21-04-17

schrijven kan iedereen

Afbeeldingsresultaat voor aap noot mies

Ik kom uit een streng arbeidersmilieu in een migrantenwijk. Wat ik toen niet besefte omdat ik te jong was, is dat men iets vond van mij: ik was een straatjongen. Lezen was niet vanzelfsprekend bij ons thuis, we hadden geen boeken, mijn moeder had alleen de lagere school afgemaakt.
Toen ik vijftien was, schreef ik verhalen, die ik op een keer met veel schroom, toen alle andere leerlingen de klas uit waren, aan mijn docent Nederlands gaf om zijn mening te vragen. Hij propte ze afwezig in zijn tas en kwam er niet meer op terug. Toen ik hem ernaar vroeg zei hij:
“Weet je, Alex, schrijven kan iedereen.” Dat ben ik nooit vergeten. Je moet blijven vechten, tot die naamloze men ziet wat je eigenlijk bedoelt. Maar dat is een bijzonder lange weg.’

Uit : Schrijver  Alex Boogers - ‘De literatuur is niet uit steen gehouwen’
De Standaard der Letteren - 21 april 2017

                                                               ***

“Weet je, Alex, schrijven kan iedereen.”


Schrijven heeft vele namen.
Aap - noot en mies...
ooit waren het slechts woorden

die ik op een lei kraste.

Alsof ik letters uit mijn vingers kapte.
Zonder dat ze een beeld werden
dat ik zag.

Het was eerder schoonschrift.
Een vak om punten te krijgen.
Nog geen schrijven. Metaforen groeiden slechts later.

In mijn vingers.

Toen beelden barsten kregen.
Door mijn opengebroken verbeelding.
Die inbrak. In de zinnen.

En er meer stond dan wat de schrijver schreef.

 


PS.
Leraar zijn is meer dan een vak. Het is een roeping.
Zo zie ik dat nog ouderwets.
Hoe kan je een jongen zo kapot maken.

En toch. Zie desondanks werd hij een schrijver. Of juist dankzij?



314124


20-04-17

In de stilte van het wit

 

 

Mierle Laderman Ukeles poetst, als performance, het Wadsworth Atheneum Museum or Art, 1973 - Rekto Verso

Een poets bakken - opgepast dit is een performance.

 

                                                       ***

 

In de stilte van het wit.

Introïtus.
Telkens ik dit wit betreed, binnentreed,
beken ik schuld. En vraag vergiffenis.
Kyrie eleison.

Aan de god van het wit.

Het wit is het ongeschreven Woord.
Meedogend en lankmoedig.Bijna onverschillig.
Of misschien zelfs hautain onaantastbaar.


Het staat boven schrijver. En lezer.

Op de trappen van vergelijking.
De overtreffende leegte. En schuldig betreden.
Door elke voorbijganger.

Even. Voor hij gewist wordt. Door de tijd.

 



PS.
Performance. Is het een ode aan de poetsvrouw. Dan juich ik haar toe.
Maar ik vrees dat de betekenis dieper onder het stof ligt.
Tussen de mosselpot en het urinoir.

Exclusief voor ruimdenkende toeschouwers.
Met een bevrijde visie. Voorbij de horizon.
Van benepen kijkers.




313988

 

 

19-04-17

tussen droom en daad

New Brighton, Engeland, 1985. Martin Parr/magnum photos

Uit: De Standaard der Letteren - 14 april 2017

                                            ...

Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren,
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

Uit Het huwelijk - Willem Elsschot

 

Tussen droom en daad

 

Daar zaten we dan samen
met de muren
het geduldige behang

en mijn gelakte nagels

peper en zout
uit onze herinneringen
op te halen

en hoe het stilaan smaakloos was geworden

het consumeren
van elkaar
en van de dagen

vooral het bed en de praktische bezwaren.

 

 



PS.
Zou deze foto geënsceneerd zijn, vraag ik me af.
Of toont hij werkelijk spontaan de troosteloosheid van hun bestaan.
Eén plus één is geen.

 

 

 

 

schrijven is altijd een beetje twijfelen

 

Foto uit De Standaard der Letteren - 20 januari 2017

 

De trein is altijd een beetje reizen.

 

 

Schrijven is altijd een beetje twijfelen.
Zit ik op het juiste spoor.
En hoe zullen mijn woorden aankomen.

Herman de Coninck keek zijn woorden achterna
om te zien
of ze onderweg niet van betekenis veranderden.

Schrijver en lezer, het zijn niet altijd communicerende vaten.

Zonder mimiek, zonder timbre,
staan de geschreven zinnen dikwijls onbeschermd.
Voor het oordeel van de lezer.

Die souverein en onfeilbaar
leest wat er niet staat.
Hij herschrijft elke zin.

Naar eigen godsvrucht en vermogen.




PS.
Lees maar er staat niet wat er staat. - Martinus Nijhoff.

Lire c'est écrire.

La naissance du lecteur doit se payer de la mort de l’auteur. - Roland Barthes.

De schrijver is dood. Leve de lezer.

 

 313808

 

18-04-17

Elle

foto van Tanja Smet.

 

.

 

Tanja Smet

https://www.facebook.com/profile.php?id=581304792

.

 

 

Ellezelles


Elle, ma belle

écrit des nuages
comme un peintre

qui manque des mots.

 

 

 

 

De plotse wonde

De kunst van kippenvel

Of het gevoel nu aan de verliezende dan wel de winnende hand is, het antwoord kan de kunsten in elk geval doen handenwringen. Bestaat er een andere publieke instelling die zich zo bekwaamd heeft in het gevoelsleven? Zelfs na de pisbak van Marcel Duchamp, het zwarte vierkant van Malevich of de 4’33” stilte van John Cage blijven we van kunst bovenal verhopen dat ze ons raakt, doet verstommen, de ziel wast of ons net in verwarring achterlaat.
Intellectuele bevrediging en vervreemding staan zeker hoog aangeschreven, en technische kunde dwingt tot diep respect, maar het zijn betraande ogen of kippenvel die wijzen op de ware esthetische ervaring. Dichter bij wat kunst kunst maakt, kunnen we niet komen. Dat is wat we zoeken in de cinema, de schouwburg, het museum, de muziekwinkel, de bookshop: een plotse wonde in onze alledaagse redelijkheid.

