17-08-17

jongens van dertien

De ochtenden worden kouder in augustus. Vijf bussen staan zij aan zij op een onherbergzaam groot parkeerterrein nabij een supermarkt. Klaar om naar een taalkamp in Engeland te vertrekken.

Jongens, meisjes, ouders lopen af en aan, koffers en schoudertassen torsend, zoekend naar de juiste bus. Meisjes giechelen anders dan anders. Jongens doen alsof ze hier wel vaker komen of bekijken een bericht terwijl ze nonchalant hun koffer naar de bagageruimte slepen.

Plots staat daar die ene jongen van dertien met betraande ogen tussen zijn nerveuze vader en zijn bezorgde moeder. Zijn oudere broer zit na een vluchtig afscheid op de bus. Met de scène daarbuiten heeft hij niets te maken.

De jongen wil, kan gewoon niet instappen. Hij legt een arm om de schouder van zijn schijnbaar onbewogen vader, diens toestemming afsmekend om thuis te mogen blijven. Er is veel beweging rond de bussen. Je kunt besluiten om niet te kijken. Maar dat lukt niemand.

Een hartverscheurend tafereel. Jongens van dertien zien er niet aantrekkelijk uit. Ze zouden al verder moeten zijn, vinden ze zelf, maar het kind in hen is niet dood. Verdriet hoeft niet om grote dingen te gaan. Een veertiendaagse reis naar Engeland kan onoverkomelijk zijn.

"Morgen zal je spijt hebben dat je niet meeging", probeert een begeleidster nog. Vergeefs. De vader schuift de koffer zachtjes weg. De bus vertrekt, voor altijd, definitief als de dood. Straks zit de jongen in de auto naar huis. Daar wilde hij zo graag naartoe. Onderweg zwijgt iedereen. Dat dure taalkamp, zucht zijn vader woordeloos. Hij had gehoopt dat zijn zoon dapperder zou zijn.

Daar zit je dan als jongen van dertien. Je hebt het niet gedurfd. Je hebt je tranen getoond aan meisjes die in de bus stilletjes zaten te gniffelen, dat weet je zeker. En thuis zal het anders zijn dan een paar uur geleden, ook al zit je alleen op je kamer met de knuffels uit je kindertijd.

Er gebeuren in de wereld vreselijke dingen. Maar er is ook stil verdriet.

Uit HLN van vandaag - Rik Torfs

                                                         °°°

 

Hun lichaam is reeds groter dan hun vader.
Van binnen blijven ze bedrieglijk klein.
Het afweersysteem nog niet op scherp gesteld.

Kwetsbaar. Soms een open wonde.

Gekneld tussen Sinterklaas
en hun eerste lief.
Die ze beiden nog moeten verliezen.

Om te weten. Wat het is groot te zijn. Later.


PS.
Torfs schreef me terug naar mijn korte broek.
Toen verdriet nog anders was dan nu.
Geen Facebook om mee te kijken. Geen taalkamp.
Maar wel een Klein Seminarie. Waar je voor maanden opgesloten werd.

Nooit een traan gelaten. Grote jongens wenen niet.
Tenzij van binnen.


326855

08:26 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

Post een commentaar