23-06-17

Klaprozen in de stad

Soms vind ik de wijdsheid van de IJslandse natuur beangstigend: ze is te groot, te oneindig en te gevaarlijk en de stilte is overweldigend, met name in de zomer, als het niet meer donker wordt. De natuur staat lijnrecht tegenover de besloten wereld van het boek: die is begrensd, georganiseerd, met een begin en een einde. Toch kunnen zowel boeken als de natuur het leven van een mens veranderen. Als je een boek uit hebt, vraag je je af: wat heb ik ervan opgestoken, hoeveel wijzer ben ik ervan geworden? In de natuur vind je antwoorden; in een grote stad nemen boekenwinkels de plaats van die natuur in.
...
Maar detectives schrijf ik niet, omdat ik geloof dat juist romans iets in het leven van de lezer teweeg kunnen brengen. Zodoende ga ik met Daan en Anne schol eten en terwijl we zitten te eten denk ik: sommige dingen moet een mens langzaam doen. Zoals eten, rouwen en liefhebben.

Vertaling: Kim Middel

Auður Ava Ólafsdóttir was een maand lang writer in residence in literatuurhuis Passa Porta in Brussel.

Uit De Standaard der Letteren - 23 juni 2017

 

Gisteren geteisterd door de hitte
hapte ik naar adem,
als een vis op het droge.

Ik klampte mij vast aan de weersvoorspellingen.
Morgen gebeurt er een wonder...
misschien.


In tijden van droogte
wordt regen nieuws.
Zoiets als vrede na oorlog.


Morgen is ondertussen vandaag geworden.
Dat heb je met tijd.
Die houdt zich nooit aan afspraken die hem trachten in te perken.

Chronos en Kairos.

Zou zeuren toegelaten zijn in deze hitte?
Als een zachte zalf van mededogen over het verlies aan woorden.
Het zwijgen van stijve vingers. Die knoken worden in de droogte.

Een oefening in het verliezen. Zoals Herman de Coninck voor de dood oefende.

Ach, schrijven of niet,
het is zoals dor gras.
Dat kleurt weer groen na de regen.

Zo ook groeien woorden weer in de koelte.

Maar  ooit komt er een dag dat we de Tijd niet meer kunnen bedriegen.
Zelfs niet door te vluchten naar Ispahaan.
Daar staat hij ons immers geduldig op te wachten. 

Als onze Laatste Vriend.


 

 

 

PS.
De koelte sproeit weer woorden. Druppels. Letters uit tikkende vingers.

321356

 

 

Commentaren

En die woorden worden weer opgepikt door de dorstige lezer.

Gepost door: Edwin | 24-06-17

Reageren op dit commentaar

Gezondheid Edwin! A votre Santé!

Gepost door: Uvi | 24-06-17

Post een commentaar