11-08-17

zonde van de zonde

 

Iedereen doet het


Ik teken mezelf meedogenloos.
In mijn hoofd. Nog steeds.
Een sluimerende Calvinist in een afvallige katholiek.
De zonde als gids door het leven.

Geplaagd door een onwrikbaar geweten
dat geen erosie ondergaat.
Het moet dus anders aangepakt worden.
In slaap gewiegd. Met harde valuta.

De criteria van deze tijd.
Onverschilligheid op een bedje van nuances.
Twijfel in de armen van de relativiteit.
Gewenning als groeipool.

Ik. Hier en nu.

 
28-06-10

                                     °°°

 

de zonde van leegte

 


Zouden mijn vingers ooit ophouden.
Zoals ik met ademen.
Ik luister aandachtig naar het ritme.

Van hun verbeelding. En noteer als een klerk. Zelfs de pauze.

Elke letter bid ik vol tot een paternoster.
Een rozenkrans.
Van weifelende woorden, haperende zinnen.

Betekenis of niet. Als het ritueel maar blijft duren.

 

 




PS.
Omtrent liefde en dood.
Erwin Mortier schildert Jef en Eleonore.
Verf op papier. Hij morst met woorden.

Als ik hem lees dan zuigt hij mij naar een leeg blad.
Dan krijg ik schrijfdrift.
Een schamele poging om wat niets over niets te vegen.

Ach, troost ik me: er bestaan zwaardere zonden.

 

                                                       ***



Maar na een bladzijde of tweehonderd besef je dat het allemaal verloren moeite is: deze superbe kathedraal van taal is leeg, volledig en integraal leeg. Mortier heeft niets te vertellen, niets te melden. Godenslaap is een veelkleurige, wonderschone zeepbel van een roman. Het glanst, het vibreert en het zweeft als een mirakel in miniatuur – en tegelijk is het niet meer dan een vliesje rond een bel lucht. 

Mark Cloostermans

314560

 

26-04-17
                                                                         °°°

Ik tikte het woord "zonde" in de zoekfunctie van dit Blog. En ik werd overspoeld.
Door pagina's verderf. Zonder Pasen, biecht of vergiffenis in zicht.
Vroeger trok ik naar de biechtstoel. Waar de bemiddelaar van God, je zonden waste.
Witter dan wit.

Nu sleur je ze mee. Van de ochtend naar de avond.
Van hot naar her.
Zoals een zware Brabander door de slijkerige sporen van de veldwegel schommelt.
Volgeladen.

En niemand die ze nog wil wassen.
326306

Post een commentaar