22-03-17

de troostvogel

 

Wanneer je soms iets naars beleeft
Je niet mag uitgaan door de regen
Of slaande ruzie hebt gekregen
Met iemand waar je veel om geeft

Als speelgoed door een mankement
Niet meer zo leuk is als tevoren
Je kwartje ergens is verloren
Kortom, als je verdrietig bent


Dan komt de vogel met een lied
Je hoort hem, maar je ziet hem niet
En als hij voor je heeft gezongen
Dan vliegt hij weg met jouw verdriet

...

 

Ik maak me zorgen om hem.
Misschien geraakt hij wel overwerkt.
En krijgt hij een burn-out. Van de stress.

Vroeger was het veel eenvoudiger.

Een pop kapot of
een gekneusde knie.
Hij genas je verdriet. Met een vingerknip.

En een fluitje van een cent.

Maar nu en gisteren.
Wellicht ook morgen.
Is er slechts nog groot verdriet.

Je overziet het niet.

Je hoort het op de radio.
Het staat ook in de krant.
En de TV herhaalt de beelden. Alsof hij ervan geniet.

Als je goed luistert, hoor je zelfs de muziek.






PS.
Ik heb me al vele malen kwaad gemaakt over de muziek
die de Vrt durft te plakken onder het nieuws.
Ik heb hen zelfs al aangeschreven.

Te vergeefs. Ik ben de zieke. Zij zijn modern. Hip en hedendaags.

PS.

Ik herinner me het nog alsof het gisteren gebeurde.
Ik was bij tante Rosa toen Minister Lefèvre op de tv verscheen.
In zwart wit en 625 lijnen. Dat was toen zo.

Het was november en donker.
John Fitzgerald Kennedy was vermoord in Dallas.
Eén mens. President en beroemd. Om vele redenen.

Het verdriet was overzichtelijk.
Ook ver weg. Al kwam het dichtbij.
Maar anders dan een gebroken been.

Sedert enkele jaren worden de doden
opgeteld en bewaard in statistieken.
Te veel. Om ze nog in je hart of hoofd te sluiten.

Tenzij nu en dan.
Een kind op het strand.
Of een mooie airhostess onder het bloed en stof. Op een bank.

Moge de Troostvogel vele nesten bouwen.
En ontelbare jongen krijgen.
Voor het kleine verdriet. Van kinderen.

En oude jongetjes.

 

https://www.youtube.com/watch?v=XKjHAdSEdCY

 
 
www.youtube.com

310777 

De commentaren zijn gesloten.