zich weer opricht als het verdriet wat zachter wordt.
Van harte
Guido

Gepost door: Guido | 14-09-17

Reageren op dit commentaar

dank Guido,

ik weet dat jij ook een groot verdriet meesleurt. Om een kleinkind of meervoud, dat herinner ik mij niet meer juist...

Dank voor je troost.

Gepost door: Uvi | 14-09-17

Post een commentaar