04-10-17

altijd een beetje verloren - lost in translation

...

Taal is geen precisie-instrument waarmee mensen als evenzovele ingenieurs tot op de millimeter nauwkeurig opereren. Ze bestaat eerder uit strandvondsten waarmee we - om met de antropoloog Claude Lévi-Strauss te spreken - ons al knutselend door het leven slaan. Het woordenboek probeert de anarchie daarvan zo goed mogelijk te beteugelen, maar heel goed lukt dat niet. Vandaar die eindeloze reeksen betekenissen bij één en hetzelfde woord, en de noodzaak om iedere zoveel jaar een nieuwe editie uit te brengen. Taal verandert en verslijt razendsnel onder het gebruik.

Je zou ook kunnen zeggen: taal is écht. Ze is niet een ideëel soort netwerk dat over de werkelijkheid heen gespannen staat. Woorden zijn dingen, net zoals voorwerpen dat zijn. Ze lijken een soort gedachten-inhoud te bezitten en over zichzelf heen te wijzen naar iets anders, maar hoe en waarnaar ze verwijzen en wat die inhoud precies is: wanneer we dát onder woorden proberen te brengen, staan we al snel met de mond vol tanden. Wat we zeggen blijkt altijd meer of zelfs iets heel anders te betekenen dan we denken.

De mens is een taal-wezen, zo heeft de twintigste-eeuwse filosofie ontdekt. Wat hij is, is hij dankzij de woorden die hij bezigt, de zinnen waarmee hij de wereld ordent en de namen waarmee hij wordt genoemd. Maar veel houvast biedt dat niet. Onder zijn handen glibberen de woorden alle kanten op; in zijn mond blijken ze steeds weer te ontsnappen aan wat hij eigenlijk zeggen wil.

In de taal ploeteren we rond zoals in de wereld zelf. In beide heerst dezelfde ongewisheid, waarin we ons altijd een beetje verloren weten.
...
Uit: Letterlijk betekent zelden letterlijk -  Ger Groot

 

 Zonder begin

Ik ben niet meer dan een illusie. Besta niet.
Tenzij in uw hoofd.
Hier is het zoals elders. Un plat pays.

De herhaling van het ik. Nooit het meervoud.
Wij. Hoelang nog betreden wij de paden
van de taal. De virtuele verlatenheid.

Het verlangen. En het gemis met de wortel uitgerukt.

 

 

PS.
Zoals een schilder zet ik wat teksten aan. Onafgewerkt verdwijnen ze.
Doeken onder het stof. Woorden onder vergetelheid.
En dan komt er zo'n ochtend. Je slentert wat rond.

In je ontwerpen. Je kan alleen de titels lezen.
'altijd een beetje verloren'
Dat staat er. Altijd is lang en dikwijls.

Maar je slaat de titel open. Want je bent nieuwsgierig.
En je leest:
'Wat we zeggen blijkt altijd meer of zelfs iets heel anders te betekenen dan we denken.'

Tja, lees maar er staat niet wat er staat.

 

Ik lees wat ik schreef. Als een vreemdeling in een stad.
Geraak de weg kwijt.
Woorden veranderen met de tijd.

Soms krijgen ze een betekenis voor iets wat nog moest komen.


331562

 

Post een commentaar