29-06-17

Achter de gordijnen...

"Raar toch”, jammerde de oud-minister. “En ik die dacht dat al die mensen mijn vrienden waren.” Die uitspraak bevreemdde mij. Hij had beter moeten weten. Het is prachtig vrienden te hebben. Maar echte vrienden, die je steunen door dik en dun? Zo heeft ieder mens er maximaal een handvol. Wie beweert er meer te hebben, heeft er waarschijnlijk geen enkele.

De jongste tijd denk ik vaak aan mijn oude kennis. Ik beleef mijn laatste weken als rector van de KU Leuven. Er komt een opvolger met geheel andere opvattingen. Je voelt hoe in vele kantoren een wat aparte sfeer hangt. Mensen passen zich aan. Sommigen blijven heel aardig, anderen duiken weg achter de gordijnen wanneer ze je ontwaren in de verte. Dat kan niemand hen kwalijk nemen, zolang ze de gordijnen niet beschadigen.

In plaats van ontgoocheling, zoals bij de oud-minister, is dankbaarheid op haar plaats. Bedank oprecht wie je niet trouw is maar het vroeger wel was. En wees diep dankbaar voor wie het altijd blijft. Koester dat geschenk.

Eigenlijk heeft alles te maken met hoe je naar mensen kijkt. Doorgaans zijn ze niet heel goed en niet heel slecht, doch valt er best mee te leven.

Maar nu ook weer niet met iedereen.

Uit HLN van vandaag - Rik Torfs

                                                             ...

 

Beste vriend,

zo zal ik nooit een brief beginnen.
Ik schrijf immers geen brieven meer.
En superlatieven kunnen enkel vallen.

What goes up, must come down.

De Trappen van Vergelijking, weet je wel.
Je struikelt vlugger dan je denkt.
Zeker op de sporten van een ladder.

Sedert Vriend een Telwoord werd op FB,
ben ik ze allemaal verloren.
Altijd bang geweest van getallen.

Daar kon ik niet tegen winnen.

 


PS.
Vriend. Is een woord als een mooie herinnering.
Gevuld met weemoed.
De jaren weten ondertussen dat alles verandert.

Gelukkig wordt een Retorica nooit ouder.
Ze verliest slechts haar korte broek.
Waarin wij droomden.

De ene verloor ze onderweg, een ander ontwaakte nooit.




321991

08:31 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

Post een commentaar