04-06-17

Manieren om naar huis terug te keren

Alejandro Zambra Manieren om naar huis terug te keren Zambra wisselt in deze roman tussen de hilarische, ontroerende stem van een jongetje van negen, en de liefdevolle, berustende stem van een jonge schrijver, die veel van de auteur wegheeft. En zo vertelt hij in verschillende versies het verhaal van zijn generatie, en komt erachter dat niets is wat het lijkt, dat niemand onschuldig is, en dat het terugroepen van een verloren generatie niet simpelweg gaat door je af te zetten tegen je ouders, maar dat je daarvoor ook je eigen falen genadeloos bloot hoort te leggen.
Uitgeverij Karaat   Tout pour la littérature!

                                                        ...

Afbeeldingsresultaat voor huis in zwart wit

  AliExpress- Foto van het internet geplukt.

 



Eerst moet je weggaan.
Je neemt je verlangen mee.
Maar je gemis laat je thuis.

Want gemis is er overal.
En hevig.
Dat merk je wel meteen.

In de ogen van dat meisje.
Druk bezig met haar Selfie.
Zij en zichzelf.

Twee geliefden. Alleen op deze wereld.

De dame naast de heer.
Hij zwijgt. Zij luistert
al lang niet meer.

Zelfs niet als hij zeldzaam welig zijn adem over haar drapeert.

De bank aan de kerk weet
dat ik zo dadelijk weer zal vertrekken.
Ik wacht nog op het teken van de Jacquemart.

Zo rek ik mijn geduld nog even uit.
Mijn rusteloosheid is niet meer te stuiten.
Het huis wacht.

Bijna radeloos. Dat weet ik zeker.



PS.
Ik werd gelukkig van de titel die ik las in De Standaard der Letteren.
Manieren om naar huis terug te keren.
Ik ken ze allemaal.

Zoals die stiekeme die ik vandaag toepas: niet vertrekken. Maar hardleers blijven wachten.
Op het huis.
En weten dat het toch nooit weggaat.


319048

Commentaren

Mooi, Uvi.
En je hebt je blijkbaar toch verzoend met het beeld ;-)

groet
G

Gepost door: Guido | 06-06-17

Reageren op dit commentaar

Het spijt me, Guido,

als ik u de indruk gaf tegen het beeld te zijn. Neen, ik kan niet van elk beeld houden,
maar zie woord en foto ook niet als concurrenten van mekaar.
Ze kunnen complementair zijn. Hoewel ze ieder een eigen taal spreken.

Toch kunnen woorden misschien zelfs het beeld (ongewild) schaden.
Gewoon al maar door de blik in een andere (niet gewilde) richting te sturen...

Wat ik wel meen:
de intensiteit van een emotie hoeft niet afhankelijk te zijn van de locatie.
Maar is persoonsgebonden.
Zoals er hoogbegaafden zijn en minderbegaafden, sterke en zwakke, dikke en dunnen mensen...

zo zijn er ook extreem gevoelige en apatische mensen.

Dat is mijn bescheiden en misschien bekrompen visie. Verleden week had ik daar nog een 'discussie' over....

Concreter:
het kan best dat ik in mijn zetel een intenser emotie kan beleven
dan de klimmer op de top van de Mount Everest ...

daar kon mijn gesprekspartner totaal niet mee akkoord gaan.

Trouwens ikzelf heb de meest intense (mystieke) emotie van mijn leven beleefd, jaren vijftig,
in m'n bed in het Klein Seminarie...
mijn borst stond in vuur en vlam. Nooit meer meegemaakt.

Ik hoorde Paul Jacobs, VRT-producer, een identiek verhaal vertellen.
Hij heeft tevergeefs gepoogd het later terug op te roepen...

Ik bedoelde dus, Guido,
dat een mens niet per se naar GINDER moet gaan. Hij vindt HIER ook wel elke dag
de verwondering... enzoverder.
En deze stelling verkondig ik al jaren. Dat is juist. Zou het dit geweest zijn wat je in mijn woorden las?

Zou ik zo duidelijker zijn?

dank voor je commentaar!

