02-04-17

een guirlande van geliefden

Harry Mulisch had een reputatie als vrouwenversierder. Van zijn moeder kreeg hij eens een knipsel toegestuurd uit de International Herald Tribune. In een artikel over ‘Swinging Amsterdam’ werd geschreven dat de jonge schrijver Harry Mulisch een feest had gegeven vanwege zijn 2000ste verovering. Bij de uitgeverij was hij berucht, geen van de meisjes durfde naar zijn huis te gaan om iets te bezorgen. Mulisch was heel brutaal.
Tijdens een signeersessie vroeg hij openlijk aan een vrouw: wil je neuken? Hij keek haar niet eens aan, maar schreef gewoon door. Hij zei over zijn affaires dat hij ook altijd één vrouw had die hij liefhad.
In een bureaulade liggen vier mappen met daarop de namen van zijn vroegere geliefdes. In zijn persoonlijk archief bevinden zich ook brieven van Sjoerdje Woudenberg. Met haar trad hij in het huwelijk en kreeg hij twee dochters. Vanaf 1987 woonde hij samen met Kitty Saal. Op zijn 65ste jaar werd hij vader van zijn zoon Menzo.

Uit: De schatkamer van vrouwenversierder Harry Mulisch

ZijneigenlandRobbert Ammerlaan – Zijn eigen land. ISBN 978-90-234-9684-7, 446 pagina’s, € 39,99. Amsterdam: De Bezige Bij 2016.

 

 

 Tweeduizend!

Alsof het kilometers waren.  Maar het is een guirlande van geliefden.
Ik voel me zo'n beetje als iemand die aan de Dodentocht van Bornem begint.
Amechtig.
Aan de start al zonder adem.

Wat er al kan samengeperst worden in één getal. O, mijn god.
Hier zou ik langer op kunnen sabbelen dan op een jong blaadje.
Al ben ik dan een oude bok. Met gezonde appetijt.
En liefhebber van het zesde en negende gebod.


Liefhebber & Vrouwenversierder.

Amateur. Wat een prachtig woord. Amo amas amat...
Zo leerde ik de vervoegingen van beminnen. In illo tempore.
Toen wij nog alleen God (en zijn drie inclusieve Personen), Moeder Maria
en  nog enkele moderne Heiligen mochten liefhebben.

Het reine meisje was voor later. En dan nog enkel in uiterste nood.
Wanneer wij niet geroepen waren door de Grote Roeper.
In de Woestijn.

Ik ben opgegroeid met Old Shatterhand en Winnetou. De Russen waren voor de meer elitaire lezers.
In de prairie en het Wilde Westen, werden de scalpen verzameld als een oorlogstrofee.
De doden werden beroofd van hun haar.

Ik heb het altijd gruwelijk gevonden en ben het nooit vergeten. Een week ventje, zoals ik was en ben.

Zo ook gruwel ik van het woordje 'palmares' en 'veroveringen'.
In relatie tot de vrouw.
Bij 'palm' denk ik aan de meest bekende van mijn dorp Nestje Sterkx, coureur en ooit Belgisch Kampioen. Coureurs stonden altijd in de Gazet, zwart van het stof en bezweet, en met een immense Palm in de hand. Die ze triomfantelijk in de lucht staken. Of ze zouden er anders achter verdwijnen. Ongezien. En dat kon de bedoeling niet zijn.

Ik heb er lang van gedroomd om coureur te worden.


Nestje trouwde (immers) met het schoonste meiske van het dorp. Ze was groot en blond.
Misschien leek ze wel op OLV die ik toen hevig beminde.
Maar Jozefien, tja, die leek mij meer van vlees en bloed. En misschien voelde ik toch al wel wat,
wat ontbrak bij de Moeder Maagd.

Veroveringen.
Dan denk ik aan parasangen en olifanten. De Helmboswuivende Hector.
En Hannibal die de Alpen overtrok.
En de Slag bij Zama. 202 voor Christus. Alsof het gisteren was.

Ik moet toegeven dat ik als weke krijger
liever een leger aan vrouwen had bekend en bemind,
dan één soldaat gedood.


Ik ben immers vredelievend.

Maar helaas, ik was een schamele jager tijdens mijn expedities.
Een magere buit aan trofeeën naast de schatkamer van Mulisch.
Ik kwam always too late.

Ondertussen ligt het licht hier voor mijn ochtendogen uitgestrekt over het bedauwde gras.

Languit als een soldier of love. Moge de liefde zegevieren.

 

311724

 

De commentaren zijn gesloten.