31-05-17

nieuwe versie

 

spat ik als verf uiteen op de rozelaars
ben ik de barst waardoor het licht naar binnenvalt
word ik de maan die slaapt voor het raam

of val ik uiteen

scherven van wie ik ooit wilde zijn
maar nooit
lijmde tot wie ik was

die andere ik keek steeds toe als een gast.

intussen

Het woord

Hoe wij elkander vinden
In het zacht omhulsel taal.
Hoe wij draden binden
Van het hakkelend verhaal.
Hoe wij leven zonder vinden.
Hoe wij zoeken met omhaal
Van woorden, op de tenen
Van de taal. Houden wij

Elkander, o elkander
Houden wij elkander
Toch maar even vast.

Lieve van Hoestenberghe - Gekopieerd bij Bitterkoekjes

              ...

spat ik als verf tegen muren
breek ik als licht over rozelaars
word ik de maan die slaapt over dichters

of val ik uiteen

scherven van wie ik ooit wilde zijn
maar nooit
lijmde tot wie ik was

die andere ik keek steeds toe als een gast.

 

 

PS.
En plots zijn woorden mussen. Op het dak.
Ze vallen er niet af.
Bomen dragen hun bladeren. Als kinderen op hun rug.

Ik zoek me een weg. Tussen de spatten van gisteren.
En het canvas van morgen.
De verf kleurt nu.

 

https://www.youtube.com/watch?v=fzgFx2fCPd0

 
www.youtube.com
http://www.vpro.nl/boeken Gedurende een dag schrijven geeft Anna Enquist ook gehoor aan Bach en de kastanje. DichterBij is een serie over eigentijdse Vlaamse...

 

 318558

 

30-05-17

belegen taal en grote woorden

 

"Dit gezegd zijnde: in het nieuwe vers zijn onderstaande regels erg goed. Waarom?
Omdat ze fris, concreet, persoonlijk en treffend verwoorden (volgens ons).
De regels erboven doen dat niet, ze blijven hangen in 'grote woorden'..

toen later
nog van kleine jongens was
en ik gulzig paste in je armen."

Uit een antwoord van de redactie.

                         ...

 

Woorden

Kan je ruiken of ze oud zijn?
Muf of fris.
Klein of groot.

Ik weet het niet.

Ligt er stof op?
Of zijn ze gerimpeld
en hun tanden kwijt.

Misschien kwijlen ze wel.

Ik onderzoek mijn woorden wantrouwig.
Voor ik ze hier
op de witte tafel leg.

Misschien moet ik ze wel wegsnijden. Als een gezwel.



 

PS.
Nu en dan heb ik de euvele moed een tekstje op te sturen
naar de Grote Zifters.
Zij die reeds omgeven zijn met het aureool van Dichter.En terecht.

Tussen de andere gezeefde poëten
voel ik mij belegen. Met de reuk van vroeger.
Mijn jaren geuren naar wat voorbij is.

Ik spreek de taal van vandaag niet meer.

De tekst hierboven is een kort antwoord op mijn meest recente inzending.
Veel schoot er niet van over.
Drie luttele regels.

Hoe moderniseer ik mijn 'alphabet'? En wil en kan ik dat wel?

 

Uitgesteld gemis

dat is verlangen
denk ik
mist over morgen

en vandaag
slechts een herinnering
aan gisteren

toen later
nog van kleine jongens was
en ik gulzig paste in je armen.

 

  318431

 

29-05-17

vriend of vreemdeling

rik torfs

Foto Het Nieuwsblad

Afscheid

Op 6 maart 2003 schreef ik mijn eerste column voor De Standaard. Guy Verhofstadt was ­premier, Steve Stevaert de rijzende ster, Peter Vandermeersch hoofdredacteur. Een andere tijd.

Vandaag, 29 mei 2017, valt het doek. Mijn laatste stuk voor deze krant. Niet simpel. Zoals het de voorbije weken lastig was om met schrijven door te gaan, alles in mij verzette zich ertegen. Vervreemding. Het leek alsof elk woord een ander werd, zodra het in de krant verscheen. Zoiets komt niet plots. De Standaard en ikzelf zijn de laatste jaren langzaam uit elkaar gegroeid, zoals vrienden vreemden worden en partners waar­nemers van elkaars gebreken. Ik neem het niemand kwalijk. We hebben een andere mensvisie, huldigen een andere ethiek. Waarom komt het afscheid nu? Er is naast een diepere oorzaak ook een duidelijke aanleiding.

Uit De Standaard - 29 mei 2017


Goedemorgen waarde heer Torfs en Rector,

 

de zondag zal voortaan minder lang duren. De maandag wordt weer minder interessant.
Ik heb u graag gelezen.
Vooral als u niet over politiek schreef.

Het zijn turbulente tijden voor u, vermoed ik.
Met veranderlijke drukgebieden en perspectieven.
Voor de schrijver en de mens.

Ik wens beiden het beste.

Groeten,


...


PS.
Zou u me toestaan te stellen dat ik u minder herkende in uw 'Tweets'.
Het zou interessant zijn ze even onder de loupe te nemen.
Merkbare evolutie. De laatste maanden.

Ik ben benieuwd waar u terug zal opduiken.
Als columnist. Of...
Het lijkt mij onmogelijk dat uw pen kan rusten.

 

                                      ...

 

Mijn eerste woorden vandaag schreef ik naar de heer Torfs.
In alle vroegte.

Het is ochtend en heerlijk koel.
Mijn hersenen nog niet gestoomd.

Tijdens de hitte
verdampen mijn gedachten. Onderweg.
Van hoofd naar vingers.

Woordeloos. Zo trekken de dagen voorbij. Een zinloze karavaan.

318268

 

07:46 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

27-05-17

van iemand tot niemand

bernard dewulf
TV Tropes

En zo dus krimp ik, terwijl ik nu uit de vrouw kijk naar haar Bruce – in wiens achternaam niet toevallig ‘prins’ klinkt – langzaam ineen van mijn kamerbrede schouders tot een lullig piemeltje.

Aan het einde van de documentaire ben ik niemand meer. Maar alleen de woonkamer ziet het.

Ik bedoel het haast letterlijk: ik ben zo iemand die in een kwestie van seconden van iemand tot niemand kan vergruizelen. In een fractie kan verschrompelen van een misschien verdienstelijk bestaan tot zijn nietigheid. Van zijn hoogmoed tot zijn val. Van zijn hier tot zijn nergens. Van zijn ooit in enkele seconden tot zijn nooit.

Ongetwijfeld hebben psychiaters daar een woord voor. De dieploodmens, ik zeg maar wat.

Want dat is het, ik ben mijn eigen dieplood. Iets bedient het in mijn innerlijke ravijn. Als een jojo.

En nooit heb ik het anders geweten. Ik kon al sterven in de kleuterklas. En hoe warm ik ook ben opgevoed, er is iets tevergeefs aan. Men is zijn eigen dieplood of men is het niet.

Uit Het Weekblad van De Standaard - Si & la - Bernard Dewulf
27 mei 2017

                                              ...

De buren slapen nog. De mussen niet.
De hemel is al blauw. De lucht nog fris.
Ik lees mijn eigen nietigheid. In de Krant.

Geschreven door een ander.

Hij kent me niet. Hij kent me beter
dan ik soms wel wil.
Hij schrijft mij op.

Alsof ik in zijn hersenen woon.