Dag Guido, hoe gaat het trouwens met je. Een stuk beter, hoop ik.

Gepost door: Uvi | 06-06-17

Reageren op dit commentaar

Die meest intense emotie, dat is boeiend, Uvi, daar moet je eens over schrijven. Ik heb dat verhaal van Paul Jacobs ook gehoord. En in een magistraal klein boekje van de betreurde John Berger (En onze gezichten, mijn hart, vluchtig als foto's) staat op p34 ook een geweldige beschrijving van een mystieke ervaring. Ik sprak elk jaar over middeleeuwse letterkunde, en oa ook over Hadewych, en dan gebruikte ik die woorden van Jacobs en Berger om daar iets van uit te leggen. Ooit had ik een leerling die zei dat hij dat regelmatig zelf meemaakte, soms zelfs op zijn fiets als hij naar school reed: dat gevoel van totale verbondenheid, van innerlijke vrede die groter is dan je ze zelf zou bedenken, enz
Die ervaringen heb ik nooit gehad, maar ze interesseren me wel. Een mens als ik zoekt zijn leven lang al naar zijn plek in het geheel... Het lijken me kostbare geschenken. Of leermeesters die ons ineens veel leren. Of lichamelijke aanrakingen van de diepste soort...

Baidewee: het gaat prima met mij, operatie goed gelukt, zonder pijn, goed herstellende, geen nabehandelingen. Het heeft ook iets van een cadeau.

groet
G

Ik sprak

Gepost door: Guido | 09-06-17

Reageren op dit commentaar

Een mens als ik zoekt zijn leven lang al naar zijn plek in het geheel... Het lijken me kostbare geschenken. Of leermeesters die ons ineens veel leren. Of lichamelijke aanrakingen van de diepste soort...

jawel, Guido,

laat ons ze zo definiëren: "lichamelijke aanrakingen van de diepste soort..."

Ik wil geen trappen van vergelijking bouwen binnen de lichamelijke "sensaties",
maar het was alleszins een superlatief!

Maar éénmalig...

mvg

Gepost door: Uvi | 09-06-17

Er was ineens (John Berger)

Het begon met een klein heuveltje, iets boven en ten noorden van een stuk land waar ik hooi harkte. Op dat heuveltje stonden drie verwaarloosde perenbomen, twee vol in het blad en een met grijs hout, bladloos en dood. Daarachter de blauwe hemel met grote witte wolken.
Dit hoekje van het landschap - dat me eerder nooit speciaal was opgevallen - trok mijn aandacht en sprak me aan. Sprak me aan zoals een bepaald gezicht dat je in het voorbijgaan ziet op straat: onbekend, onopmerkelijk zelfs, maar toch aansprekend door wat het aanduidt van een leven zoals het wordt geleefd.
Kort daarna had ik de indruk dat er iemand naar mij keek. Ik meende een ogenblik dat er iemand op het heuveltje stond of dat er een jongen in een van de perenbomen was geklommen. De dode boom stond tussen de twee levende in. Maar er was daar niemand.
Als een mens plotseling oog in oog staat met een dier, of andersom, sluit kortstondig de baan van hun blik al het overige buiten. Zo'n soort ervaring was het, behalve dan dat dier en mens doorgaans gelijkelijk aanwezig zijn en ik me daar bewust was van een ongelijkheid. Ik was minder aanwezig dan de hoek van het landschap die naar me keek.
De drie perenbomen zagen er anders uit. De geleding van elke tak was duidelijk zichtbaar geworden, ik kon elk blad zien bewegen. (Heel de middag al streden de noorden- en de zuidenwind met zachte vlagen die nauwelijks langer duurden dan een ademtocht om de overhand.) De grond onder de perenbomen was veranderd.
Voor ik je kende zou ik de metamorfose die plaatsvond niet hebben kunnen benoemen. Nu, op mijn late leeftijd, noem ik die: de versmelting van de liefde.
Alles was in beweging. De drie perenbomen, het heuveltje, de andere kant van het dal, de geoogste velden, de bossen. De bergen waren hoger, elke boom of akker was dichterbij. Al het zichtbare kwam naar me toe. Of liever: alles kwam naar de plek waar ik geweest was, want ik was daar niet meer. Ik was overal, evenzeer in het bos aan de overzijde van het dal als in de dode perenboom, evenzeer op de bergwand als ik het veld waar ik hooi harkte.

