05-07-17

wachten zonder lippen

Maar hoe verder je in het verhaal komt, des te tragischer wordt de arme Diego, die door al dat wachten de grip op zijn leven, maar ook op de werkelijkheid, verliest. Wanneer Zama weer eens geil maar vooral eenzaam in bed ligt, denkt hij: 'Hier was ik zonder lippen voor mijn lippen.'

Van een satire verandert Zama gaandeweg in een drama. Net zoals de vis in het fragment hiernaast, bevindt Zama zich in een wereld die hem niet moet. Zama houdt lijdzaam vol, al is het op een zeker punt totaal onduidelijk waar hij het nog voor doet. Dat Di Benedetto de roman opdroeg aan 'de slachtoffers van het wachten', doet de lezer zich dan ook afvragen waarom we onszelf eigenlijk in leven houden.

Tegen het einde heeft de arme Diego een moment van helderheid: 'Ik vroeg me af, niet waarom ik leefde, maar waarom ik geleefd had. Ik veronderstelde dat de reden het wachten was en ik wilde weten of ik nog iets verwachtte. Het leek me van wel. Een mens verwacht altijd meer.'

En daarom trekken we straks weer van luchthaven naar luchthaven. Om te oefenen in wachten, en dus in leven.

Uit: DICHTER bij Ellen - Antonio di Benedetto, Zama, Lebowski, 2017
De Morgen - 5 juli 2017

                                 .....



Soms spreken ze als vlinders

die over bloemen fladderen
vrij en veranderlijk

dan weer zwijgen ze
zoals een zomeravond die valt
over een mens verlaten door God

maar dichtbij wachten ze
geduldig als kersen
rijp om geplukt te worden.


 

PS.
Met het rouge van kersen lokken lippen onze zoenen.
Zuchten ze en zoeken ze.
Naar hun zachte ridders. Om te oefenen.

Il faut embrasser beaucoup de grenouilles avant de trouver son prince charmant.


322717

Post een commentaar