Hij etaleert mijn onbenulligheid.
Mijn oud gemis, mijn vers verlangen.
Zonder dat hij mijn gedachten hoort.

Hij ontbloot mij zonder schroom.


Mijn krimpgedrag. Ik zeg maar wat.
Zoals een te heet gekookte was. Mijn rimpels.
Die ik al meedraag.
Van toen ik nog een baby was.

Morgen ben ik een ander.

                     ...



Straks ben ik een ander

Als zij mijn naam zingt.
Als geen ander.
Met een diminutiefje.

Dan klink ik als een klok.
Een deurbel.
Of een deuntje.

Een beetje ouderwets.
Een herfstblad in de lente.
Bijna klaar om van de boom te vallen.

Maar zolang zij zingt, blijf ik wel hangen.

                                           ...

 

PS.
Een na een kijk ik ze aan, de vrouw en de kamer. Maar geen van beide heeft iets gehoord. Onverstoorbaar kijken ze door.
En dan besef ik het: ik ben inderdaad verdwenen. Ergens in de schaduw op de bodem van het ravijn.
Nog één keer kijk ik ze aan. Dan, o toeval, heft de zanger een van zijn bekendste liedjes aan, ‘Dancing in the dark’. Een geweldig nummer.
Ergens beneden in the dark begin ik heftig mee te dansen. Morgen, denk ik, uit de diepte glurend naar de vrouw en de kamer, zal ik ze eens wat laten zien.
Uit Si & La - Bernard Dewulf

 

318064

26-05-17

vrienden

                     

fb-art.png

 

 

De Wereldwijde Vriend FB
schrapte mij uit zijn Grote Boek.
Juist op het moment dat ik zachtjes aan

thuiskwam. Tussen de vele Faces.

Dagelijks klopten er mensen aan
op mijn Pagina,
die vrienden wilden worden.

Voor het leven. Of voor even.

Dat wist ik niet.

Nooit werd ik zo gulzig begeerd.
Virtueel.
Ik werd er stilletjes verlegen van.

Wat was ik geliefd. De laatste weken.

Toen kwam de Grote Boze Manitou.
Hij eiste absoluut
dat ik mezelf verloochende. Mij publiek ontblootte.


Uvi bestond niet, beweerde hij.

Terwijl, als ik bij God Google
in de boeken keek,
voortdurend mijn naam ontmoette.

Ik begreep hem niet.
Maar Hij was de Grote Baas.
En aldus geschiedde.

Ik werd een schismatieker. Geëxcommuniceerd.

 




PS.
Ongeduldig wachtte ik op een teken van leven.
Van mijn aanbeden duimen en harten. Een enkel woord volstond.
Hier in de lichtheid van mijn letterkundig bestaan.

Maar niemand herinnert zich mij. Blijkbaar.
Zo ben ik opnieuw iemand.
Totaal verdwenen. Alsof ik al dood was. En vergeten.


http://uvi.skynetblogs.be/archive/2016/12/19/een-goeie-be...

 
uvi.skynetblogs.be
Opeens schiet mij door het hoofd dat de meeste mensen die ik in Straatsburg heb gekend ondertussen gestorven zijn. Dat gevoel heb ik in...

 

25-05-17

de stad schrijft en schreit

 

I'm so proud of you, sweetheart!

De muren schrikken. De stilte sluipt weg
als een kater in z'n slaap gestoord.
Toeristen verpulveren de rust in lege straten.

I'm so proud of you, sweetheart!

Ik dreun het af in mijn ongemakkelijk hoofd.
Een mantra die mij de mantel uitveegt.
Is there anybody proud of me?

 

Wat verder zit een jongen op het trottoir.
De muur houdt 'm recht.
Twee politie-agenten staan hem bij.

Hedendaagse pastoors.

Weet je welke dag het vandaag is?
Zou hij de vraag horen. Hij mompelt wat verloren woorden.
De 112 arriveert. Twee gele mannen stappen uit.

I'm so proud of you, sweetheart!

Was er ooit een mama
die hem wiegde aan haar borst.
Zijn haren borstelde. En hem voorzichtig kuste.

Totdat hij dacht, misschien,
nu kan ik het wel alleen.
Of liet ze hem alleen?

Op een Blauwe Maandag.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=aS4YDuTfJ7Y

 
 
www.youtube.com
In the film they use the ballade no 1, but I think this piece would be better.

 

 

een beetje gelukkig

 

"Het kapitalisme heeft goede kanten, maar ook een paar donkere," zegt Esfahani Smith.
"Het geluksstreven is er een van. Het illustreert de spirituele leegte van die ideologie.
Zij die het geluk nastreven blijken immers nogal eens degenen te zijn die nemen uit de samenleving,
terwijl mensen die betekenis in het vaandel dragen er ook iets aan teruggeven."

'... het moet gezegd dat mensen met een dienend beroep, zoals leraars en dokters extra veel betekenis putten uit hun job.'

"De kans dat je je op het einde van je leven zult afvragen of je gelukkig bent geweest
is kleiner dan dat je je zult afvragen of je een betekenisvol leven hebt geleid voor je verwanten en omgeving:
of je dingen gedaan hebt die een verschil hebben gemaakt en of je de wereld een klein beetje beter hebt achtergelaten dan je hem aantrof. Kortom of je een betekenisvol leven hebt geleid."

Citaat uit Boeken - De Morgen - woensdag 24 mei 2017
'De kracht van betekenis - Emily Esfahani'

                                           ...

En toch, en toch...
hoewel ik het eens ben met deze stelling,

heb ik het wat moeilijk met de tendens die ik de laatste jaren ontwaar.

Onder meer bij Dirk de Wachter
die pleit om te leren een beetje ongelukkig te zijn.

Terwijl er zoveel mensen moeten vechten
om een beetje gelukkig te kunnen zijn.


Ik vrees dat zij deze zachtaardige Profeet niet horen of zien.

Het is alsof ik terug gekatapulteerd word naar de vijftiger jaren.
Geluk wordt bijna een vies woord.
Zoiets als Geld. Maar dan voor de ascetische ziel.


Mijn jaren leerden mij
dat het goed luisteren is naar schone woorden.

En in stilte je eigen weg te vinden en te gaan.

In de jaren vijftig was La vie bijlange niet en rose.
Er was ook veel chagrin. En niet alleen d'amour.
En zij die preekten hoe het moest, hadden het veel beter dan hun gehoor.
Hun brave schrapen.


Ik vrees dat het niet veranderd is.

 

dirk de wachter

Foto internet - ANP Archief


PS.
Schrijvers van NU vergeten dat er lezers zijn van TOEN.
Die het allemaal al eens hebben meegemaakt.
De Pastoors op de preekstoel met hun banvloeken en de Hel.
De Hemel leek ver weg. Voor hun brave zielen.

Maar wie leefde er in de grootste huizen?
Wie zat er aan de rijkste tafels?
En wie frequenteerden de Dienaren van de Heer?

En de kleine man hij zweeg. En knielde.
Want de Afgezant van God was machtig. En besliste
wie er later, als hij dood was, aan de Hemelpoort mocht aankloppen.

PS.
'Geld maakt niet gelukkig', is nog zo'n klassieker.
Het werd altijd als waarheid verkondigd door degenen die er geen tekort aan hadden.
Terwijl het mij zo gemakkelijk leek om hun leed te verhelpen.
Door hun ongeluk weg te schenken. En zo gelukkig te worden.

