17-04-17

de mythe van de onbekende

 

gord0822ee37f5cce851a0ac2a37bd22f8ae.jpg

‘Ik vraag me oprecht af waarom mensen relaties aangaan met een liefdespartner. Zelf geloof ik dat we in een relatie stappen om onszelf steeds bevestigd te zien. Niet op een applausmanier, meer van: hé, je bent er. Je bestaat pas in de ogen van de ander. Volgens mij hebben mensen de fundamentele behoefte om dat te voelen. Maar er is natuurlijk ook het fysieke, altijd iemand kunnen vasthouden.’

‘En verliefdheid, tja, dat wordt in de westerse wereld beschouwd als zowat de enige geldige reden om een relatie aan te gaan. Zeg dat je niet verliefd bent, maar het gewoon chill vindt om met je geliefde te zijn, en je wordt bijna als een misdadiger bekeken. Terwijl dat idee van verliefdheid als basis voor een relatie vrij recent is. Bovendien is verliefdheid een eindig biologisch-chemisch proces.
Dus waarom zou je dan niet zeggen: ik hou gewoon heel erg van verliefd zijn, ik ben steeds een jaar met iemand samen en zodra de verliefdheid afneemt, trek ik naar iemand anders. Andere mensen voelen net de nood om een geschiedenis met iemand op te bouwen. Het zijn heel persoonlijke behoeftes, maar de maatschappij doet alsof iedereen dezelfde noden heeft.’

‘Ik merk wel, ook bij mijn vrienden, dat het klassieke ideale stappenplan – verliefd, samenwonen, kinderen en 50 jaar bij elkaar blijven – aan erosie onderhevig is. Logisch, want de omstandigheden veranderen. Vrouwen zijn minder financieel afhankelijk, er zijn veel meer manieren om mensen te leren kennen en we worden gezonder oud. Na je zestigste kan je nog een nieuw leven beginnen, met een nieuwe geliefde. Sociale, economische en politieke omstandigheden maken dat we langzaam de mythe van de liefde en de ene ware herschrijven.

Uit: Weekblad van de Standaard - 15 april 2017 -
Schrijfster Hanna Bervoets ontleedt uw waarden en normen - Interview

 

 

 313524

 

Post een commentaar