06-09-17

lichamen kunnen nooit zwijgen

...

‘Wat met de armen te doen?’ Het blijft een aandoenlijke vraag. Vreemd hoe ledematen te aanwezig kunnen voelen, zeker als ze niet in functie zijn. Het verontrust jezelf al te gewaar te worden. Bewust spreekt niets nog vanzelf.

Zelf heb ik de neiging armen en handen gewoon te laten meepraten, en behoorlijk asymmetrisch. Dat maakt me niet noodzakelijk openhartiger dan een stilgevouwen Merkel. Lichamen kunnen nooit zwijgen.

En handen nog het minst. Ik zie ze graag bezig, ik hou ze ook graag vast. Hand-in-hand is hoe ik het liefst in slaap val. Met verhoogde verbonden concentratie de nacht in.

Guinevere Claeys
De Standaard - 6 september 2017

 

                                                                                °°°

 

Ik zie ze praten.
Elk lichaam
heeft een eigen alphabet.

Op een bank, voor de kerk,
hoor ik hun gejaagde articulatie
luider.

Dan het gezeten gefluister op een terras.

Schoenen en voeten
boetseren
hun elegantie.Of niet.

Hun armen verstillen.
Als ze geringd zijn
aan pakjes.

Lichamen spreken het liefst. Als ze zwijgen in bed.


 

 

PS.
Tussen het gewoel van het nieuws, zoek ik naar de stilte van schoonheid.
Troost en sterkte om de dag door te komen.
Om mijn angst in te tomen. Voor het gewelddadige nieuwe. Van elke dag.

Ik ben een wroetende conservatief. Een archivaris. Van wat goed was.
En luister naar de lichamen die passeren.

 

 

http://uvi.skynetblogs.be/archive/2017/09/02/binnen-handb...

 
uvi.skynetblogs.be
En nu ik erover nadacht, sprak het ineens vanzelf. Waarmee communiceren wij meer dan met onze ogen en onze handen? Samen met onze stem. De...

 328764

Post een commentaar