 

PS.
A People's History of the United States - Howard Zinn, is daar een voorbeeld van, denk ik.
De historie van de VS wordt meestal beschreven aan de hand van generaals en presidenten.
In zijn boek zet Howard Zinn de arbeiders, slaven, indianen en soldaten centraal.
Of hoe juist de underdogs Amerika groot hebben gemaakt.

Uit De Morgen

 

317828

24-05-17

goedkoop geluk

 

schilderij_spelende_kinderen_aan_zee_schilderijenwereld.nl.jpg

                                                                   Schilderijenwereld.nl


Gisteren weer verleid door goedkope verf. In de Kringloopwinkel.
Het zal wel Kitsch zijn en technisch van een amateuristisch niveau,
maar het beeld beantwoordt aan mijn belegen verbeelding.


Een klassiek jongetje en meisje (broer en zus)
vissen met een schepnetje in een ondiepe plas op het strand.
Ze behoren tot de gegoede klasse, dat merk ik aan hun kleding.

De zee is blauwer dan ze ooit was in mijn geheugen.
Maar ik heb altijd al van idealen gehouden.
Een restant wellicht van mijn roeping en K.S.A.-verleden.

Voor anderhalve Euro kan je nog geen Oud Papier kopen,
maar wel een geschilderd doek.
En een portie kinderlijk geluk.

Mijn verdraagzame muren knikken instemmend.Stiekeme genieters.

 

 

PS.
Ik behoor (nog) tot dat rare soort mensen die meer naar de Nederlandse TV keken
eerder dan naar de beeldbuis van eigen bodem.
Zo was ik een trouwe kijker van De Ysbreeker met Hier is Adriaan van Dis, etcetera.

Ondertussen zag ik al twee interviews met de nobele heer.
In DWDD en VPRO Boeken.
Over zijn meest recente boek. In het buitengebied.

Er komt wat slijtage op mijn exquise admiratie. 
Ze wordt dunner.
Zoals zijn eerbiedwaardige haren.


Ik moet bekennen dat ik liever naar hem luister dan dat ik 'm lees.
Blijkbaar beroeren  zijn scripta mij minder dan zijn verba.
Voor mij weerstaan ze minder de toets van de stilte en papier. Dan in beeld en geluid.

Het is dus met genoegen dat ik telkens weer deze souvereine seigneur aanhoor.
Hij behoort tot een aparte uitstervende klasse.
Chique en  bekleed met stijl. Eloquent en erudiet.

En zie, nu kan ik binnenkijken bij deze Heer van Stand. En zien hoe hij woont.
Mijn verbeelding heeft me niet bedrogen.
Het venster en de tuin. De schilderijen aan de muur...de buste. En de bergères.

                 Hier is Adriaan van Dis!

https://www.youtube.com/watch?v=C8Gqj_AlGGs&t=12s

 
 
www.youtube.com
Tussen de schrijvers vlog #8: Met Adriaan van Dis in het buitengebied Vincent en Marcella trokken met schrijver Adriaan van Dis de leegte van het buitengebie...

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=Th_Nu0LgjLI

 
 
www.youtube.com
De nieuwe roman van Adriaan van Dis, 'In het buitengebied', gaat over alleen wonen. Een schrijver heeft zich gevestigd in een afgelegen vallei - ver van de s...

 

 317767

23-05-17

Mother do not cry...

 

https://www.youtube.com/watch?v=miLV0o4AhE4

 
 
www.youtube.com
Soprano: Isabel Bayrakdaraian, Sinfonietta Cracovia, conducted by John Axelrod. Taken from "HOLOCAUST - A Music Memorial Film from Auschwitz". For the first ...

 

 

Hoe moet een mens deze ochtend aanvatten? Na Manchester.
Mijn buurvrouw heeft nu al bijna twee jaar nodig om te sterven.
Kanker.
Ginder volstond één knal. Voor zoveel kinderen.


Hoe verdraag je dan het ochtendlicht.
Het gesjilp van mussen. Het blauwsel van de hemel.
En de stilte die zwijgt als een medeplichtige.

Het blijft mij een raadsel.
Maar ik heb mijn particuliere oplossing.
Voor de survival.


Je hebt geen keuze. Ofwel wegkijken ofwel sterven.

Het is zoals je jezelf soms koestert in een lauwe zon.
Je ogen sluiten zich achteloos van puur genot.
Zinnen dromen in je gedachten. Baden in het lome nu.

De weelde van verdwijnen.
Uit de wereld. Even. Tijdelijk.
Vooraleer het eeuwig wordt.

Ik wens u een mooie dag, lezer-es.







PS.
Ik zal het tot vrijdag zonder haar moeten stellen.
Zij verzamelt meeuwen. In haar blauwe ogen.
Terwijl ze mij te vinden legt. In haar gemis en verlangen.


PS.
Gisteren toch even een bijzonder moment.
Om te koesteren.
Om te kunnen vergeten.

De zon is genadig. Een briesje rimpelt over de vijvers.
En Zwanen ademen. Ongemerkt.
Er nadert een jonge joggende dame.

Ze aarzelt en vertraagt haar pas.
En flapt haar ver/bewondering er zomaar uit:
'O, wat zijn jullie mooi... ', zucht ze.

Tja, een wandelend tableau uit het Interbellum?

PS.
Laat deze dag niet sterven... anders heeft hij geen zin gehad.

317644

 

22-05-17

de Coninck is dood. Leve de Coninck!

 

In memoriam Herman de Coninck

Twintig jaar geleden, op 22 mei 1997, stierf Herman de Coninck. Hij was journalist, criticus, essayist maar in de eerste plaats dichter. Herman was een nieuw-realist. Zijn poëzie graaide uit het trommeltje van wat het ’leven van alledag’ wordt genoemd. Vrouw, kind, overgordijnen, zwaluwen in de tuin, verjaardagsfeestjes.
Archieffoto van Herman de Coninck

 

 

 

https://klara.be/hermandeconinck

 

 

 

21-05-17

het zwijgen van verf

 

GillesH0046-L03317607.jpg

               Piet Gilles (1908-1995)

Lot 227: PIET GILLES BELGIAN 1908-1995
Sold: Sotheby's  - November 28, 2005, 12:00 AM EST -Melbourne, Australia


Neen, ik kan niet zo mooi zwijgen
als een schilderij. Ik die slechts kan schilderen
-bijna schreef ik verven-
met het alphabet.

Als een zondagsschilder.

Niet één gestameld woord van mij
kan iets toevoegen aan een doek.
Achtergelaten door een penseel. Met liefde en ontroering.


Laat mij dus zwijgen over dingen waarover ik niet spreken kan.

Hier in huis hangt een tableau van Piet Gilles. Stil te wezen.
Hoevele malen bleef ik treuzelen voor de etalage van de antiquair.
Ik weet het niet.

Maar ik zie me daar nog staan. Verliefd.
Onwennig en onzeker. Zoals dat gaat in tijden van verwarring.
Ik kon er niet omheen op weg naar moeder.

Twee grote werken. Van 'n schilder wiens naam ik niet eens kende.
Wat totaal onbelangrijk was voor mij.
Ofschoon dat erg onbeleefd en niet attent is.

Maar zijn twee schilderijen stalen mijn liefde en verwondering.

Tot ik de knoop doorhakte en mijn stoute schoenen aantrok.
En de zaak binnenstapte.
Mijn twijfel voorkwam dat ik de twee schoonheden mocht meenemen.

