13-06-17

het begin van mijn verleden

Ik zat door mijn papieren zakdoeken, en hij gaf me de zijne – een stoffen, blauwgroen, rook naar de was. Een echte zakdoek, dat was jaren geleden. Zo een met een verleden en zelfs nog een toekomst. Een zakdoek met ervaring, dat voel je meteen. Een die het ­allemaal al meemaakte. Snot, bloed, zweet, tranen. Niets wat hij niet aankan.

Ik beloofde hem de zakdoek ­gewassen terug. Want dat kun je daarmee doen. Wassen, zelfs strijken, zoals grootmoeders deden. Ik kan ze nog ruiken, de lichtroze zakdoekjes van die van mij. In de lade lagen ze rechthoekig koket naast de vierkante van mijn grootvader. Zeker hij was daar stellig in: een man gaat niet buiten zonder.
...
Zijn blauwgroene mocht ik trouwens houden. Dat zegt de etiquette – je vraagt een vrouw je zakdoek nooit terug. Intussen heb ik er wel al zes mogen houden van zijn etiquette. Ze liggen vierkant en gestreken in de lade. Het is een begin.

Uit "Zakdoek - Guinevere Claeys" - De Standaard - 13 juni 2017

 

Als aan een gewijd moment,
zo denk ik terug aan m'n eerste zakdoek
die ik van moeder mocht strijken.

Ik was nog een knaap. Zonder baard. Ook in de stem.

En alles moest nog beginnen. Behalve gemis.
Dat was er toen ook al.
Maar vooral veel verlangen.

Ik liep ervan over.

Er was niets, zo vlak na de oorlog,
behalve tijd. En dus een zee met zicht
op morgen. Later als ik een ridder ben.

Ondertussen streken we dapper de zakdoeken.

 

 

PS.
Ooit was er een tijd dat keurige maar frivole dames hun maagdelijk zakdoekje lieten vallen,
als er een geschikte witte prins passeerde.
Het was Tinder avant la lettre. Een kanten sms-je.

De ridder boog dan diep om het kleinood van de straat te plukken
en het met een elegante buiging terug te bezorgen aan de Freule.
Het kon een begin worden.

Ik strijk nog altijd mijn zakdoeken. Stevig en streng. Een conditio sine qua non
voor ik naar de stad vertrek. Dan klop ik even op mijn broekzak. Check.
Zijn we klaar. En in de plooi. Je weet maar nooit. Onderweg.

Een flierefluiter met etiquette. Een anachronisme uit vorige eeuw. Met een witte zakdoek.

 

320241

Post een commentaar