75_redactie_daniel_blake.jpg

 

Precies dat verhopen kunstenaars ook van al hun creaties: dat ze diep treffen. Als ze dat lukt, zijn ze onoverwinnelijk. Schept I, Daniel Blake van Ken Loach niet meer bewustzijn rond de afbraak van de verzorgingsstaat dan de hele vakbondsstrijd bij elkaar? En verzet Moonlight van Barry Jenkins op anderhalf uur niet meer bergen dan vele decennia gay en black activism?
Door tot het hart te spreken, kunnen kunstwerken ideologische egelstellingen doorprikken waar geen redelijk woord tegen bestand is. Waar geld het harnas van de goede huisvader staalt, kan kunst dat met één welgemikte prik weer doen smelten. Vier minuten Spiegel im Spiegel van Arvo Pärt, en onze goede huisvader wordt weer mens.

Klinkt dat al te romantisch? Sommigen zullen erop willen wijzen dat emotie ook gewoon een technisch fiche is. Hitchcock beheerste dat draaiboek als geen ander voor ‘angst’, terwijl tearjerkers de machinisten zijn van de goedkope ontroering. Adèle trilt een beetje met haar volle stem en vanzelf vloeit er water door de woestijn. Comedians droppen een grap over homo’s of gehandicapten en vanzelf rolt de lach door de zaal. Het is allemaal zo moeilijk niet, zullen sommigen aanstippen. Emotie is maakbaar. Ze duidt helemaal niet op hoge kunst, eerder zelfs op platte commercie. Gevoelens die worden losgewoeld door de cultuurindustrie zijn opium voor het volk. En zo, van Plato tot Adorno, hebben we snel affect fundamenteel leren wantrouwen. Ons kunstzinnige vocabularium telt daar ook een hele reeks termen voor: meligheid, sentimentaliteit, pathetiek, tranerigheid...
Hoe hartelozer de wereld wordt, des te zondiger wordt overgevoeligheid. Zeker als al die affecten de effecten zijn van een truc.


Uit Rekto Verso

http://www.rektoverso.be/

 
www.rektoverso.be
Deels is bewondering de verrukking of ontroering die je ervaart bij een voorstelling of een film, maar ook een bijzonder moment op een feest of familiegebeurtenis kan ...

                                                         ***

 

Als het wit
de pijn verdraagt van het zwart
die plotse wonde
in haar zwijgend blad

dan heeft het recht
op bestaan
en schrijft het
genezing tussen de regels

een weke plek in de eelt over de wereld.

 

 

 

17-04-17

gebladerde vogels

 

 

De bomen zijn terug.
Ik heb hun spraak gemist.

Enkele weken geleden
waren het nog vogels zonder veren.

Nu spreken ze weer de taal van de zee.

 

 

de mythe van de onbekende

 

gord0822ee37f5cce851a0ac2a37bd22f8ae.jpg

‘Ik vraag me oprecht af waarom mensen relaties aangaan met een liefdespartner. Zelf geloof ik dat we in een relatie stappen om onszelf steeds bevestigd te zien. Niet op een applausmanier, meer van: hé, je bent er. Je bestaat pas in de ogen van de ander. Volgens mij hebben mensen de fundamentele behoefte om dat te voelen. Maar er is natuurlijk ook het fysieke, altijd iemand kunnen vasthouden.’

‘En verliefdheid, tja, dat wordt in de westerse wereld beschouwd als zowat de enige geldige reden om een relatie aan te gaan. Zeg dat je niet verliefd bent, maar het gewoon chill vindt om met je geliefde te zijn, en je wordt bijna als een misdadiger bekeken. Terwijl dat idee van verliefdheid als basis voor een relatie vrij recent is. Bovendien is verliefdheid een eindig biologisch-chemisch proces.
Dus waarom zou je dan niet zeggen: ik hou gewoon heel erg van verliefd zijn, ik ben steeds een jaar met iemand samen en zodra de verliefdheid afneemt, trek ik naar iemand anders. Andere mensen voelen net de nood om een geschiedenis met iemand op te bouwen. Het zijn heel persoonlijke behoeftes, maar de maatschappij doet alsof iedereen dezelfde noden heeft.’

‘Ik merk wel, ook bij mijn vrienden, dat het klassieke ideale stappenplan – verliefd, samenwonen, kinderen en 50 jaar bij elkaar blijven – aan erosie onderhevig is. Logisch, want de omstandigheden veranderen. Vrouwen zijn minder financieel afhankelijk, er zijn veel meer manieren om mensen te leren kennen en we worden gezonder oud. Na je zestigste kan je nog een nieuw leven beginnen, met een nieuwe geliefde. Sociale, economische en politieke omstandigheden maken dat we langzaam de mythe van de liefde en de ene ware herschrijven.

Uit: Weekblad van de Standaard - 15 april 2017 -
Schrijfster Hanna Bervoets ontleedt uw waarden en normen - Interview

 

 

 313524

 

16-04-17

de assistente en de lichtman van de Maestro

 

Giovanni Mongiano - Volhardend acteur

Slechts twee voorkeurstemmen krijgen bij lokale verkiezingen, twintig exemplaren verkopen van je nieuwste dichtbundel, een concert spelen voor drie rijen: de vernedering van de desinteresse komt in vele vormen en kan vernietigend zijn. Je kunt dan gaan mokken of depressief worden, of je kunt het hoofd recht houden. Weinig artiesten houden het zo recht als de Italiaanse acteur Giovanni Mongiano (65).

Toen die vorige zaterdag zijn speelse monoloog Improvvisazioni di un attore che legge (Improvisaties van een acteur die leest) wilde brengen in het Teatro del Popolo in Gallarate, een kleine stad in Lombardije, bleek dat er wel erg weinig popolo in het teatro zat. Geen hond, meer bepaald.
‘Maestro, ik weet niet hoe ik het moet zeggen, maar de zaal is leeg’, kwam zijn assistente hem melden in zijn kleedkamer.