Het ene was al verkocht. Het andere nog niet.


Ik zie mij samen met Mrs. Jones met moeite en voorzichtigheid
mijn schat ontvoeren.

Naar mijn kasteel. My humble stulpje.

Wellicht was het schilderij erg ontgoocheld
toen het mijn stenen plek leerde kennen.
Geen herenhuis. Met de luxe van ruimte, hoogte en breedte.

Misschien voelde ze (v) zich zelfs gevangen in een cel.
Het heeft haar zeker tijd gekost.
Om te wennen. Aan dit huis.

Maar ik denk, ik hoop, ach, ik weet het zeker
dat ze hier ondertussen gelukkig werd.
Onder mijn liefdevolle blikken.

Na zovele jaren. Nog elke dag.
Van zoveel verwondering en bewondering
mogen genieten.

Het doet wat met een schilderij. Daar ben ik zeker van.


 


PS.
Ondertussen kent ze mij.
Mijn doen en laten.
Mijn komen en gaan.

Mijn ochtend en mijn avond.
En ze blijft.
Zwijgen.
Ze begrijpt mijn dralen.


Ik kijk naar het doek als naar een vrouw.
Vandaar mijn voortdurende geslachtsverandering
inzake lidwoord in de tekst hierboven.


Helaas, heb ik geen foto van het schilderij.
1m70 - 1m20

 

19:53 Gepost in Dagboek | Tags: piet gilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

uitgesteld gemis

 
Ik herhaal je

Ik herhaal je
zonder begin of einde
herhaal ik jouw lichaam
De dag kent een smalle schaduw
en de nacht gele kruisen
het landschap is onaanzienlijk
en het mensdom een rij kaarsen
terwijl ik jou herhaal
met mijn borsten
die de holtes van jouw handen imiteren.

Ingrid Jonker

 

chair__window_on_the_landing_at_the_top_of_the_stairs_in_the_summer_house_at_forest_lodge.jpg
Foto: Dogma-vrij


 

 

Uitgesteld gemis

dat is verlangen
denk ik
mist over morgen

en vandaag
slechts een herinnering
aan gisteren

toen later
nog van kleine jongens was
en ik gulzig paste in je armen.




PS.
Hoe kan je dat uitleggen.
Dat nu slechts een fractie van vroeger is.
En toen.

Wellicht verstaan enkel zij dat
aan wie nog weinig morgen is gegund.
Maar veel verleden.


 

 317411

20-05-17

désir

 

 

09-07-10

A mon seul désir

zeelarge_15984_2.jpg


Een stukje naakt
onder een zuchtje 'Parfum d'amour'.
En het wordt zomer

tussen ons. Aan zee
hangen de zeilen stil.
Onbewogen in je blauwe ogen.

Met weemoed
denk ik aan huis.
En het hoge koren.

       ...

 

 

 

PS.
Dit kan je niet uitleggen. Aan zee zijn
en aan thuis denken.
'Je gevoel is toch gebonden aan de plek waar je bent', zei hij.
'En de intensiteit toch afhankelijk van de locatie.'

We zaten samen op de bank en keken naar de mensen.

Neen, hij zou het nooit begrijpen
dat thuis de zee in de bomen hangt.
Ze niet groter is dan een meeuw.
Dit gaat boven het verstand van een reiziger.

                       ...



Lieu de mémoire

Ik hou het meest van de zee
in mijn hoofd. Als ik een meeuw hoor
over land. Of als wind door de radio waait.
In de luisterhaven van m'n oren.

Ik verlang naar de zee. Voor even.
Als ze moe is. En alleen.
Achtergelaten. Als souvenir. Gestrand
op een ansichtkaart.

Dan is de zee van mij.
Beklim ik de tijd. Als een dijk.
Kijk ik uit over de duinen.
Naar de verte van het verlangen.

Daar ligt mijn leven te wachten.
Op mij.

 

 

 

 317384

20:21 Gepost in Dagboek | Tags: zee | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

19-05-17

dichter dan papier


Het was goed je te zien in Brugge. Dat klopt, in elkaars leven zijn we nagenoeg afwezig, maar pas als het schrijven zou ophouden zou die afwezigheid voelbaar worden. Elkaar af en toe tegenkomen, helpt mij toch tegen de vervreemding van dit gegeven. Je zit nu weer vers in mijn hoofd als Arnon. Voor onze ontmoeting op woensdag was het enkele maanden geleden en je was stilaan bezig meer papier dan Arnon te worden. Al vallen die twee bij jou bijna naadloos samen.


Citaat uit een brief  van de Vlaamse dichter Charlotte Van den Broeck
in De Standaard der Letteren - vrijdag 19 mei 2017
.

                                                                ...

 

bootjeindex.jpg

 

Een bootje of een vlinder van papier.
Ik zie ze zeilen.
In de wind. Op het water.

Ik hoef m'n ogen maar dicht te doen.

Soms zou ik willen
dat je van woorden was.
Ik zou achter je aan zitten.

Met een netje. Om je te vangen.

Ik zou je dan doorprikken
met mijn pen.
En je tegen een muur van papier hangen.

Opdat ik je kon lezen. Jouw verslaafde verzamelaar.

Als de zon scheen
dan maakte ik van je huid een hoedje van papier.
En leefde ik in je schaduw.

Je weet, dat ik van koelte hou.

En als het sneeuwde
dan schreef ik je tot een lange sjaal.
Met dikke warme letters.

Alleen als het regent... tja, wat dan.

 

 

 

PS.
Met dank aan de fotograaf.
De Duitse kunstenaar Frank Bolter heeft bijzondere vouwskills. Hij maakte van industrieel papier (waar o.a. de pakken voor sap van worden gemaakt) een 5,4-meter lange boot, die daadwerkelijk kan drijven.

18-05-17

het kleine


Ik hoor geritsel. Het lijkt te komen uit de populier, die ik nog net kan onderscheiden. Als hoogste top in de buurt verzamelt hij de meeste mist. Het is de tijd van de trekvogels. Mogelijk schuilt in de boom nu een zwerm vogels die uitrusten en nahijgen. Of die ritselend slapen. Of die gewoon wachten, tot ze weer een hand voor ogen zien.


Ik zal het morgenochtend opschrijven, opdat het niet onopgemerkt zou blijven.

bernard dewulf
Foto's van: boddeus E-L

Als een soort bezwering van het nieuwe jaar dat eraan komt, heb ik me, volkomen overmoedig, voorgenomen vanaf Allerheiligen, het feest van eeuwige martelaren en tijdelijke chrysanten, dagelijks een notitie te maken over 'het kleine'.

Zo immers, wordt datgene genoemd waarover ik jarenlang geschreven heb. Het kleine.
Mij niet gelaten.

Citaat uit 'Trekvogels in de mist' pagina 9 - Bernard Dewulf

                                                      ...

Opdat het niet onopgemerkt zou voorbijgaan.


Elke dag schrijf ik het kleine. Anders.
Het weerloze.
Waarover men heen walst.

Het onooglijke.

Waarover men heen kijkt.
Het craquelé van gisteren.
Getijden van gemis.

En verborgen verlangen.

Het haalt nooit de pers.
Of de algoritmen van de beurs. Hausse of baisse:
het raakt de klaproos of de zwaluw niet.


Maar een dag zonder het kleine, bestaat niet.

 


PS.
De televisie ziet het niet.
De radio is te doof.
En de Krant achteloos en onverschillig.

