28-04-17

gemis gaat niet verloren

rood6bd2d9ca-2b59-11e7-8416-19703ab56e7a.jpg

Fotograaf helaas niet vermeld.

Geleidelijk wordt de droefheid ontroering. De problemen van Helena en Tuomas worden niet opgelost, maar ze vinden manieren om ermee om te gaan. Helena omarmt haar blindheid niet als duisternis maar als ‘extreme zuiverheid’. In een prachtige passage neemt ze, op de tast, afscheid van haar moeder, met een cartografie van herinneringen. Ook voor Tuomas en Osku went het. Hun verdriet ‘was een nieuw familielid geworden, zwart en koud’. Tuomas beseft wel: ‘Stof blijft er van je over, geen verhalen. Dit is jouw deel. Hier moet je het mee doen.’

Helena vertelt verhalen om zich aan het leven te hechten. ‘Wanneer zijn de woorden op, wanneer de verhalen?’ vraag Helena zich af. De fragmenten van deze hoogstpersoonlijke familiemythologie staan cursief weergegeven in de roman. Die mythologie versmelt, zeker op het einde, elegant met de realiteit.

Wellicht daarom stoort Kinnunens pessimisme niet. De loutering zit uiteindelijk in de aanvaarding. In het bijzonder lyrische, ontroerende slot kruipt Johannes in bed bij zijn stervende zus Helena. ‘Dit is een mooi leven’, beseft Helena. Betekenis sijpelt weg in de ijle lucht. Helena eindigt net als de ‘witte water-lelie’ van Frederik van Eeden: ze ‘wenscht niet meer’. Ze verdampt tot geuren – de laatste is die van ‘papa’s hemd, dat ruikt naar de wind.’ Niets gaat verloren – en al zeker niet het gemis.

Tommi Kinnunen- Het licht achter de ogen.
Uit: Soms tevreden, nooit gelukkig -
Roman Tommi Kinnunen kennen we van zijn mooi debuut Waar vier wegen samenkomen uit 2014. Zijn nieuwe roman is een lyrische familiekroniek tegen de achtergrond van de twintigste-eeuwse Finse geschiedenis. 

                                                   

                                                     ***

 

Gemis houdt mij gezelschap.
Zoals het strand de zee.
Altijd wachten. Ook als ze komt.

Want je weet dat ze weggaat.

De liefde is een pelgrim.
Altijd onderweg.
Naar het onverwachte begin.

Dat geurend gebed. Van een herinnering.

Maar ooit wordt ze een lege plek.
Die je samen bewoont. 
En bevecht met verlangen.

De enige weg. Onderweg. Is de hunkering.


 314831

 

Post een commentaar