31-08-17

nuances

 

 

Het kabbelen van woorden. Bootjes van papier.
Die nu en dan
zich stoten. Aan een weerbarstige oever.

Oefeningen in weerspannigheid.

Tot ze doordrenkt
van hun nuances
zinken.

In hun onvoltooid ongelijk.

 

 

PS.
Houston we have a problem.
Ginder zinkt het land weg. Onder water. Huis en haven. Hebben en houwen.

Toen ik gisteren thuiskwam na een wandeling, had een fikse regenbui vele pagina's
uit de 'dikke Pfeijffer' doorweekt.

Ze lagen daar als gerimpelde mensen die urenlang in een warm bad hebben gelegen.
Ik heb ze vannacht onder een stapel boeken gelegd.
Om de kreukels weer glad te strijken.

Hoelang zal het duren vooraleer ginder de waterellende weer vergeten kan worden.

 

Post een commentaar