25-05-17

een beetje gelukkig

 

"Het kapitalisme heeft goede kanten, maar ook een paar donkere," zegt Esfahani Smith.
"Het geluksstreven is er een van. Het illustreert de spirituele leegte van die ideologie.
Zij die het geluk nastreven blijken immers nogal eens degenen te zijn die nemen uit de samenleving,
terwijl mensen die betekenis in het vaandel dragen er ook iets aan teruggeven."

'... het moet gezegd dat mensen met een dienend beroep, zoals leraars en dokters extra veel betekenis putten uit hun job.'

"De kans dat je je op het einde van je leven zult afvragen of je gelukkig bent geweest
is kleiner dan dat je je zult afvragen of je een betekenisvol leven hebt geleid voor je verwanten en omgeving:
of je dingen gedaan hebt die een verschil hebben gemaakt en of je de wereld een klein beetje beter hebt achtergelaten dan je hem aantrof. Kortom of je een betekenisvol leven hebt geleid."

Citaat uit Boeken - De Morgen - woensdag 24 mei 2017
'De kracht van betekenis - Emily Esfahani'

                                           ...

En toch, en toch...
hoewel ik het eens ben met deze stelling,

heb ik het wat moeilijk met de tendens die ik de laatste jaren ontwaar.

Onder meer bij Dirk de Wachter
die pleit om te leren een beetje ongelukkig te zijn.

Terwijl er zoveel mensen moeten vechten
om een beetje gelukkig te kunnen zijn.


Ik vrees dat zij deze zachtaardige Profeet niet horen of zien.

Het is alsof ik terug gekatapulteerd word naar de vijftiger jaren.
Geluk wordt bijna een vies woord.
Zoiets als Geld. Maar dan voor de ascetische ziel.


Mijn jaren leerden mij
dat het goed luisteren is naar schone woorden.

En in stilte je eigen weg te vinden en te gaan.

In de jaren vijftig was La vie bijlange niet en rose.
Er was ook veel chagrin. En niet alleen d'amour.
En zij die preekten hoe het moest, hadden het veel beter dan hun gehoor.
Hun brave schrapen.


Ik vrees dat het niet veranderd is.

 

dirk de wachter

Foto internet - ANP Archief


PS.
Schrijvers van NU vergeten dat er lezers zijn van TOEN.
Die het allemaal al eens hebben meegemaakt.
De Pastoors op de preekstoel met hun banvloeken en de Hel.
De Hemel leek ver weg. Voor hun brave zielen.

Maar wie leefde er in de grootste huizen?
Wie zat er aan de rijkste tafels?
En wie frequenteerden de Dienaren van de Heer?

En de kleine man hij zweeg. En knielde.
Want de Afgezant van God was machtig. En besliste
wie er later, als hij dood was, aan de Hemelpoort mocht aankloppen.

PS.
'Geld maakt niet gelukkig', is nog zo'n klassieker.
Het werd altijd als waarheid verkondigd door degenen die er geen tekort aan hadden.
Terwijl het mij zo gemakkelijk leek om hun leed te verhelpen.
Door hun ongeluk weg te schenken. En zo gelukkig te worden.

 

PS.
A People's History of the United States - Howard Zinn, is daar een voorbeeld van, denk ik.
De historie van de VS wordt meestal beschreven aan de hand van generaals en presidenten.
In zijn boek zet Howard Zinn de arbeiders, slaven, indianen en soldaten centraal.
Of hoe juist de underdogs Amerika groot hebben gemaakt.

Uit De Morgen

 

317828

Post een commentaar