11-05-17

maanmoe

 Afbeeldingsresultaat voor maan

Het was lange tijd stil. Dunne nevels maakten zich voorzichtig
uit de struiken los en slingerden langzaam tussen de bomen
door het bos in.

'Ik word wel eens moe van mijzelf,' zei de mier toen.
'Word jij dat nooit?'
'Maar waar word jij dan moe van?' vroeg de eekhoorn.
'Dat weet ik niet, ' zei de mier. 'Het is zo maar moe. In het algemeen.'
De eekhoorn had daar nog nooit van gehoord. Hij krabde achter zijn oor
en dacht na over zichzelf. En toen hij een hele tijd over zichzelf had nagedacht,
werd hij tot zijn verbazing ook moe van zichzelf. Het was een raar gevoel.
'Ja,' zei hij. 'Nu ben ik ook moe van mijzelf.'

De mier knikte.
Het was een warme avond. In de verte riep de uil iets naar beneden
en hoog in de lucht stond de maan, groot en rond.
De mier en de eekhoorn zwegen en rustten uit van zichzelf.
Af en toe zuchtten zij, fronsten hun wenkbrauwen en aten een paar beukenoten
en een kleine hap honing.
Pas heel laat, toen de maan bijna al onderging, waren zij uitgerust en vielen zij in slaap.

Uit 'Misschien wisten zij alles' - pagina 354 - Toon Tellegen

                                              ...

 

Vandaag voel ik me een maanlandschap.
Wat vaag en vol kraters.
Het vuur geblust.

Schaduw. Van enthousiasme.

Woorden als slakken.
Moe van de dagen.
Met een slakkengang.

Een gepensioneerde schildpad.


Misschien zit er nog te veel slaap
in mijn vingers.
En loopt mijn hoofd leeg.

Een lek in mijn gedachten.




PS.
Hoe zou Torfs zich voelen, vraag ik me af.
Vroeger legde hij een zouterige Tweet op elke slak die durfde te bewegen.
Hij zwijgt. Blijkbaar.

Na zijn zwanenzang.
Alhoewel hij mij niet meteen aan een zwaan doet denken.
En een zwaan niet aan hem.

Au contraire.



 316293

Post een commentaar