01-08-17

de kasteelheer

 

Afbeeldingsresultaat voor vervallen kasteel

Internet

 

 

Ondertussen ben ik door de jaren heen, al wel wat gewoon.
Ontelbaar zijn de etiketten die op mij geplakt werden
door toevallige passanten in mijn leven.

Uno-ambassadeur. Zo betitelde een Franciscaner monnik mij
toen ik hem meenam, als autostopper. Jaren zeventig. Vorige eeuw.
Je zal begrijpen dat ik deze dienaar van God, tot aan de kloosterpoort bracht.

Soms was ik een zanger dan weer een schrijver.
Maar altijd wel wat passé.
Hun beste tijd hadden ze reeds achter de rug. De mijne moest nog beginnen.

Een schilder. Zo zag de jonge man mij. En hij vroeg me meteen
een meesterwerkje af te leveren. A la Anton Pieck. Voor zijn schoonmoeder.
Ach, hij kwam pas van Parijs met zijn jonge bruid. Veel weze hem vergeven.

Uitzonderlijk, zag iemand wat anders in mij.
Pedofiel, riep de man. Toen we elkaar op de fiets
passeerden. Langs de vaart. Mijn profiel zakte in mekaar.

Zot. Zo groette de jonge blonde puber mij,
toen hij me rakelings voorbij reed. Op z'n mountainbike.
Ik was van streek, moet ik bekennen.

En onlangs, nog voor de start van de competitie,
werd ik uitgemaakt voor: 'stukske Anderlecht'.
En de 'tattooman' dreigde mijn foute plastron te ontluisteren.


Maar bovenal werd ik aangesproken als Professor. Vele keren.
Ik moet toegeven, ondertussen is dat al wel een tijd geleden.
Deze titel koesterde ik stiekem. Als ik dan toch een ijdeltuit moest zijn,

dan liefst een erudiete.




PS.
Beste lezer, mijn verhaal wordt eentonig. Mijn jongste aanwinst is ook niet mis.
'Ik heb uw vrouw gezien met de kasteelheer.',
had de man gezegd tegen de wettelijke echtgenoot van Mrs. Jones.

Zij is het favoriete type van die ondiplomatische kerel, vermoed ik.
Telkens als hij haar ontmoet stapt hij van de fiets.
Om haar te groeten en een kus te geven.

Hij is duidelijk mijn type niet. Maar misschien ben ik niet onpartijdig.
Zaterdag zag die man -met weinig gezond verstand-, ons voorbijrijden.
Toen hij uit zijn oldtimer stapte. Een rode MG.

In illo tempore kende de bestuurder van zo'n rijtuig nog courtoisie en savoir-vivre.
Deze man past duidelijk niet in zijn voiture.
Hij moet leren zich diplomatisch te gedragen volgens de etiquette van de adel.

Bon, een kasteelheer dus. Daar kan ik mee leven.
Tenslotte ben ik de bastaardachterkleinzoon van een
Baron.
Nu nog een kasteel vinden.

In de buurt van Gent zal wel wat disponibel zijn.
Zoals men daar kraakt, kraakt men nergens.
Allons-y.



 

325300

 

 

 

Commentaren

de afbeelding doet het niet.....


mijn verbeelding doet het wel !

Gepost door: tia | 02-08-17

Reageren op dit commentaar

ik doe een poging.
niet om je verbeelding in te dijken.
Zou niet helpen...

Gepost door: Uvi | 02-08-17

Reageren op dit commentaar

Gepromoveerd tot kasteelheer dus.

En dan te bedenken dat de adel ook niet meer is wat hij geweest is, Uvi (smile)

Nina


ps. Voor mij is "jouw kasteel" zichtbaar boven de tekst. Ook de andere drie.

Gepost door: Nina | 02-08-17

Reageren op dit commentaar

prima, Nina,

dank je jonkvrouw.
Dan ligt het wellicht niet aan deze ridder,
maar aan de techniek van de infrastructuur van de lezer...

en juist, vroeger moest je oorlogen winnen om een adellijke titel te innen.
Vandaag voetbal spelen of een liedje zingen.

Getekend,
de vadsige Koning

Gepost door: Uvi | 02-08-17

Post een commentaar