Ieder ander mens zou naar huis gegaan zijn. Niet Mongiano. ‘Lo spettacolo stasera si farà’, antwoordde hij, dat is Italiaans voor the show must go on. Helemáál leeg was de zaal trouwens niet. Zijn assistente was er en de lichtman. En de caissière, maar die ging al na 15 minuten naar buiten omdat ze een telefoontje kreeg. Ze keerde niet meer terug. Mongiano speelde zijn hele voorstelling, een uur en twintig minuten, en met verve. We weten dat dankzij zijn lichtman, die ontroerd was door het professionalisme van de acteur en een brief stuurde naar een lokale krant.

Toen de Corriere della Sera het nieuwtje oppikte, ging het opeens snel. Heel Italië is gecharmeerd door de houding van de acteur die het spektakel belangrijker vindt dan zijn ego.

...

Uit: Weekblad van de Standaard - 15 april 2017 -

 

Geen hond, meer bepaald.

 

Maar de dood was wel gekomen.
De Maestro keek haar vermanend in de ogen.
En ze lachte haar valse tanden bloot.

Zoveel leegte. Om zich heen. En ze genoot.

Alsof het leven uit de zaal gezogen was.
Maar zijn stem
en zijn geloof vulden de afwezigheid.

Met de zekerheid dat je elke dag zelf het theater maakt. Met of zonder popolo.

 



PS.
Een lege zaal en een leeg graf.
Pasen.
En dan volgt de triomf.
Hallelujah.

Maar mijn genegenheid gaat uit naar de assistente
en de lichtman.
Zij die je niet ziet. In de leegte. Of onder het applaus.




 

https://www.youtube.com/watch?v=jSQqbJPoSbw&index=4&a...

 
www.youtube.com
Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791) Zaide, Act 1 : Zaide' aria "Ruhe Sanft, Mein Holdes Leben" Lucia Popp, soprano

313407

 

15-04-17

the sound of silence

 

 

Stilte

Ik hou van haar

behalve als ze tussen ons zit
en de zetel breder wordt

van al ons zwijgen...

 

https://www.youtube.com/watch?v=VGEWQRL2sJk&list=RDVG...

 
www.youtube.com
LEONARD COHEN: A FINAL INTERVIEW | September 2016| David Remnick from The New Yorker - Duration: 19:47. Joao Miguel Figueiredo Silva 108,042 views

 

als de avond aarzelt

                   als de avond aarzelt

          is er een mooier moment dan avond
          om weemoed binnen te laten
          als een eenzame man

          die buiten voor het raam naar binnen staart

          een oud jongetje dat wacht op vroeger
          hoe het ooit was
          in de armen van een vrouw

          voor het later werd en koud.

 

 

PS.
Ik liet vrouwen achter. En ik werd verlaten.
Ach.

For the good times... zingt een dode crooner

je luistert hoe liefde zich herhaalt
hertaalt
in elke vrouw die je tegenkwam

hoe je telkens weer je ziel verloor
en dan je lichaam.

 

 

25-12-16

 

                                 ***

 

Iemand schreef mij: 'we hebben even geaarzeld'.

 

Aarzelen. Dat vind ik een mooi woord.
Ondanks de klagende aa.
Maar dat is misschien wel eigen aan twijfel.
De lichte pijn van onzekerheid. Een wak in het weten.

Het woordje even relativeert de weifeling.

Het was niet de verlamming van besluiteloosheid.
Waarin angst geslopen is. Voor de consequentie.
Maar eerder de luxe van een keuze. Zonder levensbedreiging.

Een briesje in de ochtend. Dat treuzelt op elke hoek van de straat.
Een rokje dat danst. Op de fiets. En wisselvallig waait.
Langs dijen en verbaasde gapers.


Zie, hoe één woord een galerij opent. Van vergezichten.

 

PS.
Dank voor deze gedachte.

Zonder interactie, sta ik nergens.
Een woord dat mij openbreekt.
Een heerlijke barst. Zonder kan ik niet.


There is a crack in everything. That's how the light gets in. Cohen.

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=-8lWST4idkQ

 
 
www.youtube.com
Perry Como singing for the good times with lyrics

 

 

 313222

14-04-17

la luna piena

foto van Pascal Cornet.

 

 

en ze verbeeldde zich dat ze de maan was
en dat Glen Miller a Moonlight Serenade voor haar schreef ...


 
 
www.youtube.com
The Glen Miller Story

 

 

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10212764882622704...

 

 

PS.
Inderdaad, één beeld zegt soms meer dan duizend woorden.
Dit is er één, meen ik.

Maar soms kunnen woorden je ook anders laten zien en luisteren.
Ik hoop dat die ene zin daar sterk genoeg voor is.

 

een verrukkelijke vergissing

 

 

La luna piena

had ik in gedachten
maar mijn vingers schreven

la più bella.

Een verrukkelijke vergissing
van hoofd en hart

zou dàt de liefde zijn?

 

 

313060

 

 

13-04-17

Créateur d'une nuit étoilée

 

 

Voor astronomen en astrologen
zijn sterren
wiskundige tekens. Galactische hiërogliefen.

Van gesternten en geboorten. Van toekomst en horoscopen.

Voor mij waren sterren verre wezens. En dat je een wens mocht doen.

Wanneer ze vielen.
Een staart van licht.

En of we nu sterrenstof zijn of een boeketje eencelligen,
ach, zijn het niet je gedachten
die bepalen of je God bent of niet.


Gisteren nog hoorde ik Sylvia vdH zeggen:
' een geluk dat alleen kunstenaars kennen: de vreugde van het scheppen'.
'God in het diepst van je gedachten.' - Willem Kloos.

In het diepst van je goddelijk verlangen. Die ene zaligmakende zijn
voor je geliefde. Die baadt door haar gemis.
Om tot bij je te geraken. En dan te sterven als een vlinder van papier...

Voor mij geen groter geluk dan scheppen. Op mijn niveau.

Een jongetje dat over het strand rent.
Naar de grote Plas.
Met zijn schupje en emmertje.