 

 317134

 

17-05-17

Irgendwie, irgendwo, irgendwann

klaproos-papaver-met-knoppen.jpg

Nog zovele woorden wachten op ons.
Nog zovele handen.
Nog zovele schouders en lenden ...
 
ook de tijd wacht nog ... op ons.
 

                                                                     ...

Spijtig toch dat ik geen essay kan schrijven.
Met de stilte van het licht.
In mijn zinnen. Glimmend als glas en gevuld. Volledig.

Leeg en toch vol. Neen, dat ligt niet in mijn kennis en kunde.

Verder dan een vlinder,
un coquelicot of une hirondelle,
geraak ik niet.

Dit is alles wat ik heb. Lees me zo.


 

PS.
Soms voel ik opnieuw wat ik reeds pijnlijk voelde in de tijd
dat de fundamenten van de Kunst onderuit gehaald werden.
De zeventiger jaren was een periode van afbraak.

Letterlijk en figuurlijk.

Al wat van vroeger was, leek fake en moest aangepakt worden.
Vooral in de architectuur.
Er werden huizen uit hun voegen gelicht. En diepe gaten geslagen in de ziel van de stad.
De ruimte dicteerde dictatoriaal de plannen. Functie was het enige ornament.

Waarrond muren geplaatst werden.

Meen nu niet dat ik enkel van figuratief houd. Neen een paar vegen kunnen een zegen zijn.
Maar ik ben niet bij machte te kijken, te proeven en te genieten
zoals een Dewulf of Zwagerman.


PS.
Mijn verontschuldigingen, lezer-es, voor de lichtheid van mijn bestaan.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=SR7WbmwhEFE

 
 
www.youtube.com
1912, in a little town North of Paris. Séraphine Louis, works as a maid for Madame Duphot, who rents an apartment to a German art critic and dealer, Wilhelm Uhde, an ...

 

 

de eenzaamheid van de kenner

Afbeeldingsresultaat voor eenzaamheid


Foto van internet geplukt: onder afbeeldingen van de eenzaamheid.

De Amerikaanse romancier William Styron, bekend van Sophie's Choice, schreef eens dat lezen hèt middel is om de eenzaamheid op afstand te houden. Lange tijd kon ik me daar heel goed in vinden.
Een boek in je opnemen, al je levenservaring inzetten om de personages en handelingen voor je te zien, het opzuigen van de kennis van de schrijver: het zorgt voor gezelschap waarbij dat van familie en vrienden soms verbleekt. Zo kom je zaken tegen waarvan je lang dacht dat jij de enige was die ze waren opgevallen.
Al lezende ben je dus, om Paul Snoeck maar te parafraseren: nooit helemaal alleen en toch eenzaam.


Citaat uit 'De eenzaamheid van de kenner' - Ellen Deckwitz - De Morgen - 17 mei 2017


Misschien omdat ik geen kenner ben, schrok ik. Van het beeld.
Toen ik bij god Google eenzaamheid intikte,
kreeg ik, ongevraagd,
afbeeldingen van de eenzaamheid.


O, mijn God, dacht ik, als dit de solitude is,
laat mij dan volstrekt eenzaam zijn.
Van tafelkleed tot tafel. Van bloemenvaas tot venster.

Zo desolaat verlaten als een dame met pen en papier.

Maar vooral: laat mij dan brieven schrijven.
Desnoods aan iemand die ik niet ken.

Of als het kan aan Dinska Bronska.

 

 

PS.
"En omdat Kortweg gedurende zijn leven meer heeft gelezen dan God kan schrijven, is het een heerlijk labyrint vol literaire correlaties, geheime deuren achter boekenkasten en wenteltrappen geworden."
...
"En dat heeft iets prachtigs en tragisch. Wat moet het eenzaam zijn om zoveel te weten. Wat moet het soms eenzaam zijn, om Anton Korteweg te zijn. Maar anderzijds: wat een feest als je de kilometers die je door de wereldliteratuur maakte, op zo'n weergaloze manier kunt opschrijven als Korteweg deed. Eenzaamheid is nog nooit zo glorieus geweest: zowel voor de schrijver, als voor de lezer."

Ellen Deckwitz over 'Het oog van de dichter' Anton Korteweg.


316988

16-05-17

naar boven met Brigitte

macron92958a82-38cc-11e7-a7f1-a8212d2c62bc_web_scale_0.0571429_0.0571429__.jpg

Foto Reuters uit De Standaard.
...


Ik kan na een dag schrijven meestal geen letter meer zien en neem de tijd om de vrouwen van boven de rand van mijn glas te be­studeren. Sinds het presidentschap van Emmanuel Macron wordt mijn blik verkeerd geïnterpreteerd.

Een hoogbejaarde vrouw die ostentatief het programma van de Volksbühne in de lucht houdt en aankruist naar welke voorstellingen ze wil gaan, geeft me zelfs een zwoel knipoogje. ‘Zullen we niet samen gaan?’, lijkt ze te willen vragen.

De nieuwe president van Frankrijk heeft door zijn huwelijk met de vierentwintig jaar oudere Brigitte het voorstellingsvermogen van vrouwen en mannen opeens flink opgerekt. Eindelijk gerechtigheid! Niet alleen mannen maar ook vrouwen hebben voortaan in de liefde een actieradius van vijfentwintig jaar. Niet alleen naar boven, maar ook naar beneden.

Citaat uit COLUMN -

                                                         ...

 



PS.

"Mijn vader wilde altijd vrouwen van zijn eigen leeftijd, ­anders had hij het gevoel dat hij niet alles met hen kon delen. Ik vond dat wel sympathiek aan hem. Veel van zijn vrienden kozen na hun eerste echtscheiding voor een veel jongere vrouw. Op zijn vijfenzeventigste werd hij verliefd op een vrouw van vijfenzeventig. Maar wat bedoelde mijn vader met dat ‘alles’ kunnen delen? Je kunt toch alles delen met iemand die vijfentwintig jaar jonger of ouder is? Hij bedoelde dat ervaring in tijd is uit te drukken. Voor hem betekende dezelfde leeftijd hebben evenveel ervaring hebben. Hij vond het intiem dat zijn vriendin ook achttien was toen de oorlog uitbrak en op dezelfde muziek had gedanst."


PS.
Juist. De muziek is een splijtzwam.
Als voor de ene Marlène Dietrich muziek is en voor de andere Queen dan gaapt er een gevoelskloof.
In je herinneringen. Je rimpels en je danspas.

Hoewel!
Op verlangen en gemis staat er geen leeftijdsverschil.
Denk ik. Hoop ik.



https://www.youtube.com/watch?v=RUE7qHA2M9U&feature=y...

 
www.youtube.com
Rating is available when the video has been rented


316861

14-05-17

de verleiding van verf

 


jef_blancke_74b_groot.jpg

GROOTTE: 100cm x 130cm - Jef Blancke
TECHNIEK: acryl, zacht pastel, houtskool en fixatief op canvas.

 

 

Het was liefde op het eerste gezicht.
Ze hingen daar te dromen. Tegen een witte muur.
In de gang van een oud gasthuis. Ingebed. In gebed.

Verf verrezen uit een palet.

Als amateur ken ik alleen de verleiding
van het tafereel. De bekoring is de bekroning van mijn kijken.
En de ultieme test volgt later.

Hou ik na vijf jaar zien nog altijd van het beeld?

