05-05-17

duidelijk en toch onbegrijpelijk

 

 

‘Pruis kijkt in haar werk op veel manieren. Haar oog is scherp, haar hand streelt zacht.
Ze toont, zegt hoe het zit, maar legt niet uit. Iets kan duidelijk zijn en toch onbegrijpelijk blijven,
zegt iemand over poëzie in Zachte riten. Het geldt evengoed voor de boeken van Marja Pruis.’


De Standaard der Letteren - Vicky Vanhoutte
vrijdag 5 mei 2017

                                                                   ...

                             Iets kan duidelijk zijn en toch onbegrijpelijk blijven.

Zo lees ik poëzie het liefst.
Met ruimte voor de lezer.
Helder als ziek glas en met een hemel van verbeelding.

Er staat nooit wat er staat. Geschreven.

Zie de cover. Ruik eraan.
Geurt de jurk naar papier of is hij van linnen.
Zou het een baljurk zijn of een kunstwerk.

Ik kleed haar aan. Met een vrouw.

Een meisje nog. Van veertig.
Gehavend. En dikwijls onterecht ontkleed.
Zonder verlangen.

En dat is dodelijk. En niet onduidelijk.
Voor wie haar leest.
Met gemis.

En hunker. Naar de Zachte rituelen van een lichaam.




21:30 Gepost in Dagboek | Tags: marja pruis | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.