En het dan vullen met de zee.



https://www.canvas.be/video/literaire-meesters/reeks-een/...

 
Sylvia Vanden Heede is jeugdschrijfster en woont in Brugge. Op twintig jaar tijd schreef ze een indrukwekkende reeks aan kinder- en jeugdboeken bijeen, waaronder haar ...

de fabuleuze herinnering

Er zijn bladzijden bij die veeleer donker van toon zijn, waar de moedeloosheid van het verlies en het ­ouder worden haar overmant. Er zijn er ook die oplichten. Bij herinneringen aan de kleinkinderen, en aan de geboorte van haar oudste zoon. Na zijn plotselinge overlijden wilde ze – zo schrijft ze – een tijdlang niet meer leven. We wisten het. We zeiden vaak tegen haar: wij zijn er toch nog, wat wellicht niet het beste antwoord is dat je kunt geven aan iemand die rouwt, maar het was het beste dat wij konden verzinnen.

Het schrijven hielp haar. Dat noteert ze op zeker moment gelukkig ook: ze wil nog niet weg, want ze heeft nog zoveel te doen. Correctie: nog zoveel te schrijven. Ze vertrouwde al haar herinneringen, van kindsbeen af, aan het papier toe. In een ultieme poging om eeuwig te leven. Niet ‘to have been’ beangstigde haar, maar ‘not to have been’. Gek, want in ons leeft ze voort. En in dit stukje tekst, van haar dochter.

Uit de COLUMN - Herinneren

***
Ze waren verliefd, ze werden tragedie

Tussen passie en pijn loopt een verraderlijk dunne grens. Het literaire koppel Ted Hughes en Sylvia Plath liep er zeven huwelijksjaren lang op. Meer dan een halve eeuw na Plaths zelfmoord duiken nu vertrouwelijke brieven van haar op over hun tragische verhouding. Ze doen stof opwaaien dat nooit echt was gaan liggen.


Twee kinderen, een miskraam, overspel met een gemeenschappelijke vriendin en een nakende scheiding later, vergaste Plath zichzelf in 1963 in de oven van haar Londense appartement. Ze had nog melk en boterhammen klaargezet voor de kinderen, toen een en drie jaar oud.

Sindsdien loopt de teller: de complottheorieën, doctoraten, biografieën en andere secundaire literatuur over het koppel lopen stilaan in de duizenden. Want ondanks Plaths jarenlange worsteling met depressies kent niemand de precieze toedracht van haar dood, en evenmin de interne keuken van hun huwelijk.

‘Sylvia Plath is meer een personage dan een auteur. Alles is een aanleiding om haar verhaal te hervertellen' Sarah Churchewell   Amerikaans literatuurprofessor .

Uit De Standaard - 13 april 2017

 ...

Is wat ik hier neerschrijf feit of fictie.

Het heeft geen belang.
Ik ben immers Ted Hughes niet.

Neen, dit dagboek gaat enkel over schrijven.

Aan een leven dat ik niet leefde.
Maar waarin stukjes overblijven.
Van verlangen en gemis.

Dat echte bestaan van mij. Is te persoonlijk.

En niet interessant.
Maar dan nog.
Ik zou het camoufleren.

Want ik zou niet willen dat wie dan ook zou lezen
wat ik werkelijk denk, doe,
droom, verlang of mis.

Ik zou niemand willen pijn doen. Omdat ik niet anders kan.



PS.
Door deze conditio sine qua non, blijft alleen het schrijven over.
De verpakking.
Het pakje is leeg.

Spijtig.
Waarom?

Omdat ik niet heb geleefd?

Ik leefde zoals ik kon.


PS.
Ze vertrouwde al haar herinneringen, van kindsbeen af, aan het papier toe. In een ultieme poging om eeuwig te leven. Niet ‘to have been’ beangstigde haar, maar ‘not to have been’.
Veerle Beel.

Gek, eigenlijk. Eeuwig leven, na je dood. O, Jezus, ik ben God niet. Raar verlangen.
Hic et nunc, even een beetje eeuwig leven, in het verlangen van een geliefde.
Tja, dat zie ik wel zitten...

312914


12-04-17

de gesmoorde drift



De drift is het mooiste, dat vind ik ook, en het enige wat de twijfel die soms toeslaat, kan sussen. Het schrijven wordt in die momenten van drift onontkoombaar, noodzakelijk zelfs. Het is waarschijnlijk valse romantiek, maar uiteindelijk toch ook de adem die een tekst bestaansrecht geeft. In sommige periodes ben ik buiten adem, zoals nu een beetje. Dan is de middelmatigheid, waar ik bang voor ben, dat geef ik toe, een lijdzaam gevolg. Het helpt dan om, in plaats van meer te schrijven, leegte te maken. Tot ik het schrijven mis, wat vanzelf gebeurt. Dan komt ook de drang terug. Ik ben op mijn best als ik ergens gebrek aan heb, al zou ik dat liever anders willen.

Voor het eerst vorige week kon ik me voorstellen dat die drang zou kunnen uitblijven. Wie weet, misschien ben ik ooit wel uitgepraat en schrijf ik niets meer.

Uit een brief van Charlotte Van den Broeck - De Standaard der Letteren - 7 april 2017

Elke week schrijven de Nederlandse auteur Arnon Grunberg en de Vlaamse dichter Charlotte Van den Broeck elkaar een brief.

                                                     ...

 

Hoe schrijf ik leegte. Over mijn middelmatigheid.
Zodat het wit ogenschijnlijk primeert.
Drift. Ongeschreven tussen de regels.

Ik proef van Charlotte. Ze smaakt. Naar meer.

Soms geraak ik op drift.
Drijf ik weg van mezelf.
In een geul van gemis.

Hoe schrijf ik haar neer. De Muze.

Als een relikwie. Of een gemoedsaandoening.
Een soort ziekte.
Weemoed die droomt van Fernweh.

De pijn die lijdt aan verlangen.

De gloed van genot.
Dat nog nazindert.
In de trilling van een herinnering.

Die afdrijft als een losgeslagen souvenir.