Haalt mijn liefdevolle verbeelding
het verhaal nog elke dag uit de kader.
Of blijft er van het werk alleen wat linnen over of een panneau?

Een ingelijste vergissing? Na drie weken weet ik het nog niet.

 

PS.
Sommige mensen houden van een schilderij
binnen het kader van een bereikbare belegging.
Het krijgt dan een ongeziene plaats in een waardevolle kluis.

Voor anderen wordt het een middelpunt van hun huis.

Een venster op hun smaak
en middelen.
De vitrine van kunstminnende kringen.

Le savoir-vivre.

316674

13-05-17

‘Niet ernstig.’

Reginald Moreels, oorlogschirurg

‘Een kind van 16, kogel door de kop. En dat jonge hart dat maar blijft kloppen’

Reginald Moreels is net terug van een missie als oorlogschirurg in Mosul. De gruwel is met geen woorden te beschrijven. En toch praat hij. Al was het om de intolerantie aan het thuisfront te bezweren. ‘Haat ontmenselijkt. Het is een existentieel gevaar voor onze samenleving.’

moreelscb7d7a80-363d-11e7-810c-980aa031dc6c.jpg Jimmy Kets

Hij is kapot, zegt hij.

We zitten in een Oostendse brasserie, waar garnaalkroketten, ijscoupes en Leffes worden aangerukt. Een cadans van lichtvoetigheid, die rauw afsteekt bij wat er zich afspeelt op het netvlies van de man die tegenover me zit. Anderhalve dag geleden zat Reginald Moreels nog aan het front in het Iraakse Mosul. Het is onwezenlijk, voor mij, al helemaal voor hem.

Hij zit wat in elkaar gedoken op de bank, het hoofd diep tussen de schouders. Zijn donkerblauwe regenjas zal hij twee uur lang aanhouden. De cola op tafel blijft nagenoeg onaangeroerd. Hij overschouwt de zaak, de blik gericht op een punt ergens in de verte. Wanneer plots glas rinkelt en een man flauwvalt bij een tafeltje wat verderop, veert hij recht. ‘Het is niets’, zegt hij dan. ‘Niet ernstig.’

Hij verkiest de stilte, maar hij wil ook praten, getuigen over wat hij heeft gezien. Na een bewogen leven als chirurg, medeoprichter van Artsen Zonder Grenzen België en minister van Ontwikkelingssamenwerking koos Reginald Moreels (67) als epiloog opnieuw voor de hardst mogelijke opdracht: humanitair chirurg in conflictgebieden. Hij is net terug van een missie van zeven weken in het door IS bezette Mosul. In juli vertrekt hij voor een zending naar Jemen.

Citaat uit Het Weekblad van De Standaard - 13 mei 2017


                                                         ...



                   Ik heb het interview niet helemaal uitgelezen. Ik kon niet.
                   En wilde mezelf beschermen.
                   Tegen straks.

                   Ik mag en moet immers hier nog verder leven.



PS.
Hoe zou ik anders nog één woord kunnen schrijven.
Ik wil nog kunnen genieten. Van Schoonheid.
Anders heeft dit oude lichaam en leven geen enkele zin meer.

Vandaag moet ik weer leren vergeten wat ik las.
Wie ik ben en was.
Nog even.

Geef mij een schuilkelder.




316555

 

 

12-05-17

alles

 


tulpen67dded6a-34b3-11e7-a8ec-57bb86aad8ac.jpg

Foto uit De Standaard - fotograaf niet vermeld.

                                ...

Nieuwe versie.

 

En toen schonk ze mij alles
wat ze nog overhad
haar verdriet en tranen

die ze mij in bewaring gaf

hoe buigzaam ze mij aankeek
als een verslenste tulp
vergeten door de regen

en zij door de liefde van haar leven.



...

 

 

En toen schonk ze mij alles
wat ze nog overhad
haar verdriet en tranen

die ze mij in bewaring gaf

hoe buigzaam ze mij aankeek
alsof ze een verslenste tulp
was en ik haar de liefde ontnam

die ze nodig had om te kunnen leven.


 


PS.
Hoe woorden soms onverwacht een beeld vinden.
Waarin ze zich herkennen.
Alsof ze zich onbegrepen voelden.

Zonder.
                

 

316435 

 

11-05-17

maanmoe

 Afbeeldingsresultaat voor maan

Het was lange tijd stil. Dunne nevels maakten zich voorzichtig
uit de struiken los en slingerden langzaam tussen de bomen
door het bos in.

'Ik word wel eens moe van mijzelf,' zei de mier toen.
'Word jij dat nooit?'
'Maar waar word jij dan moe van?' vroeg de eekhoorn.
'Dat weet ik niet, ' zei de mier. 'Het is zo maar moe. In het algemeen.'
De eekhoorn had daar nog nooit van gehoord. Hij krabde achter zijn oor
en dacht na over zichzelf. En toen hij een hele tijd over zichzelf had nagedacht,
werd hij tot zijn verbazing ook moe van zichzelf. Het was een raar gevoel.
'Ja,' zei hij. 'Nu ben ik ook moe van mijzelf.'

De mier knikte.
Het was een warme avond. In de verte riep de uil iets naar beneden
en hoog in de lucht stond de maan, groot en rond.
De mier en de eekhoorn zwegen en rustten uit van zichzelf.
Af en toe zuchtten zij, fronsten hun wenkbrauwen en aten een paar beukenoten
en een kleine hap honing.
Pas heel laat, toen de maan bijna al onderging, waren zij uitgerust en vielen zij in slaap.

Uit 'Misschien wisten zij alles' - pagina 354 - Toon Tellegen

                                              ...

 

Vandaag voel ik me een maanlandschap.
Wat vaag en vol kraters.
Het vuur geblust.

Schaduw. Van enthousiasme.

Woorden als slakken.
Moe van de dagen.
Met een slakkengang.

Een gepensioneerde schildpad.


Misschien zit er nog te veel slaap
in mijn vingers.
En loopt mijn hoofd leeg.

Een lek in mijn gedachten.




PS.
Hoe zou Torfs zich voelen, vraag ik me af.
Vroeger legde hij een zouterige Tweet op elke slak die durfde te bewegen.
Hij zwijgt. Blijkbaar.

Na zijn zwanenzang.
Alhoewel hij mij niet meteen aan een zwaan doet denken.
En een zwaan niet aan hem.

Au contraire.



 316293

10-05-17

tot vervelens toe

 

 

En als mijn oor
doof zal zijn
van het luisteren
naar jou

mijn stem
schor als de zee
zal ruisen
van het schreeuwen

dan ga ik aan land
omgord me
met pen en papier
en zal je neerschrijven

met gemis en verlangen.

 

9 mei 2009

 

 

 

 

PS.
In die tijd woonde ik op zolder.
Dichtbij de bomen en de wolken.
Ik was ziek van verdriet.

Een monnik op cel. Een opa onder de pannen.

Maar het leven wacht niet.
Het laat je geen keuze.
Er is slechts één weg.

Naar morgen.

