21-05-17

het zwijgen van verf

 

GillesH0046-L03317607.jpg

               Piet Gilles (1908-1995)

Lot 227: PIET GILLES BELGIAN 1908-1995
Sold: Sotheby's  - November 28, 2005, 12:00 AM EST -Melbourne, Australia


Neen, ik kan niet zo mooi zwijgen
als een schilderij. Ik die slechts kan schilderen
-bijna schreef ik verven-
met het alphabet.

Als een zondagsschilder.

Niet één gestameld woord van mij
kan iets toevoegen aan een doek.
Achtergelaten door een penseel. Met liefde en ontroering.


Laat mij dus zwijgen over dingen waarover ik niet spreken kan.

Hier in huis hangt een tableau van Piet Gilles. Stil te wezen.
Hoevele malen bleef ik treuzelen voor de etalage van de antiquair.
Ik weet het niet.

Maar ik zie me daar nog staan. Verliefd.
Onwennig en onzeker. Zoals dat gaat in tijden van verwarring.
Ik kon er niet omheen op weg naar moeder.

Twee grote werken. Van 'n schilder wiens naam ik niet eens kende.
Wat totaal onbelangrijk was voor mij.
Ofschoon dat erg onbeleefd en niet attent is.

Maar zijn twee schilderijen stalen mijn liefde en verwondering.

Tot ik de knoop doorhakte en mijn stoute schoenen aantrok.
En de zaak binnenstapte.
Mijn twijfel voorkwam dat ik de twee schoonheden mocht meenemen.

Het ene was al verkocht. Het andere nog niet.


Ik zie mij samen met Mrs. Jones met moeite en voorzichtigheid
mijn schat ontvoeren.

Naar mijn kasteel. My humble stulpje.

Wellicht was het schilderij erg ontgoocheld
toen het mijn stenen plek leerde kennen.
Geen herenhuis. Met de luxe van ruimte, hoogte en breedte.

Misschien voelde ze (v) zich zelfs gevangen in een cel.
Het heeft haar zeker tijd gekost.
Om te wennen. Aan dit huis.

Maar ik denk, ik hoop, ach, ik weet het zeker
dat ze hier ondertussen gelukkig werd.
Onder mijn liefdevolle blikken.

Na zovele jaren. Nog elke dag.
Van zoveel verwondering en bewondering
mogen genieten.

Het doet wat met een schilderij. Daar ben ik zeker van.


 


PS.
Ondertussen kent ze mij.
Mijn doen en laten.
Mijn komen en gaan.

Mijn ochtend en mijn avond.
En ze blijft.
Zwijgen.
Ze begrijpt mijn dralen.


Ik kijk naar het doek als naar een vrouw.
Vandaar mijn voortdurende geslachtsverandering
inzake lidwoord in de tekst hierboven.


Helaas, heb ik geen foto van het schilderij.
1m70 - 1m20

 

19:53 Gepost in Dagboek | Tags: piet gilles | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

Post een commentaar