 

PS.
Het is ochtend. En dan gebeurt het.
De drift van mijn vingers wordt wakker.
In tegenstelling tot de avond.
Dan gloeit het genot. In smeulend verlangen.




 312776

 

Encyclo - DRIFT

1) Aandrang 2) Aandrift 3) Aandrijvende kracht 4) Afdrijving 5) Afwijking van de koers 6) Begeerte 7) Bende 8) Bevlieging 9) Beweging 10) Beweging en stroming van water 11) Boosheid 12) Drang 13) Driftstroom 14) Gal 15) Gemoed 16) Gemoedsaandoening 17) Gemoedsgesteldheid 18) Gemoedsuiting 19) Genoegen 20) Genot 21) Gloed 22) Groep 23) Groep van die...
Gevonden op http://www.mijnwoordenboek.nl/puzzelwoordenboek/DRIFT/1


11-04-17

la luna piena

 

 

Terwijl hier de maan
vol als een cirkel
aan de hemel hangt

kijkt zij naar la luna piena

een navelstreng
tussen ginder en hier
ver en dichtbij

848 bloesemende kilometers verschil.

 




PS.
Een sms, de postduif van vandaag.
Licht als een zucht.
Snel als het licht.

Overbrugt maar behoudt ook de afstand.
Tijd wordt een fictief begrip.
Een onmeetbare gril.




312688

10-04-17

kiezen is verliezen

 

 

Er bestaan
zwevende kiezers,

zwevende vrouwen
en
zwevende mannen,

tot ze voor mekaar kiezen.

 

 

jij zal jouw weg gaan

 

 

Ik neem je mee,
dat schreef ze me nog.
Pal voor ze vertrok.

Naar de verte. Die je nooit bereikt.

Tenzij binnenin jezelf.
Waar afstand niet gebonden is
aan tijd of plaats.

Maar enkel aan verlangen. En gemis.

 

 



PS.
En ze stuurde mij
haar akte van geloof, hoop en liefde.
Onder de hoed van Raymond.
...

All busy in the sunlight.

There is a crack in everything
That's how the light gets in.
Cohen.


 

https://www.youtube.com/watch?v=dsMJ243v4l0

 
 
www.youtube.com
uit de cd 'ballades'

 312551

09-04-17

tu me manques

 

 

 

Mijn gemis bedelt
als een jonge ekster
met open bek en veel kabaal

ik voed haar

met wat scharrellicht
dat uit het venster valt
op een leeg gelezen dichter

en de gazet die lijdt onder haar bestaan.


***

 

 

Dans les films ou les romans, elle se délectait des scènes palpitantes, mais dans la vie réelle, elle les trouvait a la fois embarrassantes et déprimantes. Elle savait qu'en définitive, la réalité n'avait jamais l'intensité de la fiction et elle était heureuse qu'il en fut ainsi.

Barbara Pym - La Grande Librairie

 

 

 312474

 

08-04-17

Un instant perdu

...

Het verband is: het ogenblik. En het plezier.

Winnie leeft onvermoeibaar van avontuur naar avontuur, van tak naar blad naar honing. Brel zingt zich elke seconde de longen uit het wegterende lijf. Camus dan weer zoekt levenslang rusteloos naar zijn bestaansreden.

Alle drie leven ze heftig in het nu. Alle drie zijn ze wat Camus zou noemen ‘absurde helden’.

En van alle drie heeft Camus het het helderst verwoord. Piepjong al had hij het door. Toen schreef hij over het ogenblik. De mooiste ogenblikken, schreef hij, ‘hangen ergens in de eeuwigheid’.
Un instant suspendu dans l’éternité.

Het ogenblik als een hangmat in de bries van de eeuwigheid.

Uit: Si & La - Bernard Dewulf
Weekblad - De Standaard - 8 april 2017

                                                  ...

 

Ik heb er vele verloren.
Onderweg. Van ergens naar nergens.
En in de verte de horizon.

En wat er achter lag.

Ondertussen vergat ik ze.
Te koesteren. De ogenblikken.
Van het hier en nu.

Gemis is een bedrieglijk gat.

En verlangen een lenige leugen.
Die wanhoop wikkelt in vurige hoop.
En de verte verkoopt als een belofte.

Het land waar de eeuwige liefde woont.


             ...


PS.
Hun peilloze clair-obscur. Hun wanhopige hoop.
De schaterlach van hun afgrond.
De lichtheid van hun zwaarte. De kwinkslagen van hun tristesse.
De oogopslag van hun zinnelijkheid.

...

Dewulf is groot. Mijn held van woorden.
Hij schrijft mijn ogenblikken naar het geluk.
Ik proef het hier en nu.

Le petit déjeuner. De mon temps perdu.


 312363

07-04-17

de drift

Lieve Charlotte,

Je schrijft dat je in wat middelmatigheid vervalt en daarom liever breit dan schrijft. Bijna zou ik antwoorden dat het nu mijn beurt is om mij zorgen te maken. Maar breien is ook eerbiedwaardig.

Wim Brands, dichter en journalist, vertelde mij lang geleden dat hij Hugo Claus had geïnterviewd.
Claus schijnt gezegd te hebben: ‘Hoe meer je schrijft hoe groter de kans dat er goeds bij zit.’ Brands vond dat een sympathieke uitspraak, want gespeend van dat typisch Nederlandse calvinisme.

Ik denk ook dat veel schrijven goed is, omdat de dood ons op de hielen zit. Maar ook omdat schrijven tot schrijven leidt. Iedereen kan leren schrijven, maar de drift kun je niet leren. Ja, de drift, volgens mij is dat het woord. Schrijf alleen over wat jij urgent vindt, dan verdwijnt de middelmatigheid vanzelf.

Je vraagt wat mij aantrekt in geheimen. Het eerste antwoord dat mij te binnen schiet luidt dat zonder het vermoeden van geheimen er geen romankunst zou zijn. Verder lijken mij mensen wandelende geheimen. Wij hebben allemaal dubbellevens en als ik jouw geheimen niet wens te kennen, ben ik niet wezenlijk in jou geïnteresseerd. De waarheid zou best eens kunnen zijn dat jij geen geheimen hebt, dat wat ik aanzie voor jouw geheimen niets dan mijn eigen verbeeldingskracht is. Maar ook dat is literatuur.
...