Gepost door: Guido | 09-06-17

Reageren op dit commentaar

Heerlijk dat je weer 'de oude' Guido bent.

"Die meest intense emotie, dat is boeiend, Uvi, daar moet je eens over schrijven. "

Het grote verschil tussen die twee andere "begenadigden" en your humble servant, Guido,
is de leeftijd.
Toen zij die "ervaring" meekregen, waren ze volwassen mensen, niet? Met een dito vocabularium.
Om later hun belevenis te vertalen.

Ik was een jongen van dertien ... vijftien jaar. Een zeer godsvruchtige puber met een roeping.
Gebonden aan de taal van liefde en geloof inherent aan die leeftijd.
Ik vermoed dat 'de brand' daar mee te maken heeft. Een voortijdige hemelse kennismaking.

Helaas, ondertussen namen God en ik afscheid van mekaar.
Alsof we ieder onze eigen weg gingen.
Als ik nu in mijn stad al eens een kerk binnenstap dan zie ik enkel nog gapende en pratende toeristen.

Ik vrees dat ook God met vakantie is.

Dank voor uw wondermooie reacties, Guido.

En nog een superbe gezondheid!

Gepost door: Uvi | 09-06-17

Het maakt voor mij geen enkel verschil, Uvi, of je die ervaring opdoet als jongen of als volwassene. Alsof het om vocabularium gaat...

Het maakt ook geen verschil of je nog gelooft of niet. God is niet zo belangrijk, zelfs ook niet in het oude Geschrift, wil geen naam, geen gezicht, verwijst via de profeten altijd weer naar "de weduwe, de wees en de vreemdeling". Laat theologen maar met dat opperwezen bezig zijn, zij zullen genoeg vocabularium hebben ;-)

Idem voor al het kerkelijke. Dat is al te vaak een klerikaal machtsspeeltje geweest, en nu als zodanig dood.

Voor mij gaat het, en dat kan een jongen maar al te diep begrijpen, om de ervaring van diep geliefd te zijn. En dat is een epifanie die je niet mag afdoen als ach, toen, mijn religieuze tijd. Enfin, zo denk ik erover. We hebben allemaal ergens wel onze heilige plekken...

De mijne zijn van meer esthetische aard: volledige verlorenheid in muziek, theater, beeldend werk. Maar ook de ervaring van een mythisch polderlandschap toen ik klein manneke was. Ik denk dat ik toen een speciale blik "gekregen" heb... En jij misschien ook wel...

grt
G

Gepost door: Guido | 11-06-17

Reageren op dit commentaar

"Voor mij gaat het, en dat kan een jongen maar al te diep begrijpen, om de ervaring van diep geliefd te zijn. En dat is een epifanie die je niet mag afdoen als ach, toen, mijn religieuze tijd. Enfin, zo denk ik erover. We hebben allemaal ergens wel onze heilige plekken..."

Guido, ik bedoelde eigenlijk:
dat ik nog niet talig genoeg was om toen dat "gevoel" te kunnen neerschrijven. Of NU om ze nog te vertalen.

Indien ik die "mystieke?" ervaring op latere leeftijd had meegemaakt dan had ik dat misschien wel gekund (geslaagd is wat anders).

PS.
En voor alle duidelijk ik doe niet gering over die epifanie, integendeel. Ik koester dat moment.
En ben nog altijd "religieus" ingesteld.

Ik zou bijna zeggen als Connie P.
"Ik ben kwaad op God omdat Hij niet bestaat."...



mvg

Gepost door: Uvi | 11-06-17

Okido, Uvi, we begrijpen elkaar...

Gepost door: Guido | 12-06-17

Reageren op dit commentaar

en dat in deze tijden van misverstanden, Guido!
Smile!

Gepost door: Uvi | 12-06-17

Post een commentaar