17-05-17

de eenzaamheid van de kenner

Afbeeldingsresultaat voor eenzaamheid


Foto van internet geplukt: onder afbeeldingen van de eenzaamheid.

De Amerikaanse romancier William Styron, bekend van Sophie's Choice, schreef eens dat lezen hèt middel is om de eenzaamheid op afstand te houden. Lange tijd kon ik me daar heel goed in vinden.
Een boek in je opnemen, al je levenservaring inzetten om de personages en handelingen voor je te zien, het opzuigen van de kennis van de schrijver: het zorgt voor gezelschap waarbij dat van familie en vrienden soms verbleekt. Zo kom je zaken tegen waarvan je lang dacht dat jij de enige was die ze waren opgevallen.
Al lezende ben je dus, om Paul Snoeck maar te parafraseren: nooit helemaal alleen en toch eenzaam.


Citaat uit 'De eenzaamheid van de kenner' - Ellen Deckwitz - De Morgen - 17 mei 2017


Misschien omdat ik geen kenner ben, schrok ik. Van het beeld.
Toen ik bij god Google eenzaamheid intikte,
kreeg ik, ongevraagd,
afbeeldingen van de eenzaamheid.


O, mijn God, dacht ik, als dit de solitude is,
laat mij dan volstrekt eenzaam zijn.
Van tafelkleed tot tafel. Van bloemenvaas tot venster.

Zo desolaat verlaten als een dame met pen en papier.

Maar vooral: laat mij dan brieven schrijven.
Desnoods aan iemand die ik niet ken.

Of als het kan aan Dinska Bronska.

 

 

PS.
"En omdat Kortweg gedurende zijn leven meer heeft gelezen dan God kan schrijven, is het een heerlijk labyrint vol literaire correlaties, geheime deuren achter boekenkasten en wenteltrappen geworden."
...
"En dat heeft iets prachtigs en tragisch. Wat moet het eenzaam zijn om zoveel te weten. Wat moet het soms eenzaam zijn, om Anton Korteweg te zijn. Maar anderzijds: wat een feest als je de kilometers die je door de wereldliteratuur maakte, op zo'n weergaloze manier kunt opschrijven als Korteweg deed. Eenzaamheid is nog nooit zo glorieus geweest: zowel voor de schrijver, als voor de lezer."

Ellen Deckwitz over 'Het oog van de dichter' Anton Korteweg.


316988

Commentaren

"Laat me dan brieven schrijven, desnoods aan iemand die ik niet ken"
Ik heb precies dezelfde drang : brieven schrijven. Stijlvol en gestyled. Mijn vulpennen liggen te wachten tezamen met de inktpatronen van koningsblauw tot smaragdgroen, zelfs neon pink. Maar dan, wie wil het überhaupt lezen, want zo'n interessante dingen heb ik niet te vertellen.
En de postbode komt ook niet meer elke dag de post verdelen. Als hij dan al komt, is het voor de enkele papieren factuur die elektronische weg nog niet heeft gevonden.
Hoeveel antwoordjes zal ik ontvangen wanneer ik een kleine advertentie plaats "pennevrienden" gezocht ?

Gepost door: Kris | 19-05-17

Reageren op dit commentaar

dag Kris,

het was rond de eeuwwisseling dat ik een zoekertje plaatste in 'Plus-Magazine'.
Onder de Rubriek: Pennenvrienden. Toen nog: Pennevrienden, denk ik.

Er vielen heel wat brieven in de bus. Van papier. Handgeschreven en met adres.
Dàt was schrikken.

Het waren allemaal dames. Behalve één man, die zich vergiste, denk ik.
Sommigen schreven mij meteen hun ganse leven.
Van altaar tot alleen.

Ik stopte vlug de briefwisseling. Onhoudbaar.

Zij gingen voor de inhoud en de schrijver.
Ik voor de woorden en de stijl.

We waren niet compatibel, vrees ik.

Gepost door: Uvi | 19-05-17

Reageren op dit commentaar

de tussen -n bestond toen inderdaad nog niet. Ik had zelf ook 3 pennevrienden : Ernst in Duitsland, Alain in Frankrijk en Teresa in Californië. Zalige tijd, nu ik daar zo over nadenk. Het jaar 1984 lag toen nog in de toekomst en ik herinner me dat we het gelijknamige boek van Orwell uitgebreid bediscussieerd hebben. O.a.

Gepost door: kris | 19-05-17

Reageren op dit commentaar

'zalig' is een heerlijk woord, Kris. Je hoeft dan nog niet 'heilig' te leven...

En mondiale woorden in A brave new world
zijn minder dichtbij dan een correspondente die mij tot twee brieven per dag stuurde.

Zalig is vooral synoniem van jong, vrees ik.


PS.
Mijn dagboek is min of meer een brief naar mezelf.
Schrijver en lezer.

Gisteren ging het in La Grande Librairie weer over de dwingende noodzaak van schrijven.
"Nulla dies sine linea".

Ik zou niet zonder kunnen.

Gepost door: Uvi | 19-05-17

Reageren op dit commentaar

Post een commentaar