23-08-17

credo

Het (meisje) is bang voor de mensen. Het hoort dat ze niet praten zoals ze zelf zou willen praten en ze vreest hun reactie als ze daarvan afwijkt. Met deze eenzaamheid van het verstand begint het te schrijven. Het primaire credo is daarom een negatief credo, een uiting van ongeloof in het eigen vermogen om sprekend tot de anderen te geraken. Als het niet een kind was dat haakte naar kennis, naar het blootleggen van de ziel, naar het delen van begrip en naar het gezelschap van anderen, zou het zwijgen en verhullen geen probleem zijn. Om zich heen ziet het hoe tallozen zich neerleggen bij hun onvermogen te spreken en toch talen zij niet naar mededeelzaamheid. Naar mate het ouder wordt beseft het dat dit zelfs de gemene deler is, dat de grootste groep mensen gevormd wordt door hen die nooit vertellen wat er in hen omgaat en wat ze om zich heen waarnemen. Het kind dat ooit schrijver zal worden, weigert zich aan te sluiten bij deze groep. Het zal een andere manier zoeken om te ontsnappen aan de gevangenschap van het ongezegde, ook al betekent dit dat het dan de groep de rug moet toekeren. Het is de paradox van de schrijver: uit een diep verlangen naar de mensen zal hij zich van de dagelijkse intensieve omgang met de gemeenschap moeten afkeren. Hij zal de eenzaamheid van de geest alleen kunnen opheffen door de fysieke eenzaamheid op te zoeken. Hij reikt naar de mensen door verre van ze te blijven.

Uit Credo - pag. 338 - 339
Het drama van de afhankelijkheid - Connie Palmen

 
Afbeeldingsresultaat voor connie palmen het drama van de afhankelijkheid

Het is nog erg vroeg, te vroeg wellicht om woorden als credo op papier te zetten.
Hoewel.
In de jaren vijftig van vorige eeuw, zaten wij reeds op onze knieën iets na zeven
in de ochtend, dat Credo te prevelen. In het Latijn.

Onze dag begon met God. En eindigde met Hem.
Daartussenin vooral God.
Tenzij wij even het geluk hadden te kunnen zondigen.
Dan pas bruiste het leven. Weg van de Almacht en de Waarheid.

Het was lang wachten. Om te leven. Toen kwamen de jaren zestig.
Zelfs Zijn Herders verlieten in grote getale de Stal.
De Exodus.
Paters en priesters gooiden hun kap over de haag.

En verdronken in de vrijheid. God stierf zachtjes in de vergetelheid.
De kerken werden koud en leeg.
Alleen wat oude mensen hielden het ritueel warm.
En toeristen kwamen even gapen naar de leegte.






PS.
Ondertussen werden voetballers en zangers onze afgoden.
De hemel ligt in Tomorrowland.
En you only live once. Yolo.

Facebook is de Bijbel. Tinder en Twitter, ons dagelijks gebed.
Soms krijg je nog wel eens heimwee. Naar het Credo.


327441


07:02 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

Post een commentaar