12-07-17

Alsof er niets is gebeurd

Al die mensen, in hun auto, nog niet afbetaald, maar dat kwam nog wel, hoe ze iedere dag langs Wassenaar moesten rijden, waar mensen woonden die nooit geld hoefden te lenen, en dan heel even het oogcontact met de tegenliggers, die uit Den Haag kwamen en dat ze dan dachten: zoals die ene man in die Ford Taunus, zo ga ik mijn haar ook dragen. Met een slag. En dan het thuiskomen. Trots zijn hoe je moeiteloos je auto tegen je huurhuis aan parkeert en daarna de avond, altijd de avond die voorafgaat aan weer een nieuwe dag, de volgende dag, een dag waarop vele auto's elkaar zullen passeren op de rijksweg Wassenaar-Den Haag.

Dat snapte ik opeens allemaal, door een gedicht van Cees Buddingh'. Dat gerommel van ons. Niets weten en dan maar heen weer gaan rijden tussen steden. Ik snapte, door een paar regels van Cees Buddingh', hoe dat leven van ons in elkaar zit. Het troostte mij enorm dat een volwassen man met een rond brilletje op zijn neus, als Don Quichot, met slechts een paar geschreven regels als wapen, vol mededogen aanviel op de ijzeren regelmaat, de eindeloze verveling.

Thuis, op mijn kamertje, las ik zijn gedichten. Daarna wist ik waarom een winterpeen lelijk is, waarom lege kooitjes de mooiste kooitjes zijn, waarom elastiekjes en schaartjes op elkaar kunnen lijken en waarom minigolf een uitstekende training is voor een dichter.

Een van de gedichten ben ik mijn hele leven blijven herlezen. Het heet Luchtverkeer. Tijdens een voetbalwedstrijd zweeft opeens een enorme zeppelin boven het veld. Alles komt tot stilstand. De jongens voetballen niet, maar kijken naar boven. Cees Buddingh' schrijft over de stilte die dan valt. En hoe daarna alles weer doorgaat. Alsof er niets is gebeurd.
...
Uit: Cees Buddingh' heeft mijn leven gered .  Als 17-jarige werd ik gered door een schrijver, die precies dichtte zoals het was. Nico Dijkshoorn

                                                   ...


Gered worden door een dichter.
Het lijkt me spannend.
Maar eerst moet je een drenkeling worden.

Ondergedompeld in hun oeverloze verzen.

Hier hangen de dagen
aan mekaar.
Als regendruppels aan een wasdraad.

Ze wachten tot ze vallen. Alsof er niets is gebeurd.

 

 

PS.
Het gebeurt altijd ergens anders.
Nooit hier.
Geen dichter in de buurt. Klaar om mij te redden.

Ach, liever nog een vrouw van veertig op hoge hakken.
Straks als ik op de bank zit.
Er gebeurt nooit iets.

Misschien struikelt ze wel. En kan ik haar redden.


323423

 

Post een commentaar