06-07-17

met of zonder handen

Met de hand

Zo dus. Ik ben in Spanje. Iets ten noorden van het uiterste zuiden. Het is drie uur, het dorp dut. De siësta is hier nog niet van vroeger. Ik heb de lommerte in de hitte gezocht, onder de boom met de groene appelsienen. Ik hoor mussen, krekels, tsjilpen, tsjirpen, er springt een curieus kwikstaartje langs.

Het zuiden dus.

Ik ben hier ter ontspanning. Daarvoor komen noorderlingen hier. Zon helpt ons daartoe, afstand nog meer. Je dagen los je makkelijker als je ze niet ziet.

Ik heb mijn computer niet mee. Ik moet dit met de hand schrijven. Dat doe ik bijna nooit meer, alleen een lijstje af en toe. Volzinnen tik ik alleen nog. Dat laat zich voelen, ik ben dit verleerd. Tjilpen, tsjirpen, ik kreeg het niet geschreven in één beweging. Lommerte wel.

Maar dat is motoriek, dat train ik hier wel bij. Zorgwekkender is dat ook denken me nog moeilijk lukt met de hand. Het gaat te traag. Ik wil woorden alweer wissen, terwijl ik ze nog aan het schrijven ben. Op papier moet je je zinnen eerst bedenken, voor je ze opschrijft. Ik doe het andersom. Alsof ik maar kan verzinnen wat ik mezelf zie tikken. Mijn gedachten moet ik betrappen, en dan weer kunnen wissen. Dat is een voorwaarde. Wissen is helemaal van deze tijd.

Ik word in het zwembad geroepen. Want ik ben hier ter ontspanning.

Wouter Deprez - De Standaard - 3 juli 2017

 
                                                     ...

Zo dus. Ik ben nog altijd in België.
Iets ten noorden van het Franstalige zuiden.
Ik zat zopas in de lommerte van de hoge bomen.

Aan het water. Waar de meeuwen van de zee droomden.

Traag peddelde een schildpad
naar de oever.
Vermits mijn laptop niet met vakantie wil,

is hij zo vriendelijk mij zijn toetsen te lenen.

Hier dus. Achter de gesloten gordijnen.
Terwijl de mussen niet tsilpen wegens te Spaans heet.
Straks sjirpen de krekels misschien wel een serenade.

Voor de zwijgende avond.

Terwijl honderden kraaien vechten
voor een plek in de bomen. De gierzwaluwen over de vijver
en de boomvalken langs de kruinen scheren.

De kikkers zingen ondertussen voor een afwezige prinses.

Dit moet Vlaanderen zijn. Le plat pays qui est le mien.
Zouden er nog postkoetsen rijden
of postduiven de hemel doorklieven, vraag ik me af.

Hoe vindt anders de column van Wouter zijn weg naar De Standaard?






PS.
"Ik ben hier ter ontspanning. Daarvoor komen noorderlingen hier. Zon helpt ons daartoe, afstand nog meer. Je dagen los je makkelijker als je ze niet ziet. W.D."

Misschien weet de linkerhand van Wouter niet wat zijn rechter doet, dacht ik.
Bij het lezen van z'n column. Ondanks de zon en de afstand laat zijn pen hem niet los.
Misschien schrijft hij wel blindelings. Met z'n ogen dicht.
                                        ...

Wanneer gij dus gaven van barmhartigheid gaat schenken,+ trompet het dan niet voor u uit,+ zoals de huichelaars doen in de synagogen en op de straten, opdat zij door de mensen verheerlijkt mogen worden. Voorwaar, ik zeg U: Zij hebben hun beloning reeds ten volle.  Maar gij, wanneer gij gaven van barmhartigheid schenkt, laat dan uw linkerhand niet weten wat uw rechter doet,  opdat uw gaven van barmhartigheid in het verborgene mogen zijn; dan zal uw Vader, die in het verborgene toeziet, het u vergelden.
Matthëus 6:2-4

322808

Post een commentaar