10-06-17

Prêt-À-Aimer

En terwijl ik ons zo verenigd zie zitten, in de verlopende avond, bijna kan raden waarover het hoofd van de tafel het heeft met zijn buur, bijna kan voorspellen hoe zij nu wat weifelend, na glazen, haar haar zal schikken en hij aan zijn moppen zal beginnen, schiet me een zin te binnen die ik onlangs las en heb onthouden. Hij is van een filosoof en luidt:
‘Wij vieren herhalingen’. Ik herhaal: ‘Wij vieren herhalingen’.

De zin lijkt me precies te zeggen waar wij mee bezig zijn.

De filosoof voegt er ook nog licht venijnig aan toe: ‘Hoe feestelijk kun je het krijgen in een bestaan waarin alles wat opkomt ook telkens weer ondergaat?

Uit Si & La - Bernard Dewulf
Het Weekblad van De Standaard - 10 juni 2017

Uit een film van Sohrab Shahid Saless 

 

 

Ben ik wel klaar voor de dag. En straks.
Prêt-à-Aimer.
Kan ik nog liefde slurpen uit de ochtend.

Die zich herhaalt. Alsof hij onuitputtelijk is.

En hoe overleeft liefde
de herhaling.
Van de seizoenen.

Is er nog tijd om te zoenen.

 

 



PS.

Laat ik eindigen met die vraag. Iedereen heeft immers een ander
antwoord.
Iedereen herhaalt zich anders.

Door soms te aarzelen, te stotteren. Te ontwijken, te wijken. Te mijden.

Er zijn vele katalysatoren.
Gladiatoren die ons gemis bestrijden. Of ons verlangen verwonden.
Dis-moi...

PS.
Er stonden meerdere foto's in het Weekblad die mij raakten. Ontroerden.
Ik kon er niet van wegkijken.
Hoeveel moedeloze herhaling zit er in het beeld hierboven.

Waar eindigt het? Wanneer? En hoe?

 

PS.
Ik leende de titel van mijn dagboek uit dit korte bericht:
Om haar multiculturele identiteit te onderzoeken, dook Aïcha Cissé voor de voorstelling
Dis-moi wie ik ben in haar familieleven. In haar nieuwe stuk Prêt-à-Aimer graaft de film- en theatermaakster met evenveel genoegen in haar liefdesleven. Het resultaat is een semi-autobiografische monoloog over het mysterie dat we liefde noemen.
Uit De Standaard
...

En dan vind ik dit:

Retie, vrijdag 2 november 1990

Omdat er schijnbaar nooit iets ophefmakends in je leven gebeurt
en je dagen bestaan uit dagdromen en herinneringen, grijpt ieder
vandaag terug naar de dagdromen en herinneringen van gisteren.
En hoe dichter het definitieve 'morgen' jou nadert, hoe meer je leven
de vormen zal hebben aangenomen van herinneringen aan herinneringen
en van dagdromen over dagdromen, en hoe dichter, dikker en ondoorzichtiger
de massa onbestaan zal zijn, die je scheidt van het enige
werkelijk  beslissende en ophefmakende feit van je bestaan: je geboorte.
En heel dat proces is dan wat dichters en filosofen durven te noemen:
de ver-wezen-lijking, de essentialisering!

Uit 'Dagboek van een dichter' - Leonard Nolens.

 


319827

Commentaren

Bloemen op zolder, mooi boek van Virginia Andrews, het eerste deel van wel vijf boeken, maar zo groeiden ze bij u.

Gepost door: marleen | 11-06-17

Reageren op dit commentaar

Tja, Marleen, 2009,

lees je mij al zolang?
Toen heette dit dagboek even: 'Dagboek van een zolderkamer'...
Zo net op de zondagsmarkt nog overgehad.

'Hoe gaat het met je kinderen...?'
een vraag die ik liever niet hoor. Wat moet je dan antwoorden?
Alles goed zoals op Facebook... of de ongefilterde werkelijkheid?

Dank voor je commentaar!

Gepost door: Uvi | 11-06-17

... vooral het stukje, dat het meisje een blik in de hemel mocht werpen, vond ik mooi.

Gepost door: marleen | 11-06-17

Reageren op dit commentaar

?

Gepost door: Uvi | 11-06-17

Had zin om het over te schrijven en te posten, maar durfde niet. Ook al zou ik haar naam eronder zetten.

Fijne dag nog, Uvi.Heb de boeken in bezit, kan ze lezen zo vaak ik wil, maar ze zijn wat macaber. Daarom, als er dan iets schoons inkomt, onthoudt men dat. Moet zelfs de pagina niet opzoeken.

Gepost door: marleen | 11-06-17

Reageren op dit commentaar

goed... Marleen, genieten dus van boek en schaduw...!

Gepost door: Uvi | 11-06-17

De commentaren zijn gesloten.