31-07-17

dichter bij

 Afbeeldingsresultaat voor campert

VPRO

          "Schrijven is leven. Als ik ermee ophoud, ben ik er niet meer."
           Remco Campert

 

 

Het is wachten. Op die eerste regel.
Wordt het de zee.
Het hoge gras of wind in de bomen.

Het kan.

Misschien teken ik een meeuw
in je ogen.
Op het blauw van de hemel.

Of schrijf ik een zwaan. Op de vijver.

Ik wacht. Op het leven.
De adem van de avond.
Die mijn woorden samen blaast.

Als waren het bladeren. Op een herfstige dag.

 

 

PS.
Ik kijk en luister naar Campert. Hij heeft amper adem.
Rook krinkelt als wierook rond z'n hoofd.
Wanneer wordt hij as. Zoals het zand op de achterbank.
Als je terugkomt van het strand.

Ook al zijn deze zinnen onzinnig.
Verzoeken ze mij te mogen blijven staan.
Anders, zeggen ze, hebben we nooit bestaan.

 

325219

 

20:59 Gepost in Dagboek | Tags: remco campert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

Post een commentaar