27-05-17

van iemand tot niemand

bernard dewulf
TV Tropes

En zo dus krimp ik, terwijl ik nu uit de vrouw kijk naar haar Bruce – in wiens achternaam niet toevallig ‘prins’ klinkt – langzaam ineen van mijn kamerbrede schouders tot een lullig piemeltje.

Aan het einde van de documentaire ben ik niemand meer. Maar alleen de woonkamer ziet het.

Ik bedoel het haast letterlijk: ik ben zo iemand die in een kwestie van seconden van iemand tot niemand kan vergruizelen. In een fractie kan verschrompelen van een misschien verdienstelijk bestaan tot zijn nietigheid. Van zijn hoogmoed tot zijn val. Van zijn hier tot zijn nergens. Van zijn ooit in enkele seconden tot zijn nooit.

Ongetwijfeld hebben psychiaters daar een woord voor. De dieploodmens, ik zeg maar wat.

Want dat is het, ik ben mijn eigen dieplood. Iets bedient het in mijn innerlijke ravijn. Als een jojo.

En nooit heb ik het anders geweten. Ik kon al sterven in de kleuterklas. En hoe warm ik ook ben opgevoed, er is iets tevergeefs aan. Men is zijn eigen dieplood of men is het niet.

Uit Het Weekblad van De Standaard - Si & la - Bernard Dewulf
27 mei 2017

                                              ...

De buren slapen nog. De mussen niet.
De hemel is al blauw. De lucht nog fris.
Ik lees mijn eigen nietigheid. In de Krant.

Geschreven door een ander.

Hij kent me niet. Hij kent me beter
dan ik soms wel wil.
Hij schrijft mij op.

Alsof ik in zijn hersenen woon.


Hij etaleert mijn onbenulligheid.
Mijn oud gemis, mijn vers verlangen.
Zonder dat hij mijn gedachten hoort.

Hij ontbloot mij zonder schroom.


Mijn krimpgedrag. Ik zeg maar wat.
Zoals een te heet gekookte was. Mijn rimpels.
Die ik al meedraag.
Van toen ik nog een baby was.

Morgen ben ik een ander.

                     ...



Straks ben ik een ander

Als zij mijn naam zingt.
Als geen ander.
Met een diminutiefje.

Dan klink ik als een klok.
Een deurbel.
Of een deuntje.

Een beetje ouderwets.
Een herfstblad in de lente.
Bijna klaar om van de boom te vallen.

Maar zolang zij zingt, blijf ik wel hangen.

                                           ...

 

PS.
Een na een kijk ik ze aan, de vrouw en de kamer. Maar geen van beide heeft iets gehoord. Onverstoorbaar kijken ze door.
En dan besef ik het: ik ben inderdaad verdwenen. Ergens in de schaduw op de bodem van het ravijn.
Nog één keer kijk ik ze aan. Dan, o toeval, heft de zanger een van zijn bekendste liedjes aan, ‘Dancing in the dark’. Een geweldig nummer.
Ergens beneden in the dark begin ik heftig mee te dansen. Morgen, denk ik, uit de diepte glurend naar de vrouw en de kamer, zal ik ze eens wat laten zien.
Uit Si & La - Bernard Dewulf

 

318064

Post een commentaar