21-04-17

schrijven kan iedereen

Afbeeldingsresultaat voor aap noot mies

Ik kom uit een streng arbeidersmilieu in een migrantenwijk. Wat ik toen niet besefte omdat ik te jong was, is dat men iets vond van mij: ik was een straatjongen. Lezen was niet vanzelfsprekend bij ons thuis, we hadden geen boeken, mijn moeder had alleen de lagere school afgemaakt.
Toen ik vijftien was, schreef ik verhalen, die ik op een keer met veel schroom, toen alle andere leerlingen de klas uit waren, aan mijn docent Nederlands gaf om zijn mening te vragen. Hij propte ze afwezig in zijn tas en kwam er niet meer op terug. Toen ik hem ernaar vroeg zei hij:
“Weet je, Alex, schrijven kan iedereen.” Dat ben ik nooit vergeten. Je moet blijven vechten, tot die naamloze men ziet wat je eigenlijk bedoelt. Maar dat is een bijzonder lange weg.’

Uit : Schrijver  Alex Boogers - ‘De literatuur is niet uit steen gehouwen’
De Standaard der Letteren - 21 april 2017

                                                               ***

“Weet je, Alex, schrijven kan iedereen.”


Schrijven heeft vele namen.
Aap - noot en mies...
ooit waren het slechts woorden

die ik op een lei kraste.

Alsof ik letters uit mijn vingers kapte.
Zonder dat ze een beeld werden
dat ik zag.

Het was eerder schoonschrift.
Een vak om punten te krijgen.
Nog geen schrijven. Metaforen groeiden slechts later.

In mijn vingers.

Toen beelden barsten kregen.
Door mijn opengebroken verbeelding.
Die inbrak. In de zinnen.

En er meer stond dan wat de schrijver schreef.

 


PS.
Leraar zijn is meer dan een vak. Het is een roeping.
Zo zie ik dat nog ouderwets.
Hoe kan je een jongen zo kapot maken.

En toch. Zie desondanks werd hij een schrijver. Of juist dankzij?



314124


Post een commentaar