Stukje uit een Brief van Arnon Grunberg
De Standaard der Letteren - vrijdag 7 april 2017



    Liefste lezer-es,

het enige wat mij drijft is de drift, vrees ik.

En niet alleen om te schrijven.
Des avonds als de weemoed komt die zelfs Elsschot niet kan verklaren,
sluipt hij nader. Tot onder mijn huid en gedachten.

Er rest mij dan slechts wat vel om de drift te verbergen.

Zoals welvoeglijke woorden. Aan de rand van de dag.
En de avond die geduldig wacht.
Als een open graf. Dat weet dat de dode zal komen.

Zo ook de drift.

Die van het schrijven.
Of van mijn masculiene hormonen,
mijn teder testosteron.

Misschien is het wel een opstoot van levensdrift.

Op drift geslagen.
Bij het horen van de oorlog.
Ginder ver nog, zoals het gerommel van de donder.

Die wij eerst horen. Vooraleer we de inslagen zien.Hier.

Ondertussen hamster ik geheimen.
Voor later.
Als het weer vrede is.

En ze uit de schuilkelder mogen.


Intussen groet ik u beheerst en discreet,



jouw pennenlikkende smokkelaar




 

 

PS.

06-04-17

Aprilmeisje

 

 
Aprilmeisje

 

Lente, schreef zij
in de lucht
en
zwaluwen nestelden zich
in haar haren

vingers vertakten tot
trossen seringen
en
een geduldige geur
dreef over

inktblauwe troost
voor een
uitgebloeide rijmelaar.

 

11-04-13

 

                                                  ...

 

 Puisqu'on est fou, puisqu'on est seul

Hoe ik mij leeg schrijf
avec l'encre de tes yeux
tot aan de afgrond
puisqu'on ne vivra jamais tous les deux

                         ...

Erg intrigerend. Verrassend. Knap.


Dit schreef ik bij Tom. Hij lijkt zijn weg kwijt te zijn.

https://ikhebjoulief.wordpress.com/2017/03/31/5433/

 

  

De val van Icaros


Jij bent mijn schoonste raadsel
mijn muzeliefje van april
met bloesem aan je hakken

maar ook takken van vertwijfeling

met je gespannen bogen
knoppen van hoop
en hunkering

gevallen met de vleugels van een gebroken herinnering.


               ...

 

PS.
VERTAKTE RAADSELS  -  Over poëzie & mysterie…

https://guidovanhercke.wordpress.com/

 

 

la vie en rosé

Rosé

Op een terras met een eindeloos uitzicht zat ik in de krant over uitzichtloze ellende te lezen. Naast me bestelde een man een fles rosé. Hij droeg een pinkring en glimlachte naar de Noordzee.

‘Gifgas-horror’, las hij plots hardop mee. Keek even naar de ­foto’s, liet toen zijn zonnebril weer zakken.
Goed dat ik ermee ben gestopt.’ Waarmee? ‘Met het nieuws. Al sinds 11 november.’ Trumpdag. Of de dag waarop hij vond dat het nieuws hem in het gezicht had uitgelachen. Hij kon de ontgoocheling niet langer aan, hij werd er een ‘kwade vent’ van. Ik knikte. Ontgoocheling kan razend maken. ‘Problemen wil ik oplossen’, zei hij. ‘En als ik dat niet kan, wil ik ze ook niet meer kennen.’ Als hij nu dus wegkijkt, dan uit te grote betrokkenheid. Machteloosheid kan nog razender maken.


Stukje uit De Standaard - 6 april 2017 - Guinevere Claeys

 

La vie en rosé.
Ik durf nog amper door de Krant bladeren.
Kijk door voorzichtige spleetjes onder m'n wimpers.

Op zoek naar wat roos nieuws. Onder de wolken van morgen.

Ik kweek eelt.
Voor eigen gebruik. Wat verdovende weelde.
Rond mijn angstige ziel.

Die in mij de weg is verloren. Verdwaald tussen het Nieuws.

 

 

 do 06/04/2017 - 07:17 Gianni Paelinck - De Redactie Vrt
Een oorlog tussen grootmachten Amerika en China wordt onvermijdelijk. Dat stelt docent internationale politiek Jonathan Holslag (VUB) in De Morgen, op enkele uren voor de ontmoeting tussen de Amerikaanse president Donald Trump en zijn Chinese collega Xi Jinping. Volgens Holslag volstaan "enkele flinke incidenten om een escalatie in gang te zetten".

 

PS.
En nu ga ik lang onder de douche het nieuws van me afspoelen.
Opdat ik nog een beetje kan genieten. Van mijn bewolkte dag. Sans rosé.
Maar in vrede.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=0feNVUwQA8U

 

312129

 

05-04-17

waar de tijd bleef stilstaan

 

 

Goed volk. Met Jeroen Meus.
Een kok die weet hoe televisie te maken.
Op een boerderij met vier broers. In Frans-Vlaanderen.

Waar de tijd bleef stilstaan. En de mensen ook.

Waar de kippen in het mooiste hok wonen.
En naar opera luisteren.
Rechtstreeks dat hebben ze liever. Dan uitgesteld.

Pure poëzie. In beelden. Het wonder van zien.





PS.
Dank u, Jeroen. Voor uw meesterschap.
Luisteren en zwijgen.
En nu en dan een woord.

Ik kan me inbeelden dat er heel wat gegniffeld wordt.
Bij deze beelden en boeren.
Met onbegrip en dedain.

Maar ik verkies uw gedicht boven vele nietszeggende bundels.




312048

 

11:00 Gepost in Dagboek | Tags: jeroen meus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

04-04-17

Et maintenant...

Wat betekent 2017? Wat betekent geschiedenis? Wat betekent jong of oud? Spiritualiteit en kwantummechanica roepen éénstemmig: Alles is NU.

Alles is NU.