316189

09-05-17

een zeepbel tussen keuken en kunst

 

paula1a8be6ec-2f2d-11e7-a1b7-36a184138e1b.jpg

 

‘Zelfportret’, 1906, Paula Modersohn-Becker. © rr

We volgen de jonge Paula van Worpswede naar Parijs, waar ze zich in 1900 inschreef aan de Académie Colarossi. Daar mochten meisjes ook naar naaktmodel schilderen, al waren de lessen voor hen twee keer zo duur als voor jongens. Paula’s ruimdenkende ouders vonden het allemaal best, op voorwaarde dat ze voor haar huwelijk een tijdlang kooklessen nam.
Ook na haar trouwen zou ze nog geregeld haar toevlucht zoeken in de Franse hoofdstad. Na het huwelijk van Rilke met haar beste vriendin Clara Westhoff ging Paula scheep met de elf jaar oudere Otto Modersohn, die ze op haar dertigste in de steek zou laten. Hun verbintenis was geen succes:
‘In het huwelijk verdubbelt het gevoel onbegrepen te zijn. Want het hele leven vóór het huwelijk was een zoeken naar die ruimte van begrip. Is het niet beter zo, zonder die illusie, alleen met een grote, eenzame waarheid? Ik schrijf dit in mijn huishoudboekje, paaszondag 1902, in mijn keuken, terwijl ik een kalfsrollade aan het braden ben.’

Wie is Paula M. Becker? - Geen heilige, geen hoer. - Biografie.
Ze was de eerste vrouw die zichzelf naakt schilderde, toen ze zwanger was bovendien. De Franse schrijfster Marie Darrieussecq geraakte gefascineerd door het korte leven van Paula Modersohn-Becker.

Citaat uit: De Standaard der Letteren - 5 mei 2017

 

                                        ‘een zeepbel tussen twee eeuwen’.

 

Zelfs geen zeepbel en al evenmin een sneeuwvlok.
Neen, die schoonheid heb ik nooit bereikt.
Hooguit een komma. In een opstel. Op de houten banken.

En de meester die tevreden was.

Of soms die vlieger van gazettenpapier.
Gelijmd met een warme patat.
En gespannen over twee houten twijgjes.

Met een staart van bladeren. Aan elkaar geregen.

En je dan voelen als een vogel.
Neen, hoger ben ik nooit geraakt.
Tenzij in mijn nachtelijke dromen.

Toen ik rond de kerkentoren vloog. Nog voordat ik later groot geworden was...

 

 

PS.
Ach, we kunnen niet allemaal klaar staan om op de knop te drukken.
Of naar het Louvre stappen in het gezelschap van Beethoven.
De meesten van ons blijven steken in hun rol van vader en moeder.

En verduiveld dat is heel wat.

Behalve als je een emigrant bent. En verlangt naar dat Land van Woorden.
En
Het geluk van de Eenzaamheid. CP.

 PS.
Achttien dagen na de geboorte van haar dochter stierf ze aan een embolie. Haar laatste woord was: ‘Schade.’ En jammer was het inderdaad, want daardoor werd Paula hooguit ‘een zeepbel tussen de twee eeuwen’.

Rilke schreef zijn ‘Requiem für eine Freundin’ voor deze vrouw, die vanaf het begin van haar artistieke carrière was tegengewerkt door haar familie, het noodlot en de dood. Ondanks alles wist de kunstenares toch een duizendtal doeken bij elkaar te schilderen, die later door de nazi’s werden ingedeeld bij de entartete Kunst.

07-05-17

de verwondering

 

 

 

 

Zopas intens genoten van Connie.
Bij haar kan dat makkelijk zonder lijf of leden.
Ik drink haar liever. Inhaleren ook.

Gulzig zelfs.

Ik savoureer haar hersenen. Pars pro toto.
Jawel, want dàt is voor mij haar lekkerste deel.
Haar woorden en zinnen. Volgepropt met gedachten.

En gutsend uitgegoten.

 

 

Als ik een woord zou moeten kiezen
uit de Dikke van Dale,
dan zou ik verwondering of ontroering nemen.

Denk ik.

En liefde dan, hoor ik je vragen.
Zij passeert enkel
via die andere, vermoed ik.

Geen liefde zonder verwondering.

En ontroering
die kan ook enkel groeien uit dat gevoel.
En dan heb ik het niet over verbazing of wat anders.


Bewondering kan tot liefde leiden.

Jawel, dat zou kunnen, meen ik.
Maar geen dankbaarheid of bewondering
zonder verwondering.

Daarin geloof ik.




PS.
Connie is een mens, maar ook een mes.
Ze snijdt langs twee kanten.
Ik denk dat het een kreng is. Dichtbij.

Maar wat verderaf of als schrijfster,
adoreer ik haar.
Nooit zegt ze zomaar wat.

Geen bladvulsel, geen ruis, geen beeldpollutie.

Zopas luisterde ik weer met verwondering
naar haar.
Ontroerd. En met een innige bewondering.

 
 

https://www.npo.nl/de-kerstverwondering/26-12-2016/KN_168...

 
www.npo.nl
Schrijver Connie Palmen groeide op in een katholiek nest in Brabant, maar brak met het geloof. Ondanks dat houdt ze nog steeds van God, ook al bestaat hij volgens ...

 

 

14:57 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook

het grote Nee

connie palmen

Images

 

 

Voor sommige mensen komt een dag waarop zij
het grote Ja of het grote Nee moeten zeggen.
Het blijkt meteen wie het Ja in zich gereed heeft,
en na het gezegd te hebben gaat hij

verder in eer en in vertrouwen op zichzelf.
Wie weigerde heeft geen berouw. Werd het hem weer gevraagd,
nogmaals zou hij nee zeggen. En toch richt dat nee
– het juiste – hem ten gronde voor heel zijn leven.

Uit 'Che fece…Il gran rifiuto’ - K.P. Kavafis

 

 

Ik ben een sommig mens.
Altijd moeilijk gehad met ja en neen.
Vooral neen lag ongemakkelijk op mijn lippen.

Ik voelde immers zelf de pijn van dat onbarmhartige woord.

Ik kwetste dan die andere
maar impliciet eveneens mezelf.
In feite wees ik af wie ik was.

Slechts een kleine ja. Te laf voor dat Grote Nee.

 

 

PS.
Nog elke dag doorkruisen ze mijn leven.
De twijfel werd niet kleiner.
En mijn neen bleef een slaafse ja.

Zo leefde ik het leven van een ander.

En bleef die dromerige nee
een klungelaar.
Hij geraakte niet verder dan wat gemis en verlangen.


 

https://www.youtube.com/watch?v=f22mLKWZNzk

 
 
www.youtube.com
Bru∙Taal is een fonkelnieuw literatuurfestival dat meteen groots inzet met klinkende namen van elders en bij ons. Eén van hen is Connie Palmen, die wij bij h...

 

 

 315861

 

 

10:02 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

06-05-17

de Muze - pars pro toto

 

‘Dit is een foto van Maria Benz, beter bekend onder haar artiestennaam Nusch, de vrouw van schrijver Paul Éluard. Een heel mooie vrouw, muze van velen. Ze was onder meer model voor Picasso. Ze komt uit Mulhouse maar verhuisde naar Parijs, waar ze tot een befaamde artistieke kliek behoorde in het interbellum: een tijdperk waarin je als vrouw performer, acrobate en model kon zijn.
De groep artiesten vertegenwoordigde een nieuwe wereld na de Eerste Wereldoorlog. Vooral de vrouwen waren vrijgevochten, dat voel je aan de manier waarop ze geportretteerd werden en zich lieten portretteren. Vrouwen hadden een onwaarschijnlijke 19de eeuw achter de rug, met als dieptepunt de victoriaanse periode.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog namen ze aan het thuisfront noodgedwongen de maatschappij over en daarna wilden ze die verworven positie natuurlijk niet meer afstaan. Ze knipten hun haren af, begonnen broeken te dragen, rookten én hadden meerdere minnaars. Het was de periode van Kiki De Montparnasse en Josephine Baker.
Deze foto is een pars pro toto. Ik hou van alle beelden die uit deze artistieke vriendenclub zijn ontsproten. De esthetiek vind ik erg mooi, omdat ze zo vrij is. Het is een vrouwenlichaam dat gezien wil worden.’

