19-03-17

misschien is het huis wel een herinnering

Elke ochtend, zo blijkt, kan mijn intiemste bestaan volkomen legaal gekraakt worden. En kan het dat wij onze boterham ergens in het bushokje moeten nuttigen. Terwijl het klokje thuis zoals nergens verder tikt.

Nu wil het geval dat ikzelf elke ochtend naar de bakker ga. Ik haal nu eenmaal graag het brood. Altijd kom ik daarna vanzelf weer thuis waar ik thuis ben. In een nieuwe dag. Soms staat het huis dan nog onder de douche. Soms kleedt het zich al aan voor de dag. Altijd zoent het me uiteindelijk goedemorgen.

En nooit ben ik van gisteren. Elke dag opnieuw zeg ik, zonder het ooit hardop te zeggen: hier ben ik thuis. Terwijl ik evengoed weet: het zijn maar wat tijdelijke stenen, muren en uren. Wij vieren hier met z’n vieren, eigenlijk z’n vijven, even het leven.

Na elk brood kan het voorbij zijn.

Na elk ontbijt kunnen wij afgelopen zijn.

Na elke ochtend kan het klokje nergens doortikken.

Na zowat elke middag vraag ik me af: waarom heten onze kamers ook ‘vertrekken’? Alsof we al moeten verdwijnen.

In menige nacht schrik ik even wakker: ben ik nog ergens thuis?

Om maar te zeggen, elk huis is heilig. Of het nu een tent, een krot, een verzameling kamers, een bank in het park of een paleis is. Ergens moeten we ons kunnen bergen. En die herbergzaamheid moet onschendbaar zijn.

In elk onderkomen wonen al na de eerste seconde herinneringen. Zelfs in tenten, kraakpanden, kampen of hotelkamers: overal laten wij onze adem, onze sporen, onze herinneringen onmiddellijk achter.

Uit Si & la - Bernard Dewulf
De Standaard Weekblad - 18 maart 2017

                                            ...

 

Misschien woon ik wel in een herinnering.
Is het dak de hemel.
En zijn de muren minuten.

Van het Uur Nu.

Misschien zijn mijn woorden
wel kamers.
Klaar om te vertrekken.

En verdiepingen seizoenen. Die veranderen met de trappen.

Misschien is het licht wel mijn Muze.
Mijn wispelturige Gezellin.
Van ochtend naar avond. Van lente naar winter.

En ik haar gemis en verlangen. Daartussenin.

 

 


PS.
Gisteren weer gebaad in de passie.
Van woorden en zinnen. La Grande Librairie.
Hemel en aarde. Heureux comme Dieu en France.

C' est la phrase. Niet het boek of de inhoud telt.
Maar de stijl.
De wereld verandert. En de schrijver is: le passage.

Une passerelle.

 

 

 310358

Post een commentaar