Ik ben mijn eigen kind en mijn eigen kleinkind, en ik ben mijn vader en mijn grootvader

Wat een heerlijke gedachte. Het heden heeft een enorme kracht omdat het hier en nu allemaal gebeurt en het is ook precies hier dat we alles kunnen veranderen. Op ieder moment. Het centrale punt is wat jij denkt.

Ik ben altijd van dat idee doordrongen geweest. Om die reden was ik volgens mijn kinderpsychiater een oud kind dat op zijn oude dag een jonge bejaarde man zou zijn. Op de middelbare school zat ik in de pauzes liever in de lerarenkamer om de volwassen mannen en vrouwen uit te horen over hun relatieproblemen. En ik gaf hen nog advies ook. Was het omdat mijn moeder al haar persoonlijke problemen en verlangens met mij deelde, dat tijd voor mij niet bestond?

Uit : COLUMN - Leeftijdloos
De Standaard - 4 april 2017

 

Et maintenant, que vais-je faire
De tout ce temps que sera ma vie
De tous ces gens qui m'indiffèrent
Maintenant que tu es partie

Toutes ces nuits, pourquoi, pour qui
Et ce matin qui revient pour rien ...

 
De tijd van toen. De tijd van nu.
Is hij van mij?
Of van een ander?

Een oud jongetje, juist, wellicht ben ik zo geboren.

Maar NU. Wat ben ik nu. Op dit ogenblik.
Misschien een lanterfanter.
Een nietsnut. Niets nuttig is mij lief.

Maar de geur van haar.
Het parfum van mijn herinneringen.
Mijn weerloos verlangen. En mijn oud gemis.

Hoe past dit in de dag.

 
 


PS.
Made in Europe. Heerlijke tv-reeks met Dimitri Verhulst.
Chapeau!
Vooral die laatste aflevering over de Toverberg.

Verhulst poneert vraagtekens in mijn onrust.
Wat is de invloed van een nest?
En als talent in de genen zit, of in het brein...

wat dan met zijn verwekkers?!

Hij zet me voor de spiegel.
Mijn voor- en nageslacht.
En wie ben ik?

De spiegel antwoordt mij niet.


 
 

https://www.youtube.com/watch?v=uzFTvnpsFZs

 
 
www.youtube.com
Photos : Ange-Marie Mucel. Et maintenant que vais-je faire De tout ce temps que sera ma vie De tous ces gens qui m'indiffèrent Maintenant que tu es partie To...

 

 311948

 

03-04-17

ik weet het niet meer

 

Infrarood

het had een mooie zondag moeten zijn
de tafel had gedekt moeten staan
croissants+bessenjam+warme chocomelk in bekers
die de vaatwasser niet helemaal schoon heeft gekregen
maar het huis stond onder bloed

ik sprak af met een beer om in de lente te gaan wandelen
nu gooien wolken met modder
maar tegen dan broedt de zon
het heldere licht uit

niemand ziet mijn zonden

 

               ***

 

Gekopieerd van een kwaliteitspoëziesite.

Ik vermeld bewust de naam van de dichter niet.
Maar volgens kenners is dit een gedicht.
En wordt wellicht in een of andere bundel of tijdschrift opgenomen.

Ik word er bedroefd van.

Waar is de schoonheid?
En waar de ontroering?
Waar de troost? En w
at is de zin?

Er hoeft zelfs geen zin in te zitten voor mij.

Maar leg mij uit:
waarom is dit een gedicht?

Is er één apart of verrassend beeld? Wat maakt deze tekst dan tot een gedicht?




PS.
Voor alle duidelijkheid: ik ben geen dichter en schreef nog nooit een gedicht.

 

 

de grens & de uitnodiging


Ben ik weleens over jouw grenzen heengegaan? Ik hoop van niet.
De oudere man mag niet over de grenzen van de jonge vrouw heengaan.
De jonge vrouw mag hooguit de grenzen van de man met haar voeten treden.

Vat dit op als een uitnodiging.

 

Liefs

Arnon

Uit: De Standaard der Letteren - vrijdag 31 maart 2017


Waar begint en eindigt ze?
De grens.
Tussen schrijver en lezer.

Jij trekt ze. Niet ik.

Want jij bepaalt wat mag.
Hoe ik je aanraak.
En of het je pijn doet.

Of niet.

Grenzen zijn er om overschreden te worden.
Of om te respecteren.
Daar waar huid je verlangen verbergt.

En je gemis de contouren verlegt. Of niet.

 

 



PS.
De grenzen van vroeger zijn sterk veranderd.
Ooit was een enkel onzedig.
En moest hij onzichtbaar zijn.

Omwille van de gewelddadige kracht die hij kon uitlokken.
Sinds de monokini-revolutie
is schroom als grens opgeschoven. Van borst naar vlees.

Van vermoeden naar weten.
Kennis kan gelukkig maken.
Maar ook niet.

En soms verandert een neen tot een gesluierd ja. Of je nu wil of niet.



311811


02-04-17

een guirlande van geliefden

Harry Mulisch had een reputatie als vrouwenversierder. Van zijn moeder kreeg hij eens een knipsel toegestuurd uit de International Herald Tribune. In een artikel over ‘Swinging Amsterdam’ werd geschreven dat de jonge schrijver Harry Mulisch een feest had gegeven vanwege zijn 2000ste verovering. Bij de uitgeverij was hij berucht, geen van de meisjes durfde naar zijn huis te gaan om iets te bezorgen. Mulisch was heel brutaal.
Tijdens een signeersessie vroeg hij openlijk aan een vrouw: wil je neuken? Hij keek haar niet eens aan, maar schreef gewoon door. Hij zei over zijn affaires dat hij ook altijd één vrouw had die hij liefhad.
In een bureaulade liggen vier mappen met daarop de namen van zijn vroegere geliefdes. In zijn persoonlijk archief bevinden zich ook brieven van Sjoerdje Woudenberg. Met haar trad hij in het huwelijk en kreeg hij twee dochters. Vanaf 1987 woonde hij samen met Kitty Saal. Op zijn 65ste jaar werd hij vader van zijn zoon Menzo.

