29-03-17

Reclame

 

Het levensverhaal

Iemand belde me. Een man. Stelde zich nerveus voor, naam en woonplaats. De man bood me iets aan, met name, en hij kuchte: zijn levensverhaal.

‘Uw levensverhaal?’ Dat klonk vast vreemd, besefte hij. Maar hij had er goed over nagedacht. Hij had veel tegenslag gekend, vatte hij samen, maar was steeds overeind gekrabbeld. Of ik het wou vertellen, zijn verhaal. ‘Ik denk dat mensen er iets aan kunnen hebben.’

Daar zaten we, elk aan ons uiteinde. Hij nerveus in de woonplaats, ik ongemakkelijk ontroerd in mijn dinsdagochtend. ‘Is uw verhaal dan al af?’ Ik wist niet wat zeggen, ik begon dus maar bijdehand te doen. ‘Ik ben 86.’ En daarmee kende ik mijn plek: een halve eeuw achterop.

Natuurlijk net daarom zijn vraag. Omdat zijn verhaal pas af kon zijn als het was verteld. De autobiografische reflex blijkt diep menselijk, beroemd of niet. Zonder verhaal was dat leven te willekeurig, een betekenisloze rij herinneringen.
‘Dit is mijn laatste zin, want mijn schrijfstok is leeg’, zo eindigen de plotse memoires van mijn grootvader. Als het niet meer verteld kan worden, houdt het op. Kort erna stierf hij.

Ik hoorde mezelf vakkundig het levensgrote aanbod afwijzen, met behulp van actualiteitskap­stokken en dwingende media­wetten. Te begripvol dankte de 86-jarige me voor mijn tijd.

Guinevere Claeys
De Standaard - 29 maart 2017

 

Ik kopieer heel wat zinnen, alinea's, stukjes
uit De Standaard.
Zoals dit ontroerend verhaal vandaag van Guinevere Claeys.

Ik heb me al dikwijls afgevraagd: hoe zou dat nu zitten met het 'copyright'.

Zelf zie ik het eerder als reclame dan als diefstal of plagiaat.

Altijd vermeld ik keurig en scrupuleus de bron en de auteur.
Trouwens de media geven tegenwoordig de lezer de kans hun tekst te delen op Facebook.

What's the difference?

 

311341

 

De commentaren zijn gesloten.