13-04-17

de fabuleuze herinnering

Er zijn bladzijden bij die veeleer donker van toon zijn, waar de moedeloosheid van het verlies en het ­ouder worden haar overmant. Er zijn er ook die oplichten. Bij herinneringen aan de kleinkinderen, en aan de geboorte van haar oudste zoon. Na zijn plotselinge overlijden wilde ze – zo schrijft ze – een tijdlang niet meer leven. We wisten het. We zeiden vaak tegen haar: wij zijn er toch nog, wat wellicht niet het beste antwoord is dat je kunt geven aan iemand die rouwt, maar het was het beste dat wij konden verzinnen.

Het schrijven hielp haar. Dat noteert ze op zeker moment gelukkig ook: ze wil nog niet weg, want ze heeft nog zoveel te doen. Correctie: nog zoveel te schrijven. Ze vertrouwde al haar herinneringen, van kindsbeen af, aan het papier toe. In een ultieme poging om eeuwig te leven. Niet ‘to have been’ beangstigde haar, maar ‘not to have been’. Gek, want in ons leeft ze voort. En in dit stukje tekst, van haar dochter.

Uit de COLUMN - Herinneren

***
Ze waren verliefd, ze werden tragedie

Tussen passie en pijn loopt een verraderlijk dunne grens. Het literaire koppel Ted Hughes en Sylvia Plath liep er zeven huwelijksjaren lang op. Meer dan een halve eeuw na Plaths zelfmoord duiken nu vertrouwelijke brieven van haar op over hun tragische verhouding. Ze doen stof opwaaien dat nooit echt was gaan liggen.


Twee kinderen, een miskraam, overspel met een gemeenschappelijke vriendin en een nakende scheiding later, vergaste Plath zichzelf in 1963 in de oven van haar Londense appartement. Ze had nog melk en boterhammen klaargezet voor de kinderen, toen een en drie jaar oud.

Sindsdien loopt de teller: de complottheorieën, doctoraten, biografieën en andere secundaire literatuur over het koppel lopen stilaan in de duizenden. Want ondanks Plaths jarenlange worsteling met depressies kent niemand de precieze toedracht van haar dood, en evenmin de interne keuken van hun huwelijk.

‘Sylvia Plath is meer een personage dan een auteur. Alles is een aanleiding om haar verhaal te hervertellen' Sarah Churchewell   Amerikaans literatuurprofessor .

Uit De Standaard - 13 april 2017

 ...

Is wat ik hier neerschrijf feit of fictie.

Het heeft geen belang.
Ik ben immers Ted Hughes niet.

Neen, dit dagboek gaat enkel over schrijven.

Aan een leven dat ik niet leefde.
Maar waarin stukjes overblijven.
Van verlangen en gemis.

Dat echte bestaan van mij. Is te persoonlijk.

En niet interessant.
Maar dan nog.
Ik zou het camoufleren.

Want ik zou niet willen dat wie dan ook zou lezen
wat ik werkelijk denk, doe,
droom, verlang of mis.

Ik zou niemand willen pijn doen. Omdat ik niet anders kan.



PS.
Door deze conditio sine qua non, blijft alleen het schrijven over.
De verpakking.
Het pakje is leeg.

Spijtig.
Waarom?

Omdat ik niet heb geleefd?

Ik leefde zoals ik kon.


PS.
Ze vertrouwde al haar herinneringen, van kindsbeen af, aan het papier toe. In een ultieme poging om eeuwig te leven. Niet ‘to have been’ beangstigde haar, maar ‘not to have been’.
Veerle Beel.

Gek, eigenlijk. Eeuwig leven, na je dood. O, Jezus, ik ben God niet. Raar verlangen.
Hic et nunc, even een beetje eeuwig leven, in het verlangen van een geliefde.
Tja, dat zie ik wel zitten...

312914


Commentaren

Connie Palmen schreef er een boek over "jij zegt het". Voor Ted Hughes werd het nog dramatischer in zijn volgende huwelijk. Intuïtief vind ik dit geen goed idee om net nu, in deze periode in de aandacht te plaatsen.
Eerder terug "la luna piena".

Gepost door: Greta | 13-04-17

Reageren op dit commentaar

.

"Intuïtief vind ik dit geen goed idee om net nu, in deze periode in de aandacht te plaatsen."

Dag mysterieuze Greta,

en waarom niet?

Ik parafraseer het nieuws van de dag. De interactie tussen feit en fictie.
En jawel, ik las Connie & Ted.

Zowat alles trouwens van CP. De Wetten op kop.

Maar uw commentaren intrigeren me.
Mag ik 'jouw' schrijven?
Of toch maar liever de afstand bewaren met u, als een mengeling van schroom en hoffelijkheid?

mvg

Gepost door: Uvi | 13-04-17

Post een commentaar