05-05-17

Schrijven is altijd een beetje liegen

Wanneer ben je echt? Als je klaarkomt?

Lang geleden schreef je me dat je de enige wil zijn. Mijn vriendin komt daar nog weleens op terug. Jouw Zeeuw trok verder. Jij was even de enige. Dat is het punt, je wil de enige zijn en dat moet voortduren. Voor altijd de enige.

Een vriendin legde eens haar hoofd op mijn borst en zei: ‘Dit plekje is van mij.’

Ze was toen nog mijn minnares trouwens.

‘Ja,’ zei ik, ‘dat plekje is van jou.’

Loog ik toen ik dat zei? Was ik onecht?

Welk plekje wil je dat van jou is? Het mag ook een boek zijn of een gedicht of een zin.

Of helemaal niets.

Je begrijpt dat ik voor je navel zal kiezen. Maar niet voor de eeuwigheid. Vooralsnog voor zes maanden.

 

Liefs

Arnon

Uit De Standaard der Letteren - vrijdag 5 mei 2017
Arnon Grunberg Charlotte Van den Broeck -  Elke week schrijven de Nederlandse auteur Arnon Grunberg  en de Vlaamse dichter
Charlotte Van den Broeck elkaar een brief. 

                                                                    ***

 

Het is al laat in de ochtend, maar ik kan de slaap niet uit m'n ogen wrijven.
Dit is een metafoor, maar ook niet.
Ik wijt het aan de twee cataractoperaties die ik verleden jaar moest ondergaan.

Vanaf de eerste consultatie had ik geen vertrouwen in de arts
die mijn lenzen zou vervangen. Mijn intuïtie heeft niet veel nodig.
De discobar waarin ik terecht kwam bij de eerste operatie en de niet gestelde vraag:
of ik nog pijn had.

De eerste de beste tandarts doet beter.

Maar nu is het vrijdag en we zijn een jaar later.
Ik las, na nogmaals in mijn ogen te wrijven, wat ik niet meer mag, De Standaard der Letteren.
Zo word ik altijd een beetje schrijver. 

In mijn gemis en verlangen.

 

PS.
Over de dag van gisteren naar 'A' en de Schilder?
Da's voor later. Ik moet eerst mijn woorden nog laten wakker worden.
Ze groeien ondertussen.

Een kleine zwangerschap lang.

                                                  .............

 

Liegen is onecht en erg, daar ben ik stellig in. Al vind ik dat waarschijnlijk alleen maar, omdat het een van de weinige dingen is waarin mijn moeder echt streng is geweest. Als je iets al sinds je kindertijd gelooft, ontstaat al snel het gevoel dat het bij jezelf hoort. Ik vind het vreselijk als mensen tegen me liegen. Maar misschien vind ik het alleen maar vreselijk, omdat ik er zelf niet toe in staat ben. Ik krijg er een soort kramp van in mijn organen.

Wanneer ben je echt, vraag je? Zo veel mogelijk. In mijn werk het vaakst.

De Charlotte van vijftien is een ander dan die van nu. Ze zijn allebei even echt, maar ze hebben een ander idee van wat ‘echt’ betekent, denk ik. Hoe was de Arnon van vijftien?

Je hebt nog steeds iets jongensachtigs, dus ik beeld me in dat hij op je huidige jij lijkt, maar dan zonder pak.

Een navel voor zes maanden. Dat is minder lang dan een kind met een navel verbonden is, dat lijkt me een redelijke afspraak. Mijn navel voor zes maanden met mogelijkheid tot verlenging. En deze brieven.

 

Liefs,

Charlotte

 

315658

 

De commentaren zijn gesloten.