07-05-17

de verwondering

 

 

 

 

Zopas intens genoten van Connie.
Bij haar kan dat makkelijk zonder lijf of leden.
Ik drink haar liever. Inhaleren ook.

Gulzig zelfs.

Ik savoureer haar hersenen. Pars pro toto.
Jawel, want dàt is voor mij haar lekkerste deel.
Haar woorden en zinnen. Volgepropt met gedachten.

En gutsend uitgegoten.

 

 

Als ik een woord zou moeten kiezen
uit de Dikke van Dale,
dan zou ik verwondering of ontroering nemen.

Denk ik.

En liefde dan, hoor ik je vragen.
Zij passeert enkel
via die andere, vermoed ik.

Geen liefde zonder verwondering.

En ontroering
die kan ook enkel groeien uit dat gevoel.
En dan heb ik het niet over verbazing of wat anders.


Bewondering kan tot liefde leiden.

Jawel, dat zou kunnen, meen ik.
Maar geen dankbaarheid of bewondering
zonder verwondering.

Daarin geloof ik.




PS.
Connie is een mens, maar ook een mes.
Ze snijdt langs twee kanten.
Ik denk dat het een kreng is. Dichtbij.

Maar wat verderaf of als schrijfster,
adoreer ik haar.
Nooit zegt ze zomaar wat.

Geen bladvulsel, geen ruis, geen beeldpollutie.

Zopas luisterde ik weer met verwondering
naar haar.
Ontroerd. En met een innige bewondering.

 
 

https://www.npo.nl/de-kerstverwondering/26-12-2016/KN_168...

 
www.npo.nl
Schrijver Connie Palmen groeide op in een katholiek nest in Brabant, maar brak met het geloof. Ondanks dat houdt ze nog steeds van God, ook al bestaat hij volgens ...

 

 

14:57 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook

Commentaren

t

Gepost door: T | 09-05-17

Reageren op dit commentaar

Post een commentaar