Uit: De schatkamer van vrouwenversierder Harry Mulisch

ZijneigenlandRobbert Ammerlaan – Zijn eigen land. ISBN 978-90-234-9684-7, 446 pagina’s, € 39,99. Amsterdam: De Bezige Bij 2016.

 

 

 Tweeduizend!

Alsof het kilometers waren.  Maar het is een guirlande van geliefden.
Ik voel me zo'n beetje als iemand die aan de Dodentocht van Bornem begint.
Amechtig.
Aan de start al zonder adem.

Wat er al kan samengeperst worden in één getal. O, mijn god.
Hier zou ik langer op kunnen sabbelen dan op een jong blaadje.
Al ben ik dan een oude bok. Met gezonde appetijt.
En liefhebber van het zesde en negende gebod.


Liefhebber & Vrouwenversierder.

Amateur. Wat een prachtig woord. Amo amas amat...
Zo leerde ik de vervoegingen van beminnen. In illo tempore.
Toen wij nog alleen God (en zijn drie inclusieve Personen), Moeder Maria
en  nog enkele moderne Heiligen mochten liefhebben.

Het reine meisje was voor later. En dan nog enkel in uiterste nood.
Wanneer wij niet geroepen waren door de Grote Roeper.
In de Woestijn.

Ik ben opgegroeid met Old Shatterhand en Winnetou. De Russen waren voor de meer elitaire lezers.
In de prairie en het Wilde Westen, werden de scalpen verzameld als een oorlogstrofee.
De doden werden beroofd van hun haar.

Ik heb het altijd gruwelijk gevonden en ben het nooit vergeten. Een week ventje, zoals ik was en ben.

Zo ook gruwel ik van het woordje 'palmares' en 'veroveringen'.
In relatie tot de vrouw.
Bij 'palm' denk ik aan de meest bekende van mijn dorp Nestje Sterkx, coureur en ooit Belgisch Kampioen. Coureurs stonden altijd in de Gazet, zwart van het stof en bezweet, en met een immense Palm in de hand. Die ze triomfantelijk in de lucht staken. Of ze zouden er anders achter verdwijnen. Ongezien. En dat kon de bedoeling niet zijn.

Ik heb er lang van gedroomd om coureur te worden.


Nestje trouwde (immers) met het schoonste meiske van het dorp. Ze was groot en blond.
Misschien leek ze wel op OLV die ik toen hevig beminde.
Maar Jozefien, tja, die leek mij meer van vlees en bloed. En misschien voelde ik toch al wel wat,
wat ontbrak bij de Moeder Maagd.

Veroveringen.
Dan denk ik aan parasangen en olifanten. De Helmboswuivende Hector.
En Hannibal die de Alpen overtrok.
En de Slag bij Zama. 202 voor Christus. Alsof het gisteren was.

Ik moet toegeven dat ik als weke krijger
liever een leger aan vrouwen had bekend en bemind,
dan één soldaat gedood.


Ik ben immers vredelievend.

Maar helaas, ik was een schamele jager tijdens mijn expedities.
Een magere buit aan trofeeën naast de schatkamer van Mulisch.
Ik kwam always too late.

Ondertussen ligt het licht hier voor mijn ochtendogen uitgestrekt over het bedauwde gras.

Languit als een soldier of love. Moge de liefde zegevieren.

 

311724

 

01-04-17

A love of beauty is a joy forever

 

 

 Pornokrates, Félicien Rops.‘Wie leidt wie?’ Copyright Belga

 

En toen ik bij deze wat besluiteloze gedachte was aanbeland, kwam me zowat het bekendste varken uit onze eigen kunst voor ogen. Ik kon niet anders dan opgelucht glimlachen.

Het is een werk waarvan ik altijd al heb gehouden. Het heet Pornokrates, dateert van 1878 en is van Félicien Rops, een enfant terrible in de Belgische kunst.

Telkens als ik het tegenkom, wil ik evenzeer grijnzen als schateren. En telkens weer zie ik er iets nieuws in.

We zien een grotendeels naakte, geblinddoekte vrouw die op stap is met een varken aan de leiband. Er dwarrelen enkele geschokte putti rond en de belle dame sans merci stapt over een fries waarin, in het grijs, de klassieke kunsten verbeeld zijn.

De boodschap indertijd van Rops was duidelijk. Hij stak zijn middelvinger op naar noem maar op: de academische kunst, de hypocriete burgerij, de schijnheilige katholieke moraal.

Fuck you all.

Intussen is het roemruchte beeld op talloze manieren geïnterpreteerd. Van freudiaans over maatschappijkritisch tot libertijns. Het liefst zie ik er zelf twee soevereine gestalten in.
De ongenaakbare, wulpse, begeerlijke vrouw – o die strik op haar rug, die goddelijke billen en die mondaine handschoenen en demi-kousen.

Uit : Reflector - Bernard Dewulf
Weekblad - De Standaard - 1 april 2017

 

Schoonheid - la belle dame sans merci. 

 

Hoeveel kan één woord bevatten? Ik weet het niet.
Maar de ruimte van 'schoonheid' valt niet te meten. Of te weten.
Noch te beschrijven.

Meer dan duizend beelden maal duizend woorden, alleszins.

En dan nog heb je niets gezegd. Of toch te weinig.
Erger nog, er is zoveel verwarring rond dit woord.
Geen Profeet of Paus kon dit dogma bewijzen.

Tot één zaligmakende gedachte. Of een onfeilbare leer. De Esthetica. Ach.

Wij zijn niet meer dan gapers naar de Hemel.
Mannen van Galilea.
Onder een kruis. Van verlangen en gemis.

Hoe zouden we durven dit woord 'schoonheid' te begrenzen.

Alleen met ontroering kunnen we het naderen.
Aanraken. Desnoods betasten.
Maar het vangen door waarheid of weten.

Neen.

PS.
Ik wens u een goede morgen, dierbare lezer-es.
Inclusief een zalig weekend.
Ook al treurt de hemel. En is Pasen nog niet te bemerken. In de verte.

Zonder genade.
La Belle Dame sans Mercy

Lees:  https://en.wikipedia.org/wiki/La_Belle_Dame_sans_Merci

 

 

 311555