20-06-17

Genadeloos in eigen naam

Hoewel ik jong ben en op de drempel sta van een geweldige carrière, maakte ik al veel moois mee. Kerkelijk recht doceren, is een zeldzaam voorrecht. Ik heb oud-studenten in de vijf werelddelen. Sommigen werden bisschop, ondanks mijn lessen. Laatst mocht ik met zo iemand in China gelakte eendenborst eten.

Veel geluk heb ik gehad. Ik mocht televisieprogramma’s maken, in het parlement zetelen, rector zijn van de KU Leuven.

Maar mijn allergrootste plezier is en blijft schrijven. Je bent helemaal alleen, zakt weg in een gemakkelijke canapé die je op termijn rugproblemen bezorgt, tokkelt ondertussen wat op een bereidwillige pc. Schrijven is werken, maar ook puur plezier.

Zeker schrijven voor ‘Het Laatste Nieuws’. Ik heb dat vroeger even gedaan. Enkele columns tijdens de Ronde van Frankrijk. Het waren misschien geen sterke stukken, maar de koers is spannend, de landschappen zijn prachtig, zodat iedereen je vergeeft of vergeet.

Schrijven voor ‘Het Laatste Nieuws’ is schrijven voor een grote krant die de vrijheid liefheeft. Waarin vele meningen staan, waarin het over alles gaat wat een mens beroert. Er is lucht en openheid. Daaraan is behoefte in sombere tijden.
...
Uit Column Rik Torfs - Genadeloos HLN -

rik torfs

                                                                    ...

Achter geblindeerde draperies, leef ik een heet en teruggetrokken bestaan.
Ondanks de terreur van de Tropen, toch de ochtend getrotseerd.
En naar buiten gesukkeld.

Op onze kleine Grote Markt
zat een frivool briesje samen met mij op de bank.
Het was nog genieten. Desondanks.


Maar ik was vooral onderweg, naar het Laatste Nieuws van Torfs.
Die resideert in onze bib. Op papier althans.

Helaas, de edities waarin hij etaleert, escaleert en pedaleert als een pennenridder, bleken eens te meer niet te vinden.

Bijgevolg liet ik me deze namiddag verleiden.
Door de Slechte Smaak. En een Proef-abonnement. Op 'de laatste nieuwsjes'.

1 Euro voor vier weken Torfs.

Pars pro toto.


Ik heb die verzameling papier nooit een krant genoemd.
Of in mijn handen geduld.
Want, volgens mijn hautaine mening: beneden alle niveau.

En dus toch gezondigd tegen mijn hoogmoed en vooroordelen.
Mij wacht nu de Straffe Gods.
Gelukkig enkel digitaal.

Ondertussen heb ik Torfs al genuttigd
als een Eerste Communiekant.
Voorzichtig en wat teleurgesteld.

Tot morgen. Als ik niet gesmolten ben.

 

 

 

 

PS.
Na zijn scheiding van De Standaard, hart & hoofd, glorificeert Torfs nu HLN.
Onder eigen naam.

Zelfs driemaal per week. Als dat maar goedkomt.




17:06 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

Post een commentaar