04-07-17

Verloren tijd

Het ritueel

‘Ik heb maar één voorwaarde om te kunnen schrijven en lezen, en dat is dat het stil is, dat er niets is wat zich tussen mij en het boek kan wurmen. Een tweede voorwaarde is iets om op te zitten of te liggen. Rechtstaand lezen is minder plezierig, omdat je je dan veel bewuster wordt van je lichaam. Het is de bedoeling je lichaam, je persoonlijkheid en de hele buitenwereld volledig uit te schakelen.’

Schrijvers lezen schrijvers - De een leest om zichzelf te vergeten, de ander om meer te weten.
In deze zomerrubriek peilt Joost Joossen in woord en beeld naar de leesrituelen van schrijvers.
Deze week: Christophe Vekeman . - Uit De Standaard der Letteren - 30 juni 2017

                                                                            ...


Kranten hebben voor mij slechts reden van bestaan in hun onderling verschil.
Hun Nieuws is enkel een herhaling van wat de Radio al lang wist.
En van beelden die de TV uitvoerig toonde de dag voordien.


Trouwens, ik word ziek van al dat Nieuws.

Daarom ga ik op zoek naar het literaire woord.
Het nutteloze van Schoonheid.
En de Troost van verbeelding.

Even uit je dag en je leven treden. 

Misschien zelfs om te vergeten.
Wie je bent.
Of nooit was.

In een column kan dat allemaal reïncarneren.

 

 

PS.
De slaptitude van het woord. In de zomer.
Alsof tijdens de vakantie en de hitte, het alphabet ingeslapen is.
Ingedommeld. Als Doornroosje.

De schoonheid ligt op het strand. Te vervellen. Zich te vervelen.
De zee als toeschouwster.
Van zoveel verloren tijd.

Misschien is de verloren tijd wel de mooiste.

 

322611

Post een commentaar