02-09-17

binnen handbereik

...

En nu ik erover nadacht, sprak het ineens vanzelf. Waarmee communiceren wij meer dan met onze ogen en onze handen? Samen met onze stem.

De drievuldigheid van onze communicatie, van pragmatisch tot erotisch: ogen, handen, stem. In wisselende volgorde, afhankelijk van de gevoeligheden van de ontvanger.

Ideaal is wanneer ze alle drie volmaakt samenkomen, als in een gelijkzijdige driehoek: stem, blik en handen. Dan ontstaan weleens de gloeiendste herinneringen.

Hoeveel doen wij niet met onze handen. In de eerste plaats wat de ogen en de stem niet letterlijk kunnen: aanraken.

Handen wrijven stoffen los uit onze huid, en dieper. Zelfs een handdruk roept hormonen in ons op. En vervolgens verbondenheid, vertrouwen, saamhorigheid. Of vijandschap. Of misprijzen.

In de handdruk is het hele drama van onze scheiding duidelijk. Evengoed kunnen wij elkaar ‘de hand reiken’ of niet.

Dat is een cruciaal moment.

Soms blijft het een ‘reiken’. In een hand die we geven, kan een ontmoeting weifelen, in een lichaam een overgave aarzelen.

Uit "Si & la" - Bernard Dewulf
De Standaard - Weekblad - zaterdag 2 september 2017


                                                              °°°

Afbeeldingsresultaat voor mensen die handen vasthouden

Soulwoman
- Internet

 

 

 Handen

 

Ik zie ze aarzelen. Ze hebben mijn karakter.
Na zovele jaren
lijken ze volledig op mij.

Ze grijpen niet.

Ook niet naar een onbereikbaar meisje.
Ze berusten eerder.
Bidden soms. In de verte.

Van hun verlangen. Hun achtergelaten gemis.

Ze praten nog.
Nu en dan.
Maar minder heftig dan vroeger. Toen ze nog onstuimig spraken.

Vandaag zwijgen ze eerder. Hardop in hun herinnering.




 PS.
Gisteren nog wees ik Mrs. Jones op de hand van een man die de hand van z'n vrouw vasthield.
Slapjes.
Ik zou kunnen denken: routineus. Zonder vuur of overtuiging.
En zij liet zich gewoon inpalmen. Achteloos.

Bij ieder beeld (tv - foto) kijk ik naar de handen. Vooral hun armen.
Soms maken ze van de hand een vuist. Op een rode meeting.
Zelfs daar heeft de vuist haar kracht verloren.

Ze twijfelt meer dan dat ze een sterke overtuiging uitstraalt.
Beter dan die gebrekkelijke imitatie, zouden ze een rode roos
in hun hand houden.

De meeste mensen op een podium, voor de microfoon,
worden gehinderd door hun armen. En handen.
Ze weten niet hoe ze hen kwijtgeraken.

Soms brengt een broekzak redding. Maar dan pas lijken ze hulpeloos.


328423

Commentaren

Gelukkig
ogen en handen
als woorden
tekortschieten.

Niet iedereen is geboren met de gave van het woord.

Gepost door: tia | 02-09-17

Reageren op dit commentaar

o, en ze hebben nog een gans arsenaal possibiliteiten

die een man zwijgend verleiden...

Gepost door: Uvi | 02-09-17

Post een commentaar