Man Ray - ‘Nusch Éluard’ (1937)

Elke zaterdag toont iemand ons zijn favoriete beeld: het schilderij dat altijd opnieuw beroert, troost of inspireert.
Vandaag: Frank Vercruyssen
Uit De Standaard - - 6 mei 2017

                                                                  ...

 

Ik kijk naar haar pars pro toto.
Alsof ze niet meer is.
Dan twee blote borsten.

Ze doen me denken aan Vlaanderen.
Le plat pays qui est le mien.
Waar de wind waait waar hij wil.

De erosie van een tijd. Herleid tot de bevrijding.
Van het naakt. Het feminiene bloot.
En Kunst de Redder in nood.

Van Troost door Schoonheid.


 

 PS.
‘Zowel filosofisch als sociaal vind ik dit een bijzondere periode. De beelden uit die tijd staan voor alles wat Frankrijk mooi maakt. Kunstenaars verbeeldden in hun werk een geluk van vrij zijn in liefde en in politiek. Het geluk van de sensualiteit, de revolutie en het vrijgevochten leven.’

Frank Vercruyssen

PS.
Zelfs na WO II, in mijn tijd, was bloot verboden. In werkelijkheid en gedachten.
Zwaarder zonde bestond er niet.
Zelfs niet in begeerte. Die was geplaveid met zondigheid en was een autostrade naar de Hel.

Het menselijk Lichaam was een Tempel voor de reine Ziel.
En God die alles zag.
Big Brother avant la lettre.

Mijn enige redding was 'Le Petit Larousse illustré'
Na de roze bladen kwamen de Arts en Sciences.
Waar ik me kon laven aan de Kunst.

Les nus perdus.

En de volgende ochtend kon ik mij weer reinigen op mijn knieën in de biechtstoel.

Ik moet bekennen dat ik gans mijn leven een zondaar was.
Vooral in begeerte en gedachten. Dagelijks gebukt onder de lusten en de lasten.

Van de Pars pro Toto. En van de Dingen die (nooit) voorbijgaan.

 

315764

 

05-05-17

duidelijk en toch onbegrijpelijk

 

 

‘Pruis kijkt in haar werk op veel manieren. Haar oog is scherp, haar hand streelt zacht.
Ze toont, zegt hoe het zit, maar legt niet uit. Iets kan duidelijk zijn en toch onbegrijpelijk blijven,
zegt iemand over poëzie in Zachte riten. Het geldt evengoed voor de boeken van Marja Pruis.’


De Standaard der Letteren - Vicky Vanhoutte
vrijdag 5 mei 2017

                                                                   ...

                             Iets kan duidelijk zijn en toch onbegrijpelijk blijven.

Zo lees ik poëzie het liefst.
Met ruimte voor de lezer.
Helder als ziek glas en met een hemel van verbeelding.

Er staat nooit wat er staat. Geschreven.

Zie de cover. Ruik eraan.
Geurt de jurk naar papier of is hij van linnen.
Zou het een baljurk zijn of een kunstwerk.

Ik kleed haar aan. Met een vrouw.

Een meisje nog. Van veertig.
Gehavend. En dikwijls onterecht ontkleed.
Zonder verlangen.

En dat is dodelijk. En niet onduidelijk.
Voor wie haar leest.
Met gemis.

En hunker. Naar de Zachte rituelen van een lichaam.




21:30 Gepost in Dagboek | Tags: marja pruis | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

Schrijven is altijd een beetje liegen

Wanneer ben je echt? Als je klaarkomt?

Lang geleden schreef je me dat je de enige wil zijn. Mijn vriendin komt daar nog weleens op terug. Jouw Zeeuw trok verder. Jij was even de enige. Dat is het punt, je wil de enige zijn en dat moet voortduren. Voor altijd de enige.

Een vriendin legde eens haar hoofd op mijn borst en zei: ‘Dit plekje is van mij.’

Ze was toen nog mijn minnares trouwens.

‘Ja,’ zei ik, ‘dat plekje is van jou.’

Loog ik toen ik dat zei? Was ik onecht?

Welk plekje wil je dat van jou is? Het mag ook een boek zijn of een gedicht of een zin.

Of helemaal niets.

Je begrijpt dat ik voor je navel zal kiezen. Maar niet voor de eeuwigheid. Vooralsnog voor zes maanden.

 

Liefs

Arnon

Uit De Standaard der Letteren - vrijdag 5 mei 2017
Arnon Grunberg Charlotte Van den Broeck -  Elke week schrijven de Nederlandse auteur Arnon Grunberg  en de Vlaamse dichter
Charlotte Van den Broeck elkaar een brief. 

                                                                    ***

 

Het is al laat in de ochtend, maar ik kan de slaap niet uit m'n ogen wrijven.
Dit is een metafoor, maar ook niet.
Ik wijt het aan de twee cataractoperaties die ik verleden jaar moest ondergaan.

Vanaf de eerste consultatie had ik geen vertrouwen in de arts
die mijn lenzen zou vervangen. Mijn intuïtie heeft niet veel nodig.
De discobar waarin ik terecht kwam bij de eerste operatie en de niet gestelde vraag:
of ik nog pijn had.

De eerste de beste tandarts doet beter.

Maar nu is het vrijdag en we zijn een jaar later.
Ik las, na nogmaals in mijn ogen te wrijven, wat ik niet meer mag, De Standaard der Letteren.
Zo word ik altijd een beetje schrijver. 

In mijn gemis en verlangen.

 

PS.
Over de dag van gisteren naar 'A' en de Schilder?
Da's voor later. Ik moet eerst mijn woorden nog laten wakker worden.
Ze groeien ondertussen.

Een kleine zwangerschap lang.

                                                  .............

 

Liegen is onecht en erg, daar ben ik stellig in. Al vind ik dat waarschijnlijk alleen maar, omdat het een van de weinige dingen is waarin mijn moeder echt streng is geweest. Als je iets al sinds je kindertijd gelooft, ontstaat al snel het gevoel dat het bij jezelf hoort. Ik vind het vreselijk als mensen tegen me liegen. Maar misschien vind ik het alleen maar vreselijk, omdat ik er zelf niet toe in staat ben. Ik krijg er een soort kramp van in mijn organen.

Wanneer ben je echt, vraag je? Zo veel mogelijk. In mijn werk het vaakst.

De Charlotte van vijftien is een ander dan die van nu. Ze zijn allebei even echt, maar ze hebben een ander idee van wat ‘echt’ betekent, denk ik. Hoe was de Arnon van vijftien?

Je hebt nog steeds iets jongensachtigs, dus ik beeld me in dat hij op je huidige jij lijkt, maar dan zonder pak.

Een navel voor zes maanden. Dat is minder lang dan een kind met een navel verbonden is, dat lijkt me een redelijke afspraak. Mijn navel voor zes maanden met mogelijkheid tot verlenging. En deze brieven.

 

Liefs,

Charlotte

 

315658