31-05-17

nieuwe versie

 

spat ik als verf uiteen op de rozelaars
ben ik de barst waardoor het licht naar binnenvalt
word ik de maan die slaapt voor het raam

of val ik uiteen

scherven van wie ik ooit wilde zijn
maar nooit
lijmde tot wie ik was

die andere ik keek steeds toe als een gast.

Post een commentaar