13-05-17

‘Niet ernstig.’

Reginald Moreels, oorlogschirurg

‘Een kind van 16, kogel door de kop. En dat jonge hart dat maar blijft kloppen’

Reginald Moreels is net terug van een missie als oorlogschirurg in Mosul. De gruwel is met geen woorden te beschrijven. En toch praat hij. Al was het om de intolerantie aan het thuisfront te bezweren. ‘Haat ontmenselijkt. Het is een existentieel gevaar voor onze samenleving.’

moreelscb7d7a80-363d-11e7-810c-980aa031dc6c.jpg Jimmy Kets

Hij is kapot, zegt hij.

We zitten in een Oostendse brasserie, waar garnaalkroketten, ijscoupes en Leffes worden aangerukt. Een cadans van lichtvoetigheid, die rauw afsteekt bij wat er zich afspeelt op het netvlies van de man die tegenover me zit. Anderhalve dag geleden zat Reginald Moreels nog aan het front in het Iraakse Mosul. Het is onwezenlijk, voor mij, al helemaal voor hem.

Hij zit wat in elkaar gedoken op de bank, het hoofd diep tussen de schouders. Zijn donkerblauwe regenjas zal hij twee uur lang aanhouden. De cola op tafel blijft nagenoeg onaangeroerd. Hij overschouwt de zaak, de blik gericht op een punt ergens in de verte. Wanneer plots glas rinkelt en een man flauwvalt bij een tafeltje wat verderop, veert hij recht. ‘Het is niets’, zegt hij dan. ‘Niet ernstig.’

Hij verkiest de stilte, maar hij wil ook praten, getuigen over wat hij heeft gezien. Na een bewogen leven als chirurg, medeoprichter van Artsen Zonder Grenzen België en minister van Ontwikkelingssamenwerking koos Reginald Moreels (67) als epiloog opnieuw voor de hardst mogelijke opdracht: humanitair chirurg in conflictgebieden. Hij is net terug van een missie van zeven weken in het door IS bezette Mosul. In juli vertrekt hij voor een zending naar Jemen.

Citaat uit Het Weekblad van De Standaard - 13 mei 2017


                                                         ...



                   Ik heb het interview niet helemaal uitgelezen. Ik kon niet.
                   En wilde mezelf beschermen.
                   Tegen straks.

                   Ik mag en moet immers hier nog verder leven.



PS.
Hoe zou ik anders nog één woord kunnen schrijven.
Ik wil nog kunnen genieten. Van Schoonheid.
Anders heeft dit oude lichaam en leven geen enkele zin meer.

Vandaag moet ik weer leren vergeten wat ik las.
Wie ik ben en was.
Nog even.

Geef mij een schuilkelder.




316555

 

 

Post een commentaar