12-08-17

te

Uiteindelijk verlaat ik de kamer. Ik heb genoeg gezien.

Ik heb gezien dat zowat alles er nog is behalve zij. Terwijl zij nu het enige is wat er te zien was.

En daar, zo besef ik ten slotte, begint de herinnering: waar de kamer, het licht, de muren, de domweg lopende uren en de achteloos opgehangen kleren overblijven. Als stille getuigen.

Zolang aanwezigheid vanzelf spreekt, kan ze zelfs afwezig zijn. ‘O ze is in haar kamer’, denkt men dan niet eens. Maar omgekeerd kan afwezigheid verschrikkelijk aanwezig zijn.

En dan wordt een dagelijkse kamer een wachtkamer.


Uit "Si & la" - Bernard Dewulf
De Standaard - Weekblad - zaterdag 12 augustus 2017


                                                               °°°

 

Mijn dagelijkse leven.
Is het meer geweest dan een wachtkamer?
Van gisteren naar morgen. Van hier naar ginder.

Ik, een 'Van Nu en Strakser'.

Te bang voor wat mogelijk is.
Te lui of te laf.
Te klein of te traag.

Misschien waren er wel te veel "te's" in mijn leven.

Te mooi om waar te zijn.
Te dik of te dun.
Nu is het te laat. Er rest mij nog één te.

In tevreden.


 

 

 

PS.
Uiteindelijk verlaat ik de kamer. Ik heb genoeg gezien. - Bernard Dewulf -
Nog elke dag heb ik haar niet genoeg gezien. Ik kan haar niet verlaten.

PS.
Van Nu en Straks.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Van_Nu_en_Straks

